ਯੇ ਦ੍ਵਿषਂਤਿ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮੈਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਜੋ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਗਵਾਹ ਹੈ, ਨਫਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਕ੍ਵ ਸ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਦੁਰਾਚਾਰਃ ਕ੍ਵ ਚ ਯਜ੍ਞਭੁਜਃ ਸੁਰਾਃ
ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਉਹ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਦਕਸ਼, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਹਨ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਜੋ ਯਜਨ ਦਾ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ?
ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਵੀਰਭਦਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ—
ਤੇਨ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ 4.2.89.
ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਵਾਲੇ ਸਨ—
ਅਥ ਨष੍ਟੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪ੍ਰਮਥੇषੁ ਹਰੇਰ੍ਭਯਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਹਰਿ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ,
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਂ ਚਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਵਗਣੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿष੍ਟੁਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੰਗਤਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਕ੍ਰਿਭਿਰ੍ਗਦਿਭਿਰ੍ਜੁष੍ਟਂ ਖਡ੍ਗਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਭਿਃ
ਉਹ ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਧਨੁ ਧਾਰੀ ਸੰਗਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਯਜ੍ਞਪੁਮਾਨਤ੍ਰ ਮਹਾਯਜ੍ਞਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ
ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਯਜਨ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਤੇ ਮਹਾ-ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਕਿਂ ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਨੀਯ ਦੇਹਿ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਵਾ ਮਯਾ
ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਃ ਸ਼ਂਭੁਭਕ੍ਤੇषੁ ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਸੇऽਗ੍ਰਣੀਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਅਕਸਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁष੍ਟੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚੋਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ,
ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸੁਤ ਦੇਸ਼ੀਯੋ ਗਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋਸ੍ਯਹੋ
ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਗਣਾਂ ਵਿਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੁਖੀ ਹੈਂ।
ਯੋਸਿ ਸੋਸ੍ਯਹਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਦਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਣਦਕ੍ਸ਼ਧੀਃ 4.2.89.
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਸ ਤੇਨ ਵੈ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨਾ
ਉਸ ਦੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਤੈਃ ਪ੍ਰਮਥੈਰ੍ਵਿष੍ਣੋਰਨੁਗਾ ਗਦਿਤਾ ਰਣੇ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਰਥਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵੇਕੈਕਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਦੇ ਰਥਵਾਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਲਿਆ।
ਤੇ ਭਿਨ੍ਨਵਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਣਾ ਰੁਧਿਰਵਰ੍षਿਣਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਚੀਰ ਗਈ ਸੀ, ਲਹੂ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ਰਂਤ ਇਵ ਮਾਤਂਗਾਃ ਸ੍ਰਵਂਤ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਰਸ ਵਗਾ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਧਾਰਾ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਗਣਪੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵੈ ਕੁਂਠਨਾਯਕਮ੍
ਫਿਰ ਹੱਸ ਕੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਕੁੰਠਨਾਯਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ:
ਪਰਂ ਯੁਧ੍ਯਸਿ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੈਰ੍ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੈਰ੍ਨ ਪਾਰ੍षਦੈਃ
ਤੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਲੜਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਸੰਗਤਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਗਦਿਨਾऽਥ ਗਦਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਗਿਰਿਰੇਣੁਕृਤ੍
ਫਿਰ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਂਗਸਂਗਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਦਦ੍ਰੇ ਸ਼ਤਧਾ ਤਯਾ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਜਘਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵੋਪਿ ਤਰਸਾऽਜ੍ਞਾਤਵੇਦਨਮ੍ 4.2.89.
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਵੀ, ਅਸਲ ਸੱਚਾਈ ਤੋਂ ਬੇਖ਼ਬਰ ਹੋ ਕੇ, ਜੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਤਾਡ੍ਯ ਸਵ੍ਯਦੋਰ੍ਦਂਡੇ ਗਦਾਂ ਭੂਮਾਵਪਾਤਯਤ੍
ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਚ ਚਕ੍ਰਂ ਸਮਾਗਚ੍ਛਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਸ੍ਮਾਰ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ਕਂਠਮਾਸਾਦ੍ਯਵੀਰਸ੍ਯ ਸਮ੍ਯਗ੍ਜਾਤਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਚਕਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਵੀਰ ਦੇ ਗਲ 'ਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਨਿਤਰਾਂ ਸ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਚਕਰ ਨਾਲ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦੇ ਨਜ਼ਰ ਆਏ।
ਤਤਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕਂਠਾਭਰਣਂ ਹਰਿਃ
ਫਿਰ, ਹਰੀ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਬਣੇ ਵੇਖਿਆ।
ਸਨਂਦਕਂ ਕਰਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰੋਦ੍ਯਤਂ ਮਧੁਵਿਦ੍ਵਿषਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਧੂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਸਨੰਦਕਾ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਅਭ੍ਯਧਾਵਚ੍ਚ ਵੇਗੇਨ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਲਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ੂਲ ਫੜ ਲਿਆ।