ਨ ਤਾਦृਗ੍ਧਰ੍ਮਸਂਭਾਰੋ ਲਭ੍ਯਤੇ ਕ੍ਰਤੁਕੋਟਿਭਿਃ
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਨੇਕੀਆਂ ਦਾ ਜਥਾ ਕ੍ਰਤਾਂ ਦੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਕਰਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਯਦ੍ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਮਨੋਰਥਃ
ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਸਚੀ ਚਾਹ ਹੋਵੇ,
ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਸ੍ਤਦੈਵ ਸ੍ਯਾਦ੍ਧ੍ਰੁਵਂ ਨृਣਾਮ੍
ਉਥੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਤਾਪਸੋਕ੍ਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰ ਇਤ੍ਥਂ ਸੁਹृष੍ਟਵਾਨ੍
ਤਪਸੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤਵਾਸ਼ਤਰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਨੋ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਾਧਕਾਨਾਂ ਤ੍ਰਯੀਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਪਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ,
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਵਾ ਬਲਿਸਦ੍ਮਨਿ ਵਾ ਮੁਨੇ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੁਰਗ ਹੋਵੇ, ਧਰਤੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਲੀ ਦੇ ਘਰ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ,
ਯਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਂ ਕਰ੍ਣਧਾਰਕਃ
ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ,
ਸੁਲਭਾ ਯਤ੍ਰ ਨਿਯਤਮਾਨਂਦਵਨਚਾਰਿਣਃ
ਜਿੱਥੇ ਆਨੰਦ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਕਸ੍ਤਾਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪਯੇਚ੍ਛਂਭੋਃ ਕਥਂ ਯਾਮਿ ਤਥਾ ਵਦ 4.2.86.
ਕੌਣ ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਪਾਸ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ? ਦੱਸ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਪ੍ਰਾਹਾਗਚ੍ਛ ਨਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਯਿਯਾਸੁਰਹਮਪ੍ਯਹੋ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਚਲਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਵੀ ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਪੁਨਃਕ੍ਵ ਨृਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋਭੂਃ ਕ੍ਵ ਕਾਸ਼ੀਕਰ੍ਮਬਂਧਹृਤ੍
ਫਿਰ, ਤੇਰਾ ਨਾਚ ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਜੋ ਵਧੀਆ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਦਾ ਬੰਧਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਆਯੁष੍ਯਂ ਚ ਭਵਿष੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਵृਥਾਗਤਮ੍
ਜੀਵਨ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਾਸ਼ੀਮਾਯਾਹਿ ਮਾਯਾਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਹੋ
ਮੈਂ ਕਾਸ਼ੀ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਵੀ ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਕੇ ਆ ਜਾ।
ਪੁਰੀਂ ਵੈਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਨਃਸ੍ਵਾਸ੍ਥ੍ਯਮਵਾਪ ਚ
ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲਈ।
ਜਗਾਮ ਕੁਂਭਸਂਭੂਤ ਸ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰੋਪੀਤ੍ਯਮਨ੍ਯਤ
ਜੋ ਕੁੰਭ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਤਵਾਸ਼ਤਰ ਵੀ ਉਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਤ੍ਪਥਸ੍ਥਿਰਵृਤੀਨਾਂ ਦੂਰਸ੍ਥੋਪਿ ਸਮੀਪਗਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਸੱਚੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਨੇੜੇ ਹਨ।
ਕ੍ਵਾਹਂ ਤਤ੍ਰ ਵਨੇ ਬਾਲਸ਼੍ਚਿਂਤਾਕੁਲਿਤਮਾਨਸਃ
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਸੀ, ਇੱਕ ਬਚਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ?
ਖੇਲੋਯਮਸ੍ਯ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਇਹ ਤ੍ਰਿਨੈਣ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਖੇਲ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਭਗਤ ਕਿਤੇ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਾਧਿਤੋ ਮਯਾ ਸ਼ਂਭੁਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੇ ਜਨ੍ਮਨਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ 4.2.86.
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਅਸ੍ਮਿਞ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਬਾਲਤ੍ਵਾਨ੍ਨ ਚੈਵਾਰਾਧਿਤਃ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਬਚਪਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸਾਫ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਆਜ੍ਞਾਤਂ ਗੁਰੁਭਕ੍ਤਿਰ੍ਮੇ ਹੇਤੁਃ ਸ਼ਂਭੁਪ੍ਰਸਾਦਨੇ
ਇਹ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਗੁਰੂ ਭਕਤੀ ਹੀ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਕਾਰਣਾਪੇਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਿਤਰਦੇਵਵਤ੍
ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਾਰਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਨੋ ਮਯ੍ਯਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਃ ਕਥਂ ਤਾਪਸਸਂਗਤਿਃ
ਜੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਿਵੇਂ ਪਾਈ?
ਨ ਦਾਨਾਨਿ ਨ ਵੈ ਯਜ੍ਞਾ ਨ ਤਪਾਂਸਿ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਚ
ਨਾ ਦਾਨ, ਨਾ ਯਜ, ਨਾ ਤਪ, ਨਾ ਵਰਤ—
ਦਯਾਮਪਿ ਤਦਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦਸੌ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪਰਾਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਉੱਚੀ ਦਇਆ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਅਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਸਮਰ੍ਥ੍ਯੇਤਿ ਸ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰਃ ਰ੍ਸ਼ਾਭਵਂ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਹ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁੱਤਰ, ਦਇਆ ਦੇ ਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਨੀਯ ਪੁष੍ਪਸਂਭਾਰਮਾਰ੍ਤਵਂ ਕਾਨਨਾਦ੍ਬਹੁ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਮੌਸਮੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਲਿਆ।
ਇਤ੍ਥਂ ਤ੍ਵष੍ਟृਤਨੂਜਸ੍ਯ ਲਿਂਗਾਰਾਧਨਚੇਤਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾਇਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਵ ਹਿ ਲਿਂਗਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਯ ਭਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। 4.2.86.
ਉਸ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਹੀ ਭਵਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਅਤੇ ਬੋਲੇ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋਸ੍ਮਿ ਭृਸ਼ਂ ਬਾਲ ਗੁਰ੍ਵਰ੍ਥਕृਤਚੇਤਸਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਗੁਰੂ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਬੱਚੇ।