ਸਰ੍ਵਥਾ ਦਾਸ੍ਯਤੇ ਮਹ੍ਯਂ ਵਰਂ ਤੁष੍ਟਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਜਰੂਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਣਾਮਹਮੀਸ਼ੋ ਨृਪੋਤਮ
ਨ੍ਰਿਪ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚੈਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯਾਪ੍ਯਹਂ ਵਿਭੁਃ
ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਸਰਵਪ੍ਰਭੂ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਮਯਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਵਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਵਤੀ ਰਾਜਾ ਅਹਂ ਵृਤ੍ਰਨਿषੂਦਨ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ।
ਹषੀਕੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸਦ੍ਭਕ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਤਾਤ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਸੱਚੇ ਭਗਤ ਵਜੋਂ ਜਾਣ, ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਵਜ੍ਰਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰੇਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਧਾਯ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਮੈਂ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਪੈਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸृਕ੍ਕਿਣੀ ਪਰਿਲੇਲਿਹਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਹੋਠ ਚਾਟੇ।
ਤਸ੍ਯੇਵਂ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਮਾਣਸ੍ਯ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਾ ਬਭੂਵਿਰੇ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਹੋਏ।
ਆਵृਤਂ ਗਗਨ ਮੇਘੈਰ੍ਵਿਧੁਨ੍ਵਾਨੈਰ੍ਮਹੀਂ ਤਦਾ 7.3.13.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਸਮਾਨ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਸ ਰਾਜਾ ਹਰਿਵਤ੍ਸਲਃ
ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਹਰੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਮੇਘਗਂਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਦ੍ਯਪਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਿਲਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।
ਅਂਬਰੀष ਉਵਾਚ ਯਦਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਨ੍ਯਦਿ ਦੇਯੋ ਵਰੋ ਮਮ
ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤੇ ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਹੈ—
ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਂ ਸੁਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਸਂਸਾਰਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਣਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਗਿਆਨਯੋਗ ਦਿਓ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਞ੍ਜਾਤੇ ਨਰਃ ਸਦ੍ਯਃ ਸਂਸਾਰਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨृਪ
ਰਾਜਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਃ ਸ ਨृਣਾਂ ਦੇਵ ਵਿਸ਼ੇषਾਚ੍ਚ ਕਲੌ ਯੁਗੇ
ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ।
ਅਪਿ ਚੇਤ੍ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਸਿ ਕ੍ਰਿਯਾਯੋਗਂ ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਮੇ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕਰਮਯੋਗ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿਓ।
ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਥਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵਃ ॥ 7.3.13.
ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਉਚਿਤ ਸੀ, ਸਮਝਾਇਆ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁष੍ਟਹृਦਯੋਂऽਬਰੀषੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਬਰੀਸ਼ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਮਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਸਦਾ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੋ ਭਵ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹੋ।
ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਤਿਮਾਮੇਕਾਮਰ੍ਚਯਾਮਿ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਕ ਮੂਰਤੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਨੁਲੇਪਨੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰੇ
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗੇ।
ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯੇਨ ਭੂਪਤੇਃ
ਅੱਜ ਵੀ, ਰਾਜਾ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੱਚੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਨਿਭਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤਦਾਰਭ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਕ੍ਰਿਯਾਯੋਗੋ ਧਰਾਤਲੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਰੀਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਯਸ੍ਤਂ ਪੂਜਯਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ੇ ਨृਪਾਰ੍ਬੁਦੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਨ੍ਰਪਾਰਬੁਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹ੍ਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਜਾਗਰਂ ਯਃ ਸਦਾ ਨृਪ ਸ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ
ਮਹਾਰਾਜਾ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਪਿਲਾਦਾਨੇ ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਪੁष੍ਕਰੇ 7.3.13.
ਕਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੈਸ਼ਠ ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੇ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋ ਪੁੰਨ ਹੈ,