ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਮਰਾਵਤੀਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਤੋ ਦਿਵਿषਦਾਂ ਪੁਰਃ
ਅਮਰਾਵਤੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ—
ਆਗਤ੍ਯ ਪੁਨਰਪ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਂਭੋਰਾਨਂਦਕਾਨਨੇ 4.2.81.
ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਆਨੰਦ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ—
ਤਾਰਕੇਸ਼ਾਤ੍ਪਸ਼੍ਚਿਮਤ ਇਂਦ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਮਿਤੀਰਿਤਮ੍
ਤਾਰਕੇਸ਼ਾ ਦੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਇੰਦਰੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਥਾਂ ਹੈ।
ਤਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਸ਼ਚੀਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਸ਼ਚੀਸ਼ਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਚੀ ਜੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤ੍ਸਮੀਪੇਸ੍ਤਿ ਰਂਭੇਸ਼ੋ ਬਹੁਸੌਖ੍ਯਸਮृਦ੍ਧਿਦਃ
ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰੰਭੇਸ਼ਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਦਰ੍ਚਨਾਤ੍ਪ੍ਰਸੀਦਂਤਿ ਲੋਕਪਾਲਾਃ ਸਮृਦ੍ਧਿਦਾਃ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਧੈਰ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਰਾਜ੍ਯੇ ਰਾਜਕੁਲਾਦਿषੁ
ਉਥੇ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਰੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਰਾਜ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੌਸਲਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮੇਸ਼ਾਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪੂਜ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਸ਼ਾਖ੍ਯਂ ਪਰਂ ਨਰੈਃ
ਧਰਮੇਸ਼ਾ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸੱਚਾ ਤੱਤਵੇਸ਼ਾ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮੇਸ਼ਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਦਿਗ੍ਭਾਗੇ ਵੈਰਾਗ੍ਯੇਸ਼ਂ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਧਰਮੇਸ਼ਾ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵੈਰਾਗੇਸ਼ਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਥੈਸ਼ਾਨ੍ਯਾਂ ਜ੍ਞਾਨਦਂ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਗਿਆਨੇਸ਼ਵਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਭਵੇਨ੍ਨृਣਾਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਰਾਜਗੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਤਾਨ੍ਯਵਸ਼੍ਯਂ ਸਂਸੇਵ੍ਯ ਨਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਲਈ ਥਿਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਪਿ ਨਰੋ ਘੋਰੇ ਸਂਸਾਰਾਬ੍ਧੌ ਨ ਮਜ੍ਜਤਿ 4.2.81.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਡਰਾਉਣੇ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡੁੱਬਦਾ।
ਦਮਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ਦੁਰ੍ਦਮੋ ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਉਥੇ ਦਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਦਮ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਹਰੇਤ੍ਪੁਰਂਧ੍ਰੀਃ ਪ੍ਰਸਭਂ ਪੌਰਾਣਾਂ ਕਾਮਮੋਹਿਤਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਨੂੰ ਕਾਮ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਅਦਂਡ੍ਯਾਨ੍ਦਂਡਯਾਂਚਕ੍ਰੇ ਦਂਡ੍ਯੇष੍ਵਾਸੀਤ੍ਪਰਾਙਮੁਖਃ
ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਵਿਵਾਸਿਤਾਃ ਸ੍ਵਵਿषਯਾਤ੍ਤੇਨ ਸਨ੍ਮਤਿਦਾਯਿਨਃ
ਜੋ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਦੇਂਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰਦਾਰੇषੁਸਂਤੁष੍ਟਃ ਸ੍ਵਦਾਰੇषੁ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਹਾਰਿਣੌ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਵਾਂਛਿਤਦਾਯਿਨੌ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹਰ ਮਨਚਾਹੀ ਚੀਜ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਸ੍ਵਪ੍ਰਜਾਸ੍ਵੇਕ ਉਦਿਤੋ ਧੂਮਕੇਤੁਰਿਵਾਪਰਃ
ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੇ ਪੁੱਚਲ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹਦਾ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਵੱਖਰਾ ਸੀ।
ਸ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮृਗਯੁਭਿਃ ਪਾਪਰ੍ਧਿ ਵ੍ਯਸਨਾਤੁਰਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਬੁਰਾਈਆਂ ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਏਕਾਕੀ ਦੈਵਯੋਗੇਨ ਦੁਰ੍ਦਮਃ ਸੋऽਵਨੀਪਤਿਃ । ਧਨ੍ਵੀ ਤੁਰਂਗਮਾਰੁਢੋऽਵਿਸ਼ਦਾਨਂਦਕਾਨਨਮ੍
ਉਹ ਅਜਿੱਤ ਰਾਜਾ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਲਿਖੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਕੱਲਾ, ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਨੰਦਕਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਸ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਥ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਾਦਪਾ ਨਵਕੇਸ਼ਿਨਃ 4.2.81.
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ ਵੇਖੇ।
ਸੁਗਂਧੇਨ ਸੁਸ਼ੀਤੇਨ ਸੁਮਦੇਨ ਸੁਵਾਯੁਨਾ
ਮਿੱਠੀ ਮਹਿਕ, ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਕੇਵਲਂ ਮृਗਯਾ ਜਾਤਸ੍ਤਤ੍ਖੇਦੋ ਨ ਵ੍ਯਪਾਵ੍ਰਜਤ੍
ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਫਿਰ ਵੀ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਈ।
ਅਥਾਵਰੁਹ੍ਯ ਤੁਰਗਾਤ੍ਸ ਭੂਪਾਲੋਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰੀਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧਨ੍ਯੋਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋਸ੍ਮਿ ਧਨ੍ਯੇ ਮੇਦ੍ਯ ਵਿਲੋਚਨੇ
ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਬੜੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।
ਪੁਨਰ੍ਨਿਨਿਂਦ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਧਰ੍ਮਪੀਠ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੁੜ ਦੋਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਜਂਤੂਦ੍ਵੇਗਕਰਂ ਮੂਢਂ ਪ੍ਰਜਾਪੀਡਨਪਂਡਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਮੂਰਖ ਹਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਨ ਵਿਚ ਹੀ ਚਤੁਰ ਹਾਂ।
ਅਦ੍ਯਯਾਵਨ੍ਮਮ ਗਤਂ ਵृਥਾਜਨ੍ਮਾਲ੍ਪਮੇਧਸ
ਅੱਜ ਤੱਕ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਘੱਟ ਹੈ।
ਏਵਂ ਬਹੁ ਵਿਨਿਂਦ੍ਯ ਸ੍ਵਂ ਨਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮੇਸ਼੍ਵਰਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੋਸ਼ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਵਾ ਦਿੱਤਾ।