ਏਤਤ੍ਸृਜਾਮਿ ਪਾਮ੍ਯਦ੍ਮਿ ਤ੍ਵਲ੍ਲੀਲਾਪ੍ਰੇਰਿਤੋਂਗਨੇ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੇਡ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਤੇ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਿਲਾ।
ਸ਼ਿਵਾ ਸ਼ਿਵੋਦਿਤਂ ਚੇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਪ੍ਯਾਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਮਹਾਂਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨੋ ਮੇ ਚਰਣਦ੍ਵਂਦ੍ਵੇ ਤਵ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਲਮ੍
ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹੇਗਾ।
ਸ਼ਂਭੁਃ ਕਾਤ੍ਯਾਯਨੀਵਾਕ੍ਯਾਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ 4.2.88.
ਕਾਟਿਆਯਨੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ।
ਮਚ੍ਛਕ੍ਤਿ ਧਾਰਿਣੀ ਤ੍ਵਂ ਵਾ ਸृਜੈਵਾਨ੍ਯਾਂ ਕ੍ਰਤੁਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਯਜਨ ਕਰਮ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਨਾਸ਼ੁ ਵਿਧੇਹਿ ਤ੍ਵਮृषੀਨਾਰ੍ਤ੍ਵਿਜ੍ਯਕਰ੍ਮਣਿ
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਯਜਨ ਕਰਮ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦੇ।
ਪਿਤੁਰ੍ਯਜ੍ਞੋਤ੍ਸਵੋ ਨਾਥ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋऽਤ੍ਰ ਮਯਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਯਜਨ ਸਮਾਰੋਹ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਜ਼ਰੂਰ ਵੇਖਣਾ ਹੈ।
ਕਃ ਪ੍ਰਤੀਪਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚੇਤੋ ਵਾ ਜਲਮੇਵ ਵਾ
ਕੌਣ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਮਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ?
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਭੂਤਨਾਯਕਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਭੂਤਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਮੁੜ ਬੋਲਿਆ।
ਅਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਯਿਯਾਸੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵਾਰਯੇਤ੍ਪਂਗੁਵਾਸਰਃ
ਅੱਜ ਦਿਨ ਅਸ਼ੁਭ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਲੰਗੜਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਤੇਰੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾਣ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਸਪ੍ਤਦਸ਼ੋ ਯੋਗੋ ਵਿਯੋਗੋਦ੍ਯ ਤਨੋऽਸ਼ੁਭਃ
ਅੱਜ ਸਤਾਰਾਂਵਾਂ ਜੋੜ ਹੈ; ਹੁਣ ਜੋ ਵਿੱਛੋੜਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਮਾ ਗਾ ਦੇਵਿ ਗਤਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਨਹਿ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਮਾਂ ਪੁਨਃ
ਅੱਜ ਨਾ ਜਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗੀ।
ਤਦਾ ਤਨ੍ਵਂਤਰੇਣਾਪਿ ਕਰਿष੍ਯੇ ਤਵ ਦਾਸਤਾਮ੍
ਇਸ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਪਰਿਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਮਨੋਵृਤ੍ਤਿਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਵਾ ਪੁਰੁषਂ ਤੁ ਵਾ 4.2.88.
ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਜੇ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਵੇ—
ਪਰਂ ਨ ਦੇਵਿ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਮਹਾਮਾਨਧਨੇਚ੍ਛੁਭਿਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਜਾਂ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯਥਾ ਸਿਂਧੁਗਤਾ ਸਿਂਧੁਰ੍ਨ ਪੁਨਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਤਥਾ ਤ੍ਵਮੇਵ ਮੇ ਨਾਥੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਭਵਾਂਤਰੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਦੇਵੀ ਕੋਪਾਂਧੀਕृਤਲੋਚਨਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋਈਆਂ, ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਨ ਨਨਾਮ ਮਹਾਦੇਵਂ ਨ ਚ ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ।
ਅਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮਹੇਸ਼ਾਨਮਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਮਹੇਸ਼ ਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਨਾ ਕਰਕੇ,
ਤਯਾ ਚਰਣਚਾਰਿਣ੍ਯਾ ਰਾਜ੍ਞ੍ਯਾ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼ਿਤੁਃ
ਉਹ ਰਾਣੀ, ਪੈਦਲ ਚਲਦੀ ਹੋਈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਈ।
ਦੇਵੋਪਿ ਤਾਂ ਸਤੀਂ ਯਾਂਤੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਰਣਚਾਰਿਣੀਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਵੀ, ਸਤੀ ਨੂੰ ਪੈਦਲ ਜਾਂਦੀ ਦੇਖਿਆ।
ਗਣਾ ਵਿਮਾਨਂ ਨਯਤ ਮਨਃਪਵਨਚਕ੍ਰਿਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਸ਼ਦਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮਨ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਵਿਮਾਨ ਲਿਆਓ।'
ਮਹਾਵਾਤਪਤਾਕਂ ਚ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ 4.2.88.
ਉਹ ਵਿਮਾਨ ਵੱਡੀਆਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਬੁਧੀ ਅਤੇ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਸੀ।
[http://vedastudy.tripod.com/pur_index25/ratha.htm ਰਥੋਪਰਿ ਟਿਪ੍ਪਣੀ] ਛਤ੍ਰੀਭੂਤੌ ਚ ਯਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਸੂਰ੍ਯਾਚਂਦ੍ਰਮਸਾਵਪਿ
ਉਸ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ umbrella ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਸਨ।
ਧੂਃ ਸ੍ਵਯਂ ਚਾਪਿ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਰਜ੍ਜਵਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਕਾਦਯਃ
ਉਥੇ, ਗਾਯਤਰੀ ਆਪ ਹੀ, ਰੱਸੀਆਂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸੰਦਾਂ ਨਾਲ ਜੋਤ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਂਗਾਨਿ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾ ਯਤ੍ਰ ਵਰੂਥਸ਼੍ਛਂਦਸਾਂ ਗਣਃ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਤੇ ਛੰਦਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਖੜੇ ਸਨ।
ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਨਾਥਂ ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਮਾਨਂ ਪਾਰ੍षਦਾ ਦਿਵਿ
ਦੇਵੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲਾ ਉਹ ਵਿਮਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਸ਼ਦਾਂ ਨੇ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ।
ਸਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਮਣੀ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਸਭਾਂਗਣਮ੍
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।
ਅਵਿਸ਼ਦ੍ ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਚ ਚਕਿਤਂਰਕ੍ਸ਼ਿ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਉਹ ਯਜਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਗਈ, ਤੇ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ।