ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯਾਂਗਨਾ ਕਾਚਿਦ੍ਦਿਵ੍ਯਪਰ੍ਯਂਕ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਅੰਗਨਾ ਦਿਵਯ ਖਟ ਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਯਤ੍ਕਰ੍ਮਵਿਹਿਤਂ ਯੇਨ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਥ ਸ਼ੁਭੇਤਰਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਚੰਗੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸਮ ਦੇ—
ਗਾਥਾਮਿਮਾਂ ਸਾ ਸਂਗੀਯ ਸਰਥਾ ਸ ਮਹੀਰੁਹਾ
ਉਹ ਨੇ ਇਹ ਗਾਥਾ ਗਾਈ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ।
ਭਵਾਨਪ੍ਯਵਿਸ਼ਂਕਂ ਚ ਤਤਃ ਪੋਤਾਨ੍ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਹਾਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਪਾਤਾਲੇ ਨਗਰੀਂ ਚਂਪਕਾਵਤੀਮ੍
ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚੰਪਕਾਵਤੀ ਨਗਰੀ ਵੇਖੋਗੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਹਿਤੋ ਦੇਵਿ ਸ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਨਂਦਨਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਤੇ ਚਤੁਰਮੁਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੋਵੇਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਵੇਸ਼ਾਂਤਃਸਮੁਦ੍ਰਂ ਚ ਨਗਰੀਮਾਸਸਾਦ ਤਾਮ੍
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨਗਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤ੍ਰਿਜਗਤੀ ਸੌਂਦਰ੍ਯਸ਼੍ਰੀਰਿਵੈਕਿਕਾ
ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇਖੀ।
ਨਿਰਣਾਯਿ ਮਧੁਦ੍ਵੇष੍ਟ੍ਰਾ ਸ੍ਰष੍ਟੁਃ ਸृष੍ਟਿਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਾ 4.2.82.
ਮਧੁ ਦੇ ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਸੀ।
ਯੋषਿਦ੍ਰੂਪਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤੇऽਤ੍ਰਾਕੁਤੋऽਭਯਾ
ਇਹ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਇੱਥੇ ਨਿਡਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਸਾ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਥ ਤਂ ਬਾਲਾ ਨਿਤਰਾਂ ਮਧੁਰਾਕृਤਿਮ੍
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਅੱਖੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਿੱਠੀ ਅਕਰਤੀ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਾਂਕਸੁਭਗ ਭੁਜਦ੍ਵਯਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚਕਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ—
ਭਵਾਨੀਭਕ੍ਤਿਬੀਜੋਤ੍ਥਂ ਭੂਰੁਹਂ ਪੁਰੁषਾਕृਤਿਮ੍
ਉਹ ਇਕ ਮਨੁੱਖੀ ਅਕਰਤੀ ਵਾਲਾ ਦਰਖ਼ਤ ਸੀ, ਜੋ ਭਵਾਨੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਉੱਗਿਆ ਸੀ—
ਦੋਲਾਪਰ੍ਯਂਕਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਹ੍ਰੀਭਰਾ ਨਮ੍ਰਕਂਧਰਾ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਝੂਲਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਲਾਜ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਝੁਕਾ ਕੇ—
ਕਸ੍ਤ੍ਵਮਤ੍ਰ ਕृਤਾਂਤਸ੍ਯ ਭਵਨਂ ਮਧੁਰਾਕृਤੇ
ਮਿੱਠੀ ਅਕਰਤੀ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈਂ?
ਯਾਵਨ੍ਨਾਯਾਤਿ ਸੁਭਗ ਸ ਕਠੋਰਤਰਾਕृਤਿਃ
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਕਠੋਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਅਕਰਤੀ ਵਾਲਾ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ—
ਕਂਕਾਲਕੇਤੁਰ੍ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਵਧ੍ਯਃ ਪਰਹੇਤਿਭਿਃ
ਕੰਕਾਲਕੇਤੁ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਮਰ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—
ਨ ਮੇ ਕਨ੍ਯਾਵ੍ਰਤਂ ਭਂਕ੍ਤੁਂ ਸ ਸਮਰ੍ਥ ਉਮਾ ਵਰਾਤ੍
ਉਮਾਂ ਦੀ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੁਆਰੀਪਣ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਟੋੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ—
ਸਂਚਿਕੀਰ੍षਤਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਗਤਾਯੁਰ੍ਮਮ ਸ਼ਾਪਤਃ 4.2.82.
ਉਹ ਮੰਦ-ਮਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਇਹ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ੍ਯੇਤਿ ਚੋਕ੍ਤਃ ਸ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਗਾਰੇ ਨਿਗੂਢਵਤ੍
ਉਹ ਵਿਦਿਆਧਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—
ਅਥ ਸਾਯਂ ਸਮਾਯਾਤੋ ਦਾਨਵੋ ਭੀषਣਾਕृਤਿਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਅਕਰਤੀ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ ਆ ਗਿਆ—
ਆਗਤ੍ਯ ਦਾਨਵੋ ਰੌਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਲਯਾਂਬੁਦਨਿਸ੍ਵਨਃ
ਉਹ ਰੌਦ੍ਰ ਦਾਨਵ ਆਇਆ, ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ—
ਗृਹਾਣੇਮਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਸੋਹਣੀਏ, ਇਹ ਦਿਵਯ ਰਤਨ ਲੈ ਲੈ—
ਦਾਸੀਨਾਮਯੁਤਂ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਸੁਂਦਰਿ
ਸੁੰਦਰਿ, ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹੇ ਤੈਨੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਸੀਆਂ ਦੇਵਾਂਗਾ—
ਗਂਧਰ੍ਵੀਣਾਂ ਨਰੀਣਾਂ ਚ ਕਿਨ੍ਨਰੀਣਾਂ ਸ਼ਤਂਸ਼ਤਮ੍
ਗੰਧਰਵੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਤੇ ਕਿੰਨਰੀਆਂ, ਸੈਂਕੜੇ-ਸੈਂਕੜੇ—
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਨਾਂ ਸ਼ਤਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਸ਼ਤਮਪ੍ਸਰਸਾਂ ਵਰਮ੍
ਆਠ ਸੈਂਕੜੇ ਰਾਖਸ਼ਸੀਆਂ, ਤੇ ਸੌ ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ—
ਯਾਵਤ੍ਸਂਪਤ੍ਤਿਸਂਭਾਰੋ ਦਿਕ੍ਪਾਲਾਨਾਂ ਗृਹੇषੁ ਵੈ
ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਦੌਲਤ ਤੇ ਖਜਾਨਾ ਹੈ—
ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਮਤ੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਤ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਸਾਥੀ ਬਣ ਕੇ, ਦਿਵਯ ਸੁਖ ਭੋਗੇਗੀ—
ਤ੍ਵਦਂਗਸਂਗਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਸੁਖਸਂਦੋਹ ਮੇਦੁਰਃ 4.2.82.
ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਛੁਹਟ ਅਤੇ ਗਲਵੱਕੜੀ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੈ।
ਮਨੋਰਥਾਸ਼੍ਚਿਰਂ ਯਾਵਦ੍ਯਂ ਮੇ ਹृਦਿ ਸਮੇਧਿਤਾਃ
ਇਹ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।