ਦृਸ਼੍ਯਂ ਵਿਨਸ਼੍ਵਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ੇषਾਦ੍ਯਦਨੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ, ਕੇਵਲ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖਰਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ।
ਅਭਾਵਿਨੋ ਹਿ ਭਾਵਸ੍ਯ ਭਾਵਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨ ਸਂਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕੁਝ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸ਼ਂਭੂਦੀਰਿਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ ਇਤ੍ਥਂ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਕਹੇ ਹੋਏ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਯਦ੍ਭਾਵ੍ਯਂ ਤਦ੍ਭੂਤਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨਾਪਚੀਯੇਤ ਤੇ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨੋਪਚੀਯੇਤ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ 4.2.89.
ਅਸਲ ਵਿਚ, ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਵਧਦੀ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਅਹੋ ਵਰਾਕਃ ਸਂਸਾਰਃ ਕ੍ਵ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਨੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਹਾਏ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਿੰਨਾ ਤਰਸਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇਗਾ।
ਯਤਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਨ ਤ੍ਵਾਮਾਹੂਤਵਾਨ੍ਕ੍ਰਤੌ
ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਯਜਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਸੱਦਾ।
ਤਵ ਰੀਢਾਂ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਕਿਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯੇਣ ਰੀਢਿਨਾਮ੍ ਅਥੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯੇਣ ਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਭਾਜਨਂ ਕਿਮੁ
ਉਹ ਤੇਰੇ ਧਨ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਸ਼ਰਮ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ? ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਅਸਲੀ ਆਧਾਰ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ?
ਮਹੀਯਸਾਯੁषਾ ਤੇषਾਂ ਵਸੁਭਿਰ੍ਭੂਰਿਭਿਸ਼੍ਚ ਕਿਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਧਨ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ।
ਅਚੇਤਨਾਸ਼੍ਚ ਸਾਵਜ੍ਞਾ ਜੀਵਂਤੋਪਿ ਨ ਕੀਰ੍ਤਯੇ
ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਉਹ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹਨ; ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਯਾ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਨਿਂਦਾਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਤृਣੀਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਵਜੀਵਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਤੇਰੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਸਤ੍ਯਂ ਮੁਨੇ ਸਤੀ ਦੇਵੀ ਤृਣੀਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਵਜੀਵਿਤਮ੍
ਸਚ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਦੇਵੀ ਸਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਘਾਹ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਤੀਵਰੁਦ੍ਰੋਭੂਦ੍ਬਹੁਕੋਪਾਗ੍ਨਿਦੀਪਿਤਃ
ਰੁਦ੍ਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਈ ਗੁੱਸੇ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਕਾਰਃ ਕਾਲਮृਤ੍ਯੁਪ੍ਰਕਂਪਨਃ
ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਆਜ੍ਞਾਂ ਦੇਹਿ ਪਿਤਃ ਕਿਂ ਤੇ ਕਰਵੈ ਦਾਸ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ 4.2.89.
ਆਗਿਆ ਦੇ, ਪਿਤਾ ਜੀ—ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਹੜੀ ਵਧੀਆ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂ?
ਪਿਬਾਮਿ ਚਾਰ੍ਣਵਾਨ੍ਸਪ੍ਤਾਪ੍ਯੇਕੇਨ ਚੁਲੁਕੇਨ ਵੈ
ਮੈਂ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਪੀ ਜਾਵਾਂ।
ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਯਾ ਨਯਾਮੀਸ਼ ਵਿਨਿਮਯ੍ਯ ਸ੍ਵਹੇਲਯਾ
ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਆਪਣੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ।
ਅਪਿ ਵੈਕੁਂਠਨਾਥਸ਼੍ਚੇਤ੍ਤਤ੍ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਲੋੜ ਪਈ, ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੀ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿਚ ਮਦਦ ਕਰਣਗੇ।
ਦਨੁਜਾ ਦਿਤਿਜਾਃ ਕੇ ਵੈ ਵਰਾ ਕਾਰਣਦੁਰ੍ਬਲਾਃ
ਦਾਨਵ ਤੇ ਦਿਤਿ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ।
ਕਾਲਂ ਬਧ੍ਨਾਮਿ ਵਾ ਸਂਖ੍ਯੇ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਮਰ੍ਥਯੇ
ਕੀ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਹੀ ਬੰਨ੍ਹ ਲਵਾਂ, ਜਾਂ ਮੌਤ ਲਈ ਮੌਤ ਨੂੰ ਲੱਭਾਂ?
ਤ੍ਵਦ੍ਬਲੇਨ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਨ ਕੋਪਿ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਮੇष੍ਯਤਿ
ਤੇਰੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕੋਈ ਵੀ ਥਿਰਤਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।
ਕਦਲੀਦਲਵਦ੍ਵਾਤਾਦ੍ਵੇਪਤੇ ਸਰਸਾਤਲਮ੍
ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝਿਲਮਿਲਾਉਂਦੇ ਝੀਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਕੰਬਦੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਬਹੂਕ੍ਤੇਨ ਦੇਹ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਮਮਾਸਾਧ੍ਯਂ ਨ ਕਿਂਚਨ
ਲੰਬੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੁਕਮ ਦੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਤਸ੍ਯੇਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृਤਮਮਨ੍ਯਤ
ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਹੋ ਚੁੱਕਾ।
ਮਹਾਵੀਰੋਸਿ ਰੇ ਭਦ੍ਰ ਮਮ ਸਰ੍ਵਗਣੇष੍ਵਿਹ 4.2.89.
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਹੈਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ।
ਕੁਰੁ ਮੇ ਸਤ੍ਵਰਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨਯ
ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਕਰ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ।
ਤੇ ਤ੍ਵਯਾਪ੍ਯਵਮਂਤਵ੍ਯਾ ਵ੍ਰਜ ਪੁਤ੍ਰ ਸ਼ੁਭੋਦਯ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ, ਜਾ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ।
ਹਰਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਜਗ੍ਮਿਵਾਨਤਿਰਂਹਸਾ
ਹਰਾ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਤੁਰ ਗਿਆ।
ਸ਼ਤਕੋਟਿਮਿਤਾਨੁਗ੍ਰਾਨ੍ਗਣਾਨਨ੍ਨ੍ਯਾਨਵਾਸृਜਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਸੈਨਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਸੌ ਕਰੋੜ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸੀ।
ਕੇਚਿਤ੍ਤਦਨੁਗਾ ਜਾਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਤਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗਾ ਯਯੁਃ
ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਏ, ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਚਲੇ ਗਏ।