ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਧ੍ਵਰਃ 4.2.87.
ਫਿਰ ਦਕਸ਼ ਦਾ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।
ਅਨੀਸ਼੍ਵਰਾਂਸ੍ਤਤੋ ਵੇਧਾ ਵ੍ਯਾਜਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਯਯੌ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਬਹਾਨਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞੇ ਸਮਾਯਾਤਾਨ੍ਸਤੀਸ਼੍ਵਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਨ੍
ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਆਏ ਲੋਕ, ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਸਤੀ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਹਿ ਸ਼ੁਭੋਦਰ੍ਕਮਿਚ੍ਛਨ੍ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਚੇਤਿ ਵੈ ਦਧੀਚਿਰੁਵਾਚ
ਦਕਸ਼ ਲਈ ਚੰਗਾ ਨਤੀਜਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਨ ਚਾਸ੍ਤਿ ਤਵ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਨ ਤਾਦृਙ੍ਨੇਦਸਿ ਪ੍ਰਾਯਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਜ੍ਞਾਤੋ ਮਹਾਮਤੇ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ਼੍ਚੇਤ੍ਤਦਾਕਾਰ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ਚੇਤ੍ਸਂਪਤ੍ਤਿ ਰੀਦृਸ਼ੀ
ਜੇ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਰ ਲਓ; ਜੇ ਐਸੀ ਤਰੱਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਮਂਤ੍ਰਾ ਵੈ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਜ੍ਞਪੁਮਾਨਸੌ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਚੈष ਭृਗੁਰ੍ਵੈ ਕਰ੍ਮਕਾਂਡਵਿਤ੍
ਸਾਰੇ ਮੰਤਰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹਨ, ਯਜਨ ਦਾ ਰੂਪ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਹਨ, ਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਪੂषਾ ਭਗਸ੍ਤ੍ਵੇष ਇਯਂ ਦੇਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਇੱਥੇ ਪੂਸ਼ਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਭਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਚ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ਤਰੂਪਯਾ
ਤੇ ਤੂੰ ਸੁਭ ਅਰੰਭ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਸੌ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ।
ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹਿ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਧਰ੍ਮਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ 4.2.87.
ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਆਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਤ੍ਨੀਭਿਸ੍ਤਵ ਕਾਰ੍ਯਕृਤ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਸੱਤਾਈ ਵਾਈਫਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਰਾਜਸੂਯਸ੍ਯ ਦਤ੍ਤਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਮਿਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਭਾਰ੍ਯਾਭਿਸ੍ਤਵ ਕਾਰ੍ਯਕृਤ੍
ਰਾਜਸੂਯ ਲਈ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤੇਰਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਹਵਿਃ ਕਾਮਦੁਘਾ ਸੂਤੇ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮਿਤ੍ਕੁਸ਼ਾਨ੍
ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਹਵਨ ਲਈ ਸਮੱਗਰੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜ ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਪ੍ਯਲਂਕਾਰਾਨ੍ਕੁਰੁਤੇਭ੍ਯਾਗਤਰ੍ਤ੍ਵਿਜਾਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਆਏ ਹੋਏ ਰਿਤਵਿਜਾਂ ਲਈ ਗਹਿਣੇ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਂਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰਲਂਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਾਵੈ ਚਾਤ੍ਰ ਸੁਵਾਸਿਨੀਃ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਆਪ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੁਭ ਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜਾ ਦੇਵੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਖਾਯ ਮੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਹੇ ਦਕ੍ਸ਼, ਮੈਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਦਾ ਹਾਂ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਜੀਵਹੀਨੋ ਯਥਾ ਦੇਹੋ ਭੂषਿਤੋਪਿ ਨ ਸ਼ੋਭਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦ ਰਹਿਤ ਸਰੀਰ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਹੀ ਸਜਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਥਂ ਦਧੀਚਿਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ
ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾਤਿ ਸਂਹृष੍ਟੋ ਦृष੍ਟੋ ਯੋਸੌ ਦਧੀਚਿਨਾ
ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਸਤਿ-ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਵੇਪਮਾਨਾਂਗਯष੍ਟਿਕਃ 4.2.87.
ਫਿਰ ਉਹ ਕੰਪਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਮਹਮਹੋ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨਾਯਾਤਿ ਕਿਂਚਨ
ਵਾਹ, ਮੈਂ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਭਵਾਨ੍ਕੇਨ ਸਮਾਹੂਤੋ ਯਦਤ੍ਰਾਗਾਨ੍ਮਹਾਜਡਃ
ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੂਰਖ?
ਸਰ੍ਵਮਂਗਲਮਾਂਗਲ੍ਯੋ ਯਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਯਂ ਹਰਿਃ
ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਹਰੀ ਜੀ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ੁਭਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਵਜ੍ਰਧਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ਼ਤਯਜ੍ਞੈਕਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਜੋ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਤਂ ਤ੍ਵਂਚੋਪਮਿਮੀषੇਮੁਂ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇਨ ਮਹਾਮਖਮ੍
ਤੂੰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਨੂੰ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਦੋਸ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਦਾਤਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਤ੍ਰਾਸ਼ੁਸ਼ੁਕ੍ਸ਼ਣਿਃ
ਜਿੱਥੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਜ਼ ਸ਼ੁਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਚਾਰ੍ਯਃ ਸ੍ਵਯਂ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਰਤੋਰਾਚਾਰ੍ਯਤਾਗਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਖੁਦ ਯਜਨ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰਾਰ੍ਤ੍ਵਿਜ੍ਯਂ ਭਜਂਤੇऽਮੀ ਵਸਿष੍ਠਪ੍ਰਮੁਖਰ੍षਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੂਜਾ-ਪਾਠ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਸੰਭਾਲੀ ਹੈ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੇਤਿ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਦਧੀਚਿਰ੍ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੁਨੀ ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।