ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵਾਯੋਰ੍ਵृषਣਂ ਪਾਰ੍षਦੋਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੇ ਪਾਸਲੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮੇ ਮਹੇਸ਼ੋ ਨ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪਰਿਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਮਹੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ—
ਅਨੀਸ਼੍ਵਰਂ ਹਵਿਰ੍ਭੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯੇਤ੍ਯਾ ਤਾਡਯਤ੍ਪਦਾ
ਉਥੇ ਭੋਗ ਪੂਜਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਵਾਮਯਾਮਾਸ ਬਹੁਸ਼ੋ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਹ੍ਯਧ੍ਵਰਾਹੁਤੀਃ 4.2.89.
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਲਟੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਖਾਧੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ।
ਰੁਦ੍ਰਾਖ੍ਯਾ ਧਾਰਣਵਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਮਥੈਸ੍ਤੇऽਵਹੇਲਿਤਾਃ
ਰੁਦ੍ਰ ਨਾਮ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਣਦੇਖੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਬਹਿਰੁਦ੍ਗਿਰਯਾਮਾਸ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਚੇਸ਼ਵਰ੍ਜ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਮਾਲਕ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਉਡ੍ਡੀਯ ਗਿਰਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯਚ੍ਛਨ੍ਨਃ ਕੌਤੁਕਮੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਉੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆ ਕੇ ਲੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖਣ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰਮਥਾਃ ਕਾਲਯਾਮਾਸੁਰਨ੍ਯਾਨਪਿ ਚ ਯਾਚਕਾਨ੍ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਮਥਾਨੀਕਿਨੀ ਵृਤਃ
ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ; ਵੀਰਭਦਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆਇਆ, ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਾਭਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੈਃ ਪ੍ਰਮਥੈਃ ਪੁਰਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਰਗਾ ਦੇਖਿਆ—
ਗਣਾਃ ਪਸ਼੍ਯਤ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਾਨਾਂ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਉਹ ਗਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਉਹ ਕੰਮ ਜੋ ਉਹ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ—
ਯੇ ਦ੍ਵਿषਂਤਿ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮੈਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਜੋ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਗਵਾਹ ਹੈ, ਨਫਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਕ੍ਵ ਸ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਦੁਰਾਚਾਰਃ ਕ੍ਵ ਚ ਯਜ੍ਞਭੁਜਃ ਸੁਰਾਃ
ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਉਹ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਦਕਸ਼, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਹਨ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਜੋ ਯਜਨ ਦਾ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ?
ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਵੀਰਭਦਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ—
ਤੇਨ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ 4.2.89.
ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਵਾਲੇ ਸਨ—
ਅਥ ਨष੍ਟੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪ੍ਰਮਥੇषੁ ਹਰੇਰ੍ਭਯਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਹਰਿ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ,
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਂ ਚਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਵਗਣੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿष੍ਟੁਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੰਗਤਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਕ੍ਰਿਭਿਰ੍ਗਦਿਭਿਰ੍ਜੁष੍ਟਂ ਖਡ੍ਗਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਭਿਃ
ਉਹ ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਧਨੁ ਧਾਰੀ ਸੰਗਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਯਜ੍ਞਪੁਮਾਨਤ੍ਰ ਮਹਾਯਜ੍ਞਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ
ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਯਜਨ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਤੇ ਮਹਾ-ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਕਿਂ ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਨੀਯ ਦੇਹਿ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਵਾ ਮਯਾ
ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਃ ਸ਼ਂਭੁਭਕ੍ਤੇषੁ ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਸੇऽਗ੍ਰਣੀਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਅਕਸਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁष੍ਟੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚੋਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ,
ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸੁਤ ਦੇਸ਼ੀਯੋ ਗਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋਸ੍ਯਹੋ
ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਗਣਾਂ ਵਿਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੁਖੀ ਹੈਂ।
ਯੋਸਿ ਸੋਸ੍ਯਹਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਦਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਣਦਕ੍ਸ਼ਧੀਃ 4.2.89.
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਸ ਤੇਨ ਵੈ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨਾ
ਉਸ ਦੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਤੈਃ ਪ੍ਰਮਥੈਰ੍ਵਿष੍ਣੋਰਨੁਗਾ ਗਦਿਤਾ ਰਣੇ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਰਥਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵੇਕੈਕਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਦੇ ਰਥਵਾਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਲਿਆ।
ਤੇ ਭਿਨ੍ਨਵਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਣਾ ਰੁਧਿਰਵਰ੍षਿਣਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਚੀਰ ਗਈ ਸੀ, ਲਹੂ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ਰਂਤ ਇਵ ਮਾਤਂਗਾਃ ਸ੍ਰਵਂਤ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਰਸ ਵਗਾ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਧਾਰਾ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਗਣਪੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵੈ ਕੁਂਠਨਾਯਕਮ੍
ਫਿਰ ਹੱਸ ਕੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਕੁੰਠਨਾਯਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: