ਭੂਤਪ੍ਰੇਤਪਿਸ਼ਾਚਾਨਾਂ ਦੋषਃ ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ 7.3.12.
ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ ਤੇ ਪਿਸਾਚਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਪਿ ਕੀਟਪਤਂਗਾ ਯੇ ਪਿਸ਼ਾਚਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਮृਗਾਃ
ਕਿਰਮ, ਪਤੰਗੇ, ਪਿਸਾਚ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਜਾਨਵਰ ਵੀ—
ਕਥਿਤਂ ਰੂਪਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਰੂਪ-ਤੀਰਥ ਵਰਗਾ ਨ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਨ ਅਗਲੇ ਸਮੇਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋऽਪ੍ਯਧਿਕਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਰਾਜ੍ਯਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੇ ਬਲੌ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਨਾਯਕੇ
ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਗਵਾ ਬੈਠਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਬਲੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ,
ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜਾਤੇ ਮਹਾਵਿष੍ਣਾਵਦਿਤ੍ਯਾ ਚਾਸੁਰਾਨ੍ਤਕੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਹਰਿਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਨਿਰ੍ਝਰੇ ਤਯਾ
ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਝਰਨੇ ਦੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰਣਂ ਰਾਜਨ੍ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ।
ਤਿਲਕਃ ਸਰ੍ਵ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰ੍ਯਃ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਪਰਿਪਾਲਿਤਃ
ਤਿਲਕਾ ਰੁੱਖ ਸਭ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਪੁੱਤ ਵਾਂਗ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਨॄਣਾਮਿਹ ਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ: ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਂਬਰੀषਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਰੈਸ਼ਾਨ੍ਯਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਪੂਰਬ-ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਵਯਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਕਾਲੇ ਚ ਕਲਿਸਂਜ੍ਞਕੇ
ਇਥੇ ਹੀ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਆਪ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪੁਰਾਸੀਤ੍ਪृਥਿਵੀਪਾਲੋ ਹ੍ਯਂਬਰੀषੋ ਯੁਗੇ ਕृਤੇ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਿਤਭਕ੍ਸ਼ੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ ਤੇ ਘੱਟ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਵਾਸ ਕੀਤਾ।
ਸਹਸ੍ਰੇ ਦ੍ਵੇ ਤਤੋ ਰਾਜਞ੍ਛੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣਾਸ਼ਨੋऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਹ ਪੱਤਿਆਂ ਹੀ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਹਸ੍ਰਤ੍ਰਿਤਯਂ ਰਾਜਨ੍ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਤਤਸ਼੍ਚ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਨ੍ਰਿਪ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ,
ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਪਤੇ ਰੂਪਮਾਰੁਹ੍ਯੈਰਾਵਤਂ ਗਜਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਮਾਗਤੋऽਹਮਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਅਂਬਰੀष ਉਵਾਚ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਦਾਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤੋਸਿ ਤ੍ਵਂ ਚ ਵृਤ੍ਰਨਿषੂਦਨ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਗਚ੍ਛ ਦੇਵੇਸ਼ ਨ ਵਰੋ ਰੋਚਤੇ ਮਮ ॥ 7.3.13.
ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ। ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਦਾਸ੍ਯਤੇ ਮਹ੍ਯਂ ਵਰਂ ਤੁष੍ਟਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਜਰੂਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਣਾਮਹਮੀਸ਼ੋ ਨृਪੋਤਮ
ਨ੍ਰਿਪ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚੈਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯਾਪ੍ਯਹਂ ਵਿਭੁਃ
ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਸਰਵਪ੍ਰਭੂ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਮਯਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਵਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਵਤੀ ਰਾਜਾ ਅਹਂ ਵृਤ੍ਰਨਿषੂਦਨ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ।
ਹषੀਕੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸਦ੍ਭਕ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਤਾਤ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਸੱਚੇ ਭਗਤ ਵਜੋਂ ਜਾਣ, ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਵਜ੍ਰਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰੇਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਧਾਯ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਮੈਂ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਪੈਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸृਕ੍ਕਿਣੀ ਪਰਿਲੇਲਿਹਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਹੋਠ ਚਾਟੇ।
ਤਸ੍ਯੇਵਂ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਮਾਣਸ੍ਯ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਾ ਬਭੂਵਿਰੇ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਹੋਏ।
ਆਵृਤਂ ਗਗਨ ਮੇਘੈਰ੍ਵਿਧੁਨ੍ਵਾਨੈਰ੍ਮਹੀਂ ਤਦਾ 7.3.13.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਸਮਾਨ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ।