ਅਹੋ ਧਾਰ੍ष੍ਟ੍ਯਂ ਮਹਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਜਟਿਲਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਚਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ 4.2.87.
ਅੱਜ ਇਸ ਜਟਾਧਾਰੀ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ ਗਈ ਹੈ!
ਏਵਂਭੂਤਾ ਭਵਂਤ੍ਯੇਵ ਮਾਤਾਪਿਤृਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਜੋ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਚ੍ਛਂਦਚਾਰਿਣੋऽਨਾਥਾਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸ੍ਵਾਭਿਮਾਨਿਨਃ
ਅਨਾਥ ਆਪਣੇ ਮਨਮੱਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਥਾਂ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਜਾਮਾਤॄਣਾਂ ਸ੍ਵਭਾਵੋਯਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ੋ ਗਰ੍ਵਭਾਜਨਮ੍
ਜਾਮਾਤਾਂ ਦੀ ਇਹੀ ਕੁਦਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਜਰਾਜਃ ਸ ਗਰ੍ਵਿष੍ਠੋ ਰੋਹਿਣੀਪ੍ਰੇਮਨਿਰ੍ਭਰਃ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੈ, ਰੋਹਣੀ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਅਸ੍ਯਾਹਂ ਗਰ੍ਵਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਹਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯੇਵ ਸ਼ੂਲਿਨਃ
ਮੈਂ ਇਸ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦਾ ਸਾਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਤਥਾਸ੍ਯਾਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਨਹਾਨਿਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਇਜ਼ਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘਟਾ ਦਿਆਂਗਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਭਵਨਂ ਦੇਵਾਨਾਜੁਹਾਵ ਸਵਾਸਵਾਨ੍
ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਭਵਂਤੁ ਯਜ੍ਞਸਂਭਾਰਾਨਾਨਯਂਤੁ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਯਜਨ ਦੇ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ।
ਮਹਾਕ੍ਰਤੂਪਦ੍ਰष੍ਟਾਰਂ ਯਜ੍ਞਪੂਰੁषਮੇਵ ਚ
ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਦੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੀ ਲਿਆਓ।
ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਧ੍ਵਰਃ 4.2.87.
ਫਿਰ ਦਕਸ਼ ਦਾ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।
ਅਨੀਸ਼੍ਵਰਾਂਸ੍ਤਤੋ ਵੇਧਾ ਵ੍ਯਾਜਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਯਯੌ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਬਹਾਨਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞੇ ਸਮਾਯਾਤਾਨ੍ਸਤੀਸ਼੍ਵਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਨ੍
ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਆਏ ਲੋਕ, ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਸਤੀ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਹਿ ਸ਼ੁਭੋਦਰ੍ਕਮਿਚ੍ਛਨ੍ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਚੇਤਿ ਵੈ ਦਧੀਚਿਰੁਵਾਚ
ਦਕਸ਼ ਲਈ ਚੰਗਾ ਨਤੀਜਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਨ ਚਾਸ੍ਤਿ ਤਵ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਨ ਤਾਦृਙ੍ਨੇਦਸਿ ਪ੍ਰਾਯਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਜ੍ਞਾਤੋ ਮਹਾਮਤੇ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ਼੍ਚੇਤ੍ਤਦਾਕਾਰ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ਚੇਤ੍ਸਂਪਤ੍ਤਿ ਰੀਦृਸ਼ੀ
ਜੇ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਰ ਲਓ; ਜੇ ਐਸੀ ਤਰੱਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਮਂਤ੍ਰਾ ਵੈ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਜ੍ਞਪੁਮਾਨਸੌ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਚੈष ਭृਗੁਰ੍ਵੈ ਕਰ੍ਮਕਾਂਡਵਿਤ੍
ਸਾਰੇ ਮੰਤਰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹਨ, ਯਜਨ ਦਾ ਰੂਪ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਹਨ, ਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਪੂषਾ ਭਗਸ੍ਤ੍ਵੇष ਇਯਂ ਦੇਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਇੱਥੇ ਪੂਸ਼ਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਭਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਚ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ਤਰੂਪਯਾ
ਤੇ ਤੂੰ ਸੁਭ ਅਰੰਭ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਸੌ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ।
ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹਿ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਧਰ੍ਮਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ 4.2.87.
ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਆਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਤ੍ਨੀਭਿਸ੍ਤਵ ਕਾਰ੍ਯਕृਤ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਸੱਤਾਈ ਵਾਈਫਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਰਾਜਸੂਯਸ੍ਯ ਦਤ੍ਤਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਮਿਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਭਾਰ੍ਯਾਭਿਸ੍ਤਵ ਕਾਰ੍ਯਕृਤ੍
ਰਾਜਸੂਯ ਲਈ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤੇਰਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਹਵਿਃ ਕਾਮਦੁਘਾ ਸੂਤੇ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮਿਤ੍ਕੁਸ਼ਾਨ੍
ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਹਵਨ ਲਈ ਸਮੱਗਰੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜ ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਪ੍ਯਲਂਕਾਰਾਨ੍ਕੁਰੁਤੇਭ੍ਯਾਗਤਰ੍ਤ੍ਵਿਜਾਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਆਏ ਹੋਏ ਰਿਤਵਿਜਾਂ ਲਈ ਗਹਿਣੇ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਂਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰਲਂਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਾਵੈ ਚਾਤ੍ਰ ਸੁਵਾਸਿਨੀਃ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਆਪ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੁਭ ਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜਾ ਦੇਵੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਖਾਯ ਮੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਹੇ ਦਕ੍ਸ਼, ਮੈਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਦਾ ਹਾਂ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਜੀਵਹੀਨੋ ਯਥਾ ਦੇਹੋ ਭੂषਿਤੋਪਿ ਨ ਸ਼ੋਭਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦ ਰਹਿਤ ਸਰੀਰ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਹੀ ਸਜਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਥਂ ਦਧੀਚਿਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ
ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾਤਿ ਸਂਹृष੍ਟੋ ਦृष੍ਟੋ ਯੋਸੌ ਦਧੀਚਿਨਾ
ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਸਤਿ-ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।