ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹਿ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਧਰ੍ਮਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ 4.2.87.
ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਆਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਤ੍ਨੀਭਿਸ੍ਤਵ ਕਾਰ੍ਯਕृਤ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਸੱਤਾਈ ਵਾਈਫਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਰਾਜਸੂਯਸ੍ਯ ਦਤ੍ਤਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਮਿਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਭਾਰ੍ਯਾਭਿਸ੍ਤਵ ਕਾਰ੍ਯਕृਤ੍
ਰਾਜਸੂਯ ਲਈ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤੇਰਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਹਵਿਃ ਕਾਮਦੁਘਾ ਸੂਤੇ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮਿਤ੍ਕੁਸ਼ਾਨ੍
ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਹਵਨ ਲਈ ਸਮੱਗਰੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜ ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਪ੍ਯਲਂਕਾਰਾਨ੍ਕੁਰੁਤੇਭ੍ਯਾਗਤਰ੍ਤ੍ਵਿਜਾਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਆਏ ਹੋਏ ਰਿਤਵਿਜਾਂ ਲਈ ਗਹਿਣੇ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਂਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰਲਂਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਾਵੈ ਚਾਤ੍ਰ ਸੁਵਾਸਿਨੀਃ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਆਪ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੁਭ ਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜਾ ਦੇਵੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਖਾਯ ਮੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਹੇ ਦਕ੍ਸ਼, ਮੈਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਦਾ ਹਾਂ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਜੀਵਹੀਨੋ ਯਥਾ ਦੇਹੋ ਭੂषਿਤੋਪਿ ਨ ਸ਼ੋਭਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦ ਰਹਿਤ ਸਰੀਰ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਹੀ ਸਜਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਥਂ ਦਧੀਚਿਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ
ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾਤਿ ਸਂਹृष੍ਟੋ ਦृष੍ਟੋ ਯੋਸੌ ਦਧੀਚਿਨਾ
ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਸਤਿ-ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਵੇਪਮਾਨਾਂਗਯष੍ਟਿਕਃ 4.2.87.
ਫਿਰ ਉਹ ਕੰਪਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਮਹਮਹੋ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨਾਯਾਤਿ ਕਿਂਚਨ
ਵਾਹ, ਮੈਂ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਭਵਾਨ੍ਕੇਨ ਸਮਾਹੂਤੋ ਯਦਤ੍ਰਾਗਾਨ੍ਮਹਾਜਡਃ
ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੂਰਖ?
ਸਰ੍ਵਮਂਗਲਮਾਂਗਲ੍ਯੋ ਯਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਯਂ ਹਰਿਃ
ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਹਰੀ ਜੀ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ੁਭਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਵਜ੍ਰਧਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ਼ਤਯਜ੍ਞੈਕਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਜੋ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਤਂ ਤ੍ਵਂਚੋਪਮਿਮੀषੇਮੁਂ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇਨ ਮਹਾਮਖਮ੍
ਤੂੰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਨੂੰ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਦੋਸ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਦਾਤਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਤ੍ਰਾਸ਼ੁਸ਼ੁਕ੍ਸ਼ਣਿਃ
ਜਿੱਥੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਜ਼ ਸ਼ੁਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਚਾਰ੍ਯਃ ਸ੍ਵਯਂ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਰਤੋਰਾਚਾਰ੍ਯਤਾਗਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਖੁਦ ਯਜਨ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰਾਰ੍ਤ੍ਵਿਜ੍ਯਂ ਭਜਂਤੇऽਮੀ ਵਸਿष੍ਠਪ੍ਰਮੁਖਰ੍षਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੂਜਾ-ਪਾਠ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਸੰਭਾਲੀ ਹੈ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੇਤਿ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਦਧੀਚਿਰ੍ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੁਨੀ ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਤਥਾਪਿ ਸ਼ਾਂਭਵੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵੇਦੇ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਪਠ੍ਯਤੇ 4.2.87.
ਫਿਰ ਵੀ, ਸ਼ਾਂਭਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਯੋਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਂ ਸ਼ਤਸ੍ਯ ਕੁਲਿਸ਼ਾਯੁਧਃ
ਜੋ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਜ੍ਰ ਹਥਿਆਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪੁਨਰਾਰਾਧ੍ਯ ਭੂਤੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪੈਕਾਮਮਰਾਵਤੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਇਕੱਲੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਬਲਂ ਤਸ੍ਯਾਖਿਲੈਰ੍ਜ੍ਞਾਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਪਾਸ਼ਯਤਃ ਪੁਰਾ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਭ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਵੇਤ ਨੂੰ ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ।
ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯਭਵਦ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਦੇਵਾਚਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰੁਦ੍ਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੈਰ ਦੀ ਐੜੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਤਮਕ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣਿਆ ਸੀ।
ਤਂ ਵਿਦਂਤਿ ਵਸਿष੍ਠਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਵਾਰ੍ਤ੍ਵਿਜ੍ਯਂ ਭਜਂਤਿ ਯੇ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਰਗੇ ਜੋ ਯਜਨ ਵਿਚ ਪੰਡਤ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਂਤਰ੍षਯੋਨ੍ਯੇਪਿ ਗੌਰਵਾਤ੍ਤਵ ਤੇ ਕ੍ਰਤੌ
ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਆਦਰ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ।
ਤਦਾ ਕ੍ਰਤੁਫਲਾਧੀਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਹ੍ਵਯ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ।
ਸਤਿ ਤਸ੍ਮ੍ਨਿਮਹਾਦੇਵੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮੈਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਗਵਾਹ ਹੈ, ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ,
ਯਥਾ ਜਡਾਨਿ ਬੀਜਾਨਿ ਨ ਫਲਂਤਿ ਸ੍ਵਯਂ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖ ਬੀਜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਫਲ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦੇ,