ਸृष੍ਟਿਪ੍ਰਲਯ ਸਂਜ੍ਞੌ ਦ੍ਵੌ ਗ੍ਲਹੌ ਜਯਪਰਾਜਯੌ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ, ਦੋ ਚਾਲਾਂ ਹਨ; ਜਿੱਤ ਤੇ ਹਾਰ ਹਨ।
ਭਵਤੋਃ ਖੇਲਸਮਯੋ ਯਃ ਸਾ ਸ੍ਥਿਤਿਰੁਦਾਹृਤਾ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੀ ਸਥਿਤੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਦੇਵੀ ਜੇष੍ਯਤਿ ਪਤਿਂ ਨੇਸ਼ਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਿਜੇष੍ਯਤਿ
ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੀ, ਤੇ ਈਸ਼ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦਾ।
ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਨਾਥੋਪਿ ਨ ਕਿਂਚਿਦਵਬੁਧ੍ਯਤਿ 4.2.88.
ਦੇਵ, ਜੋ ਸਭ ਗਿਆਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ।
ਲੀਲਾਤ੍ਮਾ ਗੁਣਵਾਨੇष ਵਿਚਾਰਾਦਤਿਨਿਰ੍ਗੁਣਃ
ਇਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਲੀਲਾ ਹੀ ਸੁਭਾਵ ਹੈ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋਪਿ ਹਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਮਾਧ੍ਯਸ੍ਥ੍ਯਮਵਲਂਬਤੈ
ਉਹ ਸਭ ਲਈ ਨਿਰਪੱਖ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਨੂੰ ਹੀ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਾਨ੍ਯਭੂਃ ਪਰਾ
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ, ਸਭ ਦੀ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ।
ਪਰਂ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਜਗਤਾਂ ਜਨਯਿਤ੍ਰ੍ਯੇਕਿਕਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਮਾਤਾ ਹੋ।
ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਾ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਤ੍ਰਿਣੈਣ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਗਏ ਹੋ।
ਅਨ੍ਯਾ ਅਪਿ ਹਿ ਯਾਃ ਸਤ੍ਯਃ ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯਪਰਾਯਣਾਃ
ਹੋਰ ਜੋ ਸੱਚੀਆਂ ਹਨ, ਪਤੀ ਵਫਾਦਾਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਮੰਨਦੀਆਂ ਹਨ—
ਅਥਵਾਸ੍ਤਾਮਿਯਂ ਵਾਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਸ੍ਤੁਤਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍
ਜਾਂ ਹੋਰ, ਇਹ ਗੱਲ ਜੋ ਹੁਣ ਉਠੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਅਪੂਰ੍ਵਮਿਵ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਰਿਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਵਾਂਤਿਕਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਹੇਤੁਰੇਵਾਯਂ ਯਤ੍ਪੁਂਜਾਤਂ ਤ੍ਰਯੀਤਲੇ
ਅਸਲ ਹੈਰਾਨੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਵੈਦਿਕ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਾਲਂਕਾਰਂ ਸਮਾਨਂ ਚ ਸਾਨਂਦਮੁਖਪਂਕਜਮ੍ 4.2.88.
ਸਭ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਸਿੰਗਾਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ।
ਵਿषਾਦੇ ਕਾਰਣਂ ਚੈਤਦ੍ਯਤੋ ਜਾਤਮਿਦਂ ਜਗਤ੍
ਇਹੀ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਿਆ।
ਤਦੇਵ ਤਤ੍ਰ ਨੋ ਦृष੍ਟਂ ਭਵਦ੍ਵਂਦ੍ਵਂ ਭਵਾਪਹਮ੍
ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਜੋੜਾ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਤਦੇਵ ਨਾਭਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਭੂਦਨ੍ਯਦੇਵ ਹਿ
ਉਥੇ ਉਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਉਭਰ ਆਇਆ।
ਤਾਨਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਚਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਦ੍ਰੁਹਿਣੇਨ ਯਯੇਤਤਃ
ਉਹ ਵਾਕ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਨਾਂ ਦੇਵਰ੍षੀਣਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਅਤੇ ਦੇਵਰਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਦਧੀਚਿਨਾ ਸਮਂ ਕੇਚਿਦ੍ਦੁਰ੍ਵਾਸਃ ਪ੍ਰਮੁਖਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਯਾਗੋ ਹृष੍ਟਪੁष੍ਟਮਹਾਜਨਃ
ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਸਨ।
ਭਗਿਨ੍ਯੋਪਿ ਚ ਯਾ ਦੇਵਿ ਤਵ ਤਤ੍ਰ ਸਭਰ੍ਤृਕਾਃ
ਤੇਰੀ ਭੈਣਾਂ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਇਤਿ ਦੇਵੀ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸਤੀ ਦਕ੍ਸ਼ਕੁਮਾਰਿਕਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਸਤੀ, ਦਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ,
ਉਵਾਚ ਚ ਭਵਤ੍ਵੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਭਵ ਏਵ ਮੇ 4.2.88.
ਕਹਿ ਉਠੀ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੋਵੇ।'
ਦ੍ਰੁਤਮੇਵ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਚ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉਠੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਚਰਣੌ ਸ਼ਰਣਂ ਤੇ ਮੇ ਦੇਹ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾ ਸਦਾਸ਼ਿਵ
ਹੇ ਸਦਾਸ਼ਿਵ, ਆਪਣੇ ਚਰਨ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਵਜੋਂ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ।
ਮਾ ਨਿषੇਧੀਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਿ ਯਾਸ੍ਯਮਿ ਪਿਤੁਰਂਤਿਕਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ, ਮੈਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਅਥੋਕ੍ਤਾ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਦੇਵੀ ਮृਡਾਨ੍ਯੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਭਾਮਿਨਿ
ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਉਠ, ਹੇ ਦਇਆਲੂ ਸੁਹਾਗਣ।'
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਅਪਿ ਚ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਯੈ ਕਾਂਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਕੋਲ ਵੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਕੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਮਕ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨਸ੍ਮਿ ਮਹਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਹਾਂ।