ਤਲ੍ਲਿਂਗਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਯਾ ਨृਪ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਨॄਣਾਂ ਰੂਪਸੌਭਣ੍ਯਦਾਯਕਮ੍
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਪੁਰ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਲੋਕੇ ਖ੍ਯਾਤਾ ਵਰਾਪ੍ਸਰਾਃ
ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਪੁ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਪਸਰਾ ਸੀ।
ਪੁਰਾऽऽਸੀਤ੍ਕਾਚਿਦਾਭੀਰੀ ਵਿਰੂਪਾ ਵਿਕृਤਾਨਨਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇੱਕ ਆਭੀਰੀ ਔਰਤ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅਸੁੰਦਰ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਫਲਮਾਦਾਤੁਂ ਭ੍ਰਮਮਾਣਾऽਰ੍ਬੁਦਾਚਲੇ
ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਅਰਬੁਦ ਪਹਾੜ ਤੇ ਫਲ ਲੈਣ ਲਈ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰਧਰਾ ਦਿਵ੍ਯੈਰਂਗੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਲਈ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਵੀ ਦਿਵ੍ਯ ਹੋ ਗਏ।
ਸਾ ਸਂਜਾਤਾ ਮਹਾਰਾਜ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਬਦਲ ਗਈ।
ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ੁਭੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਖੇਡਣ ਲਈ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਉਸਨੇ ਉਸ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਨਿਗਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਵੇਖਿਆ।
ਦੇਵੀ ਵਾ ਨਾਗਕਨ੍ਯਾ ਵਾ ਸਿਦ੍ਧਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀ ਤੁ ਵਾ
ਕੀ ਉਹ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਜਾਂ ਨਾਗਕਨਿਆ, ਜਾਂ ਸਿੱਧਾ, ਜਾਂ ਵਿਦਿਆਧਰੀ?
ਮਨੋ ਮੇऽਪਹृਤਂ ਸੁਭ੍ਰੂਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਪਦ੍ਮਨੇਤ੍ਰਯਾ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੂੰ, ਸੁੰਦਰ ਭੌਂਹਾਂ ਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੁਰਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਫਲਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਸਮਾਯਾਤਾ ਪਤਿਤਾ ਗਿਰਿਨਿਰ੍ਝਰੇ ॥ 7.3.12.
ਉਹ ਤਾਂ ਫਲ ਲੈਣ ਆਈ ਸੀ, ਪਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਝਰਨੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਰੂਪਮਿਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸੁਰੂਪਂ ਚ ਸ਼ੁਭਂ ਮਯਾ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਵਸ਼ਗਾਸ੍ਤੇ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਯਿ ਕਿਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਸ੍ਪृਹਾ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ।
ਨਿਵृਤ੍ਤਮਦਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਾਮੁਵਾਚ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾਮ੍
ਕਾਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਿਨਯਾਤ੍ਤਵ ਤੁष੍ਟੋऽਹਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤੇਰੀ ਨਿਮਰਤਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿਆਂ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਰੂਪਂ ਜਾਯਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਮਿਲੇਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵਿਮਾਨੇ ਚ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਪੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਯਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾ ਰ੍ਥਿਵਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਈ ਸੀ।
ਮਾਘਸ਼ੁਕ੍ਲਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਦੇਵਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜਲਾਸ਼ਯੇ
ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁੱਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਤੀਜ ਨੂੰ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਜਲ-ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਯਾ ਦੇਵਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਯਕ੍ਸ਼ਾਂਗਨਾਸ੍ਤਥਾ 7.3.12.
ਉਥੇ ਹੋਰ ਦਿਵਿਆ ਕੁੜੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਯਕਸ਼ਣੀਆਂ ਵੀ ਆਈਆਂ।
ਰੂਪਂ ਚ ਲਭਤੇ ਤਾਦृਗ੍ਯਾਦृਗ੍ਲਬ੍ਧਂ ਤਯਾ ਪੁਰਾ
ਉਹ ਸਭ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਰੂਪ ਪਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਪੂਰ੍ਵਦਿਗ੍ਭਾਗੇ ਬਿਲਮਸ੍ਤਿ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ ॥ ਯਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪਾਤਾਲਕਨ੍ਯਕਾਃ
ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਗੁਫਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਤਾਲ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਆ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਪੋ ਬਿਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਤਾਃ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਉਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤੇਨੋਦਕੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਿਦ੍ਧੋ ਭਵਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਾ ਭੂਤਲੇ ਵਾਪਿ ਨ ਕੇਨਾਪਿ ਪ੍ਰਧृष੍ਯਤੇ
ਚਾਹੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਹਰਾਉਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁष੍ਪੈਃ ਫਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬਿਲੇ ਤੁ ਪਾषਾਣਾਃ ਸਮਨ੍ਤਾਚ੍ਛਂਖਸਨ੍ਨਿਭਾਃ
ਉਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਚਾਰੀਂ ਪਾਸੇ ਪੱਥਰ ਸਾਂਪ ਦੀਆਂ ਸਿੱਪੀਆਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਵਨ੍ਧ੍ਯਾ ਨਾਰੀ ਜਲਂ ਤਤ੍ਰ ਯਾ ਪਿਬੇਤ੍ਤਿਲਕਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬਾਂਝ ਔਰਤ ਉਥੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਤਾਨ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਧਿਗ੍ਰਸ੍ਤੋऽਪਿ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਰੋਗੀ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।