ਯਾ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਨਿਂਦਾਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਤृਣੀਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਵਜੀਵਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਤੇਰੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਸਤ੍ਯਂ ਮੁਨੇ ਸਤੀ ਦੇਵੀ ਤृਣੀਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਵਜੀਵਿਤਮ੍
ਸਚ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਦੇਵੀ ਸਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਘਾਹ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਤੀਵਰੁਦ੍ਰੋਭੂਦ੍ਬਹੁਕੋਪਾਗ੍ਨਿਦੀਪਿਤਃ
ਰੁਦ੍ਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਈ ਗੁੱਸੇ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਕਾਰਃ ਕਾਲਮृਤ੍ਯੁਪ੍ਰਕਂਪਨਃ
ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਆਜ੍ਞਾਂ ਦੇਹਿ ਪਿਤਃ ਕਿਂ ਤੇ ਕਰਵੈ ਦਾਸ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ 4.2.89.
ਆਗਿਆ ਦੇ, ਪਿਤਾ ਜੀ—ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਹੜੀ ਵਧੀਆ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂ?
ਪਿਬਾਮਿ ਚਾਰ੍ਣਵਾਨ੍ਸਪ੍ਤਾਪ੍ਯੇਕੇਨ ਚੁਲੁਕੇਨ ਵੈ
ਮੈਂ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਪੀ ਜਾਵਾਂ।
ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਯਾ ਨਯਾਮੀਸ਼ ਵਿਨਿਮਯ੍ਯ ਸ੍ਵਹੇਲਯਾ
ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਆਪਣੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ।
ਅਪਿ ਵੈਕੁਂਠਨਾਥਸ਼੍ਚੇਤ੍ਤਤ੍ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਲੋੜ ਪਈ, ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੀ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿਚ ਮਦਦ ਕਰਣਗੇ।
ਦਨੁਜਾ ਦਿਤਿਜਾਃ ਕੇ ਵੈ ਵਰਾ ਕਾਰਣਦੁਰ੍ਬਲਾਃ
ਦਾਨਵ ਤੇ ਦਿਤਿ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ।
ਕਾਲਂ ਬਧ੍ਨਾਮਿ ਵਾ ਸਂਖ੍ਯੇ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਮਰ੍ਥਯੇ
ਕੀ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਹੀ ਬੰਨ੍ਹ ਲਵਾਂ, ਜਾਂ ਮੌਤ ਲਈ ਮੌਤ ਨੂੰ ਲੱਭਾਂ?
ਤ੍ਵਦ੍ਬਲੇਨ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਨ ਕੋਪਿ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਮੇष੍ਯਤਿ
ਤੇਰੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕੋਈ ਵੀ ਥਿਰਤਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।
ਕਦਲੀਦਲਵਦ੍ਵਾਤਾਦ੍ਵੇਪਤੇ ਸਰਸਾਤਲਮ੍
ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝਿਲਮਿਲਾਉਂਦੇ ਝੀਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਕੰਬਦੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਬਹੂਕ੍ਤੇਨ ਦੇਹ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਮਮਾਸਾਧ੍ਯਂ ਨ ਕਿਂਚਨ
ਲੰਬੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੁਕਮ ਦੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਤਸ੍ਯੇਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृਤਮਮਨ੍ਯਤ
ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਹੋ ਚੁੱਕਾ।
ਮਹਾਵੀਰੋਸਿ ਰੇ ਭਦ੍ਰ ਮਮ ਸਰ੍ਵਗਣੇष੍ਵਿਹ 4.2.89.
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਹੈਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ।
ਕੁਰੁ ਮੇ ਸਤ੍ਵਰਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨਯ
ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਕਰ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ।
ਤੇ ਤ੍ਵਯਾਪ੍ਯਵਮਂਤਵ੍ਯਾ ਵ੍ਰਜ ਪੁਤ੍ਰ ਸ਼ੁਭੋਦਯ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ, ਜਾ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ।
ਹਰਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਜਗ੍ਮਿਵਾਨਤਿਰਂਹਸਾ
ਹਰਾ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਤੁਰ ਗਿਆ।
ਸ਼ਤਕੋਟਿਮਿਤਾਨੁਗ੍ਰਾਨ੍ਗਣਾਨਨ੍ਨ੍ਯਾਨਵਾਸृਜਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਸੈਨਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਸੌ ਕਰੋੜ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸੀ।
ਕੇਚਿਤ੍ਤਦਨੁਗਾ ਜਾਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਤਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗਾ ਯਯੁਃ
ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਏ, ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ਼ृਂਗਾਗ੍ਰਾਣਿ ਗਿਰੀਣਾਂ ਚ ਕੈਸ਼੍ਚਿਦੁਤ੍ਪਾਟਿਤਾਨਿ ਵੈ
ਕੁਝ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਮਹਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਕੇਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਖਾਂਗਣਮ੍
ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਯਜਨ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਮਂਡਪਂ ਧ੍ਵਂਸਯਾਮਾਸੁਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕ੍ਰੋਧੋਦ੍ਧੁਰਾਗਣਾਃ ਅਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਹਵੀਂष੍ਯਨ੍ਯੇ ਪृषਦਾਜ੍ਯਂ ਪਪੁਃ ਪਰੇ
ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਮੰਡਪ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਹੋਰ ਨੇ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਖਾ ਲਈਆਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਘੀ ਪੀ ਲਿਆ।
ਦਧ੍ਵਂਸੁਰਨ੍ਨਰਾਸ਼ੀਂਸ਼੍ਚ ਕੇਚਿਤ੍ਪਰ੍ਵਤਸਨ੍ਨਿਭਾਨ੍
ਕੁਝ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਸਨ, ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ।
ਕੇਚਿਤ੍ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨਪੁष੍ਟਾਂਗਾ ਯਜ੍ਞਪਾਤ੍ਰਾਣ੍ਯਚੂਰ੍ਣਯਨ੍ 4.2.89.੪੦ ਵ੍ਯਭਜਞ੍ਛਕਟਾਨ੍ਕੇਚਿਤ੍ਪਸ਼ੂਨ੍ਕੇਚਿਦਜੀਗਿਲਨ੍
ਕੁਝ, ਪਕਿਆ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਤੰਦਰੁਸਤ, ਯਜਨ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰਦੇ; ਹੋਰ ਨੇ ਰਥ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਪਸ਼ੂ ਨਿਗਲ ਲਏ।
ਸ੍ਵਯਂ ਪਰਿਦਧੁਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਦੁਕੂਲਾਨਿ ਮੁਦਾ ਯੁਤਾਃ
ਹੋਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਲਏ।
ਏਕੇਨ ਚ ਭਗੋ ਦੇਵਃ ਪਸ਼੍ਯਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਲੋਚਨਃ
ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਅੱਖ ਬਣਾਈ।
ਯਜ੍ਞਃ ਪਲਾਯਿਤੋ ਦृष੍ਟਃ ਕੇਨਚਿਨ੍ਮृਗਰੂਪਧृਕ੍
ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਯਜਨ ਫਰਾਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੰਗਲੀ ਹਿਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ।
ਏਕਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਯਾਂਤੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਨਾਸਿਕਾਂ ਵ੍ਯਧਾਤ੍
ਇੱਕ ਨੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ।
ਅਰ੍ਯਮ੍ਣੋ ਬਾਹੁਯੁਗਲਂ ਤਥੋਤ੍ਪਾਟਿਤਵਾਨ੍ਪਰਃ
ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੇ ਅਰਯਮਨ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।