ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਘਾਤੇਨ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਰਣੇ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਮਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਯਦਿ ਕੋਪਿ ਕृਤਜ੍ਞੋ ਮਾਂ ਹਤ੍ਵੇਮਂ ਦੁष੍ਟਦਾਨਵਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਕ੍ਰਿਤਜਨ ਵਿਅਕਤੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਮੰਦ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ—
ਯਦਤ੍ਰੋਪਚਿਕੀਰ੍षੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਦੁष੍ਟਦਾਨਵਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇਥੇ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਮੰਦ ਦਾਨਵ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੋ ਯੁਵਾ ਧੀਮਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਿਣੇष੍ਯਤਿ
ਪੁੱਤਰੀ, ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ-ਭਗਤ ਤੇਰਾ ਵਿਆਹ ਕਰੇਗਾ।
ਤਥਾ ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਭਵ ਯਤ੍ਨਂ ਸਮਾਚਰ ਯੁਵਾਨਂ ਚਾਪਿ ਧੀਮਂਤਂ ਤ੍ਵਾਮਨੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਹਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਜਿਵੇਂ ਮੌਕਾ ਆਵੇ, ਵਹੀ ਕਰ। ਆਪਣਾ ਯਤਨ ਕਰ। ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਦ੍ਗਚ੍ਛ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯੈ ਤ੍ਵਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤਂ ਦੁष੍ਟਦਾਨਵਮ੍
ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾ, ਉਸ ਮੰਦ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ।
ਸਾ ਤੁ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀ ਜੀਵੇਦ੍ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਉਹ ਵਿਦਿਆਧਰੀ, ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੇਗੀ।
ਇਤਿ ਨਾਰਦਵਾਕ੍ਯਂ ਸ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਮਿਤ੍ਰਜਿਨ੍ਨृਪਃ
ਨਾਰਦ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਮਿਤ੍ਰਜਿਨ ਰਾਜਾ—
ਉਪਾਯਂ ਚਾਪਿ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਗਂਤੁਂ ਤਾਂ ਚਂਪਕਾਵਤੀਮ੍ 4.2.82.
—ਉਸ ਨੇ ਚੰਪਕਾਵਤੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਢੰਗ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ।
ਤੂਰ੍ਣਮਰ੍ਣਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੂਰ੍ਣਿਮਾਦਿਵਸੇ ਨृਪ
ਰਾਜਾ, ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੇ ਦਿਨ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯਾਂਗਨਾ ਕਾਚਿਦ੍ਦਿਵ੍ਯਪਰ੍ਯਂਕ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਅੰਗਨਾ ਦਿਵਯ ਖਟ ਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਯਤ੍ਕਰ੍ਮਵਿਹਿਤਂ ਯੇਨ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਥ ਸ਼ੁਭੇਤਰਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਚੰਗੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸਮ ਦੇ—
ਗਾਥਾਮਿਮਾਂ ਸਾ ਸਂਗੀਯ ਸਰਥਾ ਸ ਮਹੀਰੁਹਾ
ਉਹ ਨੇ ਇਹ ਗਾਥਾ ਗਾਈ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ।
ਭਵਾਨਪ੍ਯਵਿਸ਼ਂਕਂ ਚ ਤਤਃ ਪੋਤਾਨ੍ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਹਾਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਪਾਤਾਲੇ ਨਗਰੀਂ ਚਂਪਕਾਵਤੀਮ੍
ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚੰਪਕਾਵਤੀ ਨਗਰੀ ਵੇਖੋਗੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਹਿਤੋ ਦੇਵਿ ਸ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਨਂਦਨਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਤੇ ਚਤੁਰਮੁਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੋਵੇਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਵੇਸ਼ਾਂਤਃਸਮੁਦ੍ਰਂ ਚ ਨਗਰੀਮਾਸਸਾਦ ਤਾਮ੍
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨਗਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤ੍ਰਿਜਗਤੀ ਸੌਂਦਰ੍ਯਸ਼੍ਰੀਰਿਵੈਕਿਕਾ
ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇਖੀ।
ਨਿਰਣਾਯਿ ਮਧੁਦ੍ਵੇष੍ਟ੍ਰਾ ਸ੍ਰष੍ਟੁਃ ਸृष੍ਟਿਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਾ 4.2.82.
ਮਧੁ ਦੇ ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਸੀ।
ਯੋषਿਦ੍ਰੂਪਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤੇऽਤ੍ਰਾਕੁਤੋऽਭਯਾ
ਇਹ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਇੱਥੇ ਨਿਡਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਸਾ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਥ ਤਂ ਬਾਲਾ ਨਿਤਰਾਂ ਮਧੁਰਾਕृਤਿਮ੍
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਅੱਖੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਿੱਠੀ ਅਕਰਤੀ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਾਂਕਸੁਭਗ ਭੁਜਦ੍ਵਯਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚਕਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ—
ਭਵਾਨੀਭਕ੍ਤਿਬੀਜੋਤ੍ਥਂ ਭੂਰੁਹਂ ਪੁਰੁषਾਕृਤਿਮ੍
ਉਹ ਇਕ ਮਨੁੱਖੀ ਅਕਰਤੀ ਵਾਲਾ ਦਰਖ਼ਤ ਸੀ, ਜੋ ਭਵਾਨੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਉੱਗਿਆ ਸੀ—
ਦੋਲਾਪਰ੍ਯਂਕਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਹ੍ਰੀਭਰਾ ਨਮ੍ਰਕਂਧਰਾ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਝੂਲਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਲਾਜ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਝੁਕਾ ਕੇ—
ਕਸ੍ਤ੍ਵਮਤ੍ਰ ਕृਤਾਂਤਸ੍ਯ ਭਵਨਂ ਮਧੁਰਾਕृਤੇ
ਮਿੱਠੀ ਅਕਰਤੀ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈਂ?
ਯਾਵਨ੍ਨਾਯਾਤਿ ਸੁਭਗ ਸ ਕਠੋਰਤਰਾਕृਤਿਃ
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਕਠੋਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਅਕਰਤੀ ਵਾਲਾ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ—
ਕਂਕਾਲਕੇਤੁਰ੍ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਵਧ੍ਯਃ ਪਰਹੇਤਿਭਿਃ
ਕੰਕਾਲਕੇਤੁ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਮਰ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—
ਨ ਮੇ ਕਨ੍ਯਾਵ੍ਰਤਂ ਭਂਕ੍ਤੁਂ ਸ ਸਮਰ੍ਥ ਉਮਾ ਵਰਾਤ੍
ਉਮਾਂ ਦੀ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੁਆਰੀਪਣ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਟੋੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ—
ਸਂਚਿਕੀਰ੍षਤਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਗਤਾਯੁਰ੍ਮਮ ਸ਼ਾਪਤਃ 4.2.82.
ਉਹ ਮੰਦ-ਮਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਇਹ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ੍ਯੇਤਿ ਚੋਕ੍ਤਃ ਸ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਗਾਰੇ ਨਿਗੂਢਵਤ੍
ਉਹ ਵਿਦਿਆਧਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—