ਸਾ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਥ ਤਂ ਬਾਲਾ ਨਿਤਰਾਂ ਮਧੁਰਾਕृਤਿਮ੍
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਅੱਖੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਿੱਠੀ ਅਕਰਤੀ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਾਂਕਸੁਭਗ ਭੁਜਦ੍ਵਯਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚਕਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ—
ਭਵਾਨੀਭਕ੍ਤਿਬੀਜੋਤ੍ਥਂ ਭੂਰੁਹਂ ਪੁਰੁषਾਕृਤਿਮ੍
ਉਹ ਇਕ ਮਨੁੱਖੀ ਅਕਰਤੀ ਵਾਲਾ ਦਰਖ਼ਤ ਸੀ, ਜੋ ਭਵਾਨੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਉੱਗਿਆ ਸੀ—
ਦੋਲਾਪਰ੍ਯਂਕਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਹ੍ਰੀਭਰਾ ਨਮ੍ਰਕਂਧਰਾ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਝੂਲਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਲਾਜ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਝੁਕਾ ਕੇ—
ਕਸ੍ਤ੍ਵਮਤ੍ਰ ਕृਤਾਂਤਸ੍ਯ ਭਵਨਂ ਮਧੁਰਾਕृਤੇ
ਮਿੱਠੀ ਅਕਰਤੀ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈਂ?
ਯਾਵਨ੍ਨਾਯਾਤਿ ਸੁਭਗ ਸ ਕਠੋਰਤਰਾਕृਤਿਃ
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਕਠੋਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਅਕਰਤੀ ਵਾਲਾ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ—
ਕਂਕਾਲਕੇਤੁਰ੍ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਵਧ੍ਯਃ ਪਰਹੇਤਿਭਿਃ
ਕੰਕਾਲਕੇਤੁ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਮਰ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—
ਨ ਮੇ ਕਨ੍ਯਾਵ੍ਰਤਂ ਭਂਕ੍ਤੁਂ ਸ ਸਮਰ੍ਥ ਉਮਾ ਵਰਾਤ੍
ਉਮਾਂ ਦੀ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੁਆਰੀਪਣ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਟੋੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ—
ਸਂਚਿਕੀਰ੍षਤਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਗਤਾਯੁਰ੍ਮਮ ਸ਼ਾਪਤਃ 4.2.82.
ਉਹ ਮੰਦ-ਮਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਇਹ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ੍ਯੇਤਿ ਚੋਕ੍ਤਃ ਸ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਗਾਰੇ ਨਿਗੂਢਵਤ੍
ਉਹ ਵਿਦਿਆਧਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—
ਅਥ ਸਾਯਂ ਸਮਾਯਾਤੋ ਦਾਨਵੋ ਭੀषਣਾਕृਤਿਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਅਕਰਤੀ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ ਆ ਗਿਆ—
ਆਗਤ੍ਯ ਦਾਨਵੋ ਰੌਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਲਯਾਂਬੁਦਨਿਸ੍ਵਨਃ
ਉਹ ਰੌਦ੍ਰ ਦਾਨਵ ਆਇਆ, ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ—
ਗृਹਾਣੇਮਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਸੋਹਣੀਏ, ਇਹ ਦਿਵਯ ਰਤਨ ਲੈ ਲੈ—
ਦਾਸੀਨਾਮਯੁਤਂ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਸੁਂਦਰਿ
ਸੁੰਦਰਿ, ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹੇ ਤੈਨੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਸੀਆਂ ਦੇਵਾਂਗਾ—
ਗਂਧਰ੍ਵੀਣਾਂ ਨਰੀਣਾਂ ਚ ਕਿਨ੍ਨਰੀਣਾਂ ਸ਼ਤਂਸ਼ਤਮ੍
ਗੰਧਰਵੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਤੇ ਕਿੰਨਰੀਆਂ, ਸੈਂਕੜੇ-ਸੈਂਕੜੇ—
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਨਾਂ ਸ਼ਤਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਸ਼ਤਮਪ੍ਸਰਸਾਂ ਵਰਮ੍
ਆਠ ਸੈਂਕੜੇ ਰਾਖਸ਼ਸੀਆਂ, ਤੇ ਸੌ ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ—
ਯਾਵਤ੍ਸਂਪਤ੍ਤਿਸਂਭਾਰੋ ਦਿਕ੍ਪਾਲਾਨਾਂ ਗृਹੇषੁ ਵੈ
ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਦੌਲਤ ਤੇ ਖਜਾਨਾ ਹੈ—
ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਮਤ੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਤ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਸਾਥੀ ਬਣ ਕੇ, ਦਿਵਯ ਸੁਖ ਭੋਗੇਗੀ—
ਤ੍ਵਦਂਗਸਂਗਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਸੁਖਸਂਦੋਹ ਮੇਦੁਰਃ 4.2.82.
ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਛੁਹਟ ਅਤੇ ਗਲਵੱਕੜੀ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੈ।
ਮਨੋਰਥਾਸ਼੍ਚਿਰਂ ਯਾਵਦ੍ਯਂ ਮੇ ਹृਦਿ ਸਮੇਧਿਤਾਃ
ਇਹ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨ੍ਰਣੇ ਸਰ੍ਵਾਨਿਂਦ੍ਰਾਦੀਨ੍ਮृਗਲੋਚਨੇ
ਹਰਨੀਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਆਧਾਯਾਂਕੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਸ੍ਵੇ ਸੁष੍ਵਾਪੇਤਿ ਪ੍ਰਲਪ੍ਯ ਸਃ
ਉਹ ਆਖਿਆ, 'ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਸੋ ਜਾ,' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ।
ਵਰਂ ਸ੍ਮਰਂਤੀ ਸਾ ਗੌਰ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਕੁਮਾਰਿਕਾ
ਉਹ ਵਿਦਿਆਧਰ ਕੁਮਾਰੀ, ਆਪਣਾ ਵਰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਚਿਤ ਵਿਚ ਰੱਖੀ।
ਆਹੂਯ ਤਂ ਨਰਵਰਂ ਵਰਂ ਸਰ੍ਵਾਂਗਸੁਂਦਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਸੋਹਣੇ, ਵਧੀਆ ਮਰਦ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਵਰ ਵਜੋਂ ਬੁਲਾਇਆ।
ਸ਼ੂਲਂ ਤਦਂਕਾਦਾਦਾਯ ਗृਹਾਣੇਮਂ ਜਹਿ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚੋਂ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਲੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਾਰ।'
ਸਮਾਦਾਯ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ ਤਦਾ ਮਿਤ੍ਰਜਿਨ੍ਨृਪਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਵਾਮਪਾਦਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਤਮਾਤਾਡ੍ਯ ਸ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਜਰ੍ਗਾਦ ਤਿष੍ਠ ਰੇ ਦੁष੍ਟ ਕਨ੍ਯਾਧਰ੍षਣਲਾਲਸ
ਉਹ ਚੀਕਿਆ, 'ਠਹਿਰ, ਝੂਠਾ! ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ!'
ਇਤਿ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸਂਭ੍ਰਾਂਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਸ ਦਨੋਃ ਸੁਤਃ 4.2.82.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਾਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਵਯਾ ਕਪਟਰੂਪੇਣ ਬਲਿਨਃ ਕੈਟਭਾਦਯਃ 4.2.82.
ਤੇਰੇ ਠੱਗੀ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਕੈਟਭ ਵਰਗੇ ਤਾਕਤਵਰ ਮਾਰੇ ਗਏ।