ਨਿਰ੍ਵਾਣਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਵृਣੁਤੇ ਤਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਪਦਾਪ੍ਤਯੇ
ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਲੱਖਮੀ ਉਸਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਰਜੇ ਲਈ ਚੁਣ ਲੈਂਦੀ ਹੈ—
ਮੋਕ੍ਸ਼ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਿਲਾਸਾਖ੍ਯ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਮਮ
ਮੇਰੇ ਮਹਲ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਲੱਖਮੀ ਦੇ ਖੇਡ ਵਾਲਾ ਮੰਡਪ ਹੈ—
ਮਤ੍ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਂਦ੍ਰਦਿਗ੍ਭਾਗੇ ਜ੍ਞਾਨਮਂਡਪਮਸ੍ਤਿ ਯਤ੍
ਮੇਰੇ ਮਹਲ ਦੀ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਗਿਆਨ ਦਾ ਮੰਡਪ ਹੈ—
ਭਵਾਨਿ ਰਾਜਸਦਨੇ ਮਮਾਸ੍ਤਿ ਹਿ ਮਹਾਨਸਮ੍
ਹੇ ਭਵਾਨੀ, ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਰਸੋਈਘਰ ਹੈ—
ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਮਹਾਸੌਧੇ ਮਮ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਭੂਮਿਕਾ
ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਆਰਾਮ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ—
ਨਿਯਮਸ੍ਨਾਨਤੀਰ੍ਥਂ ਚ ਚਕ੍ਰਪੁष੍ਕਰਿਣੀ ਮਮ
ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੀਰਥ ਮੇਰਾ ਚੱਕਰ-ਕਮਲ ਸਰੋਵਰ ਹੈ—
ਯਦਾਹੁਃ ਪਰਮਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਦਾਹੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੱਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਸਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—
ਯਦਾਹੁਸ੍ਤਾਰਕਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਯਦਾਹੁਰਤਿਨਿਰ੍ਮਲਮ੍ 4.2.79.
ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਤਾਰਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—
ਜਗਨ੍ਮਂਗਲਭੂਰ੍ਯਾਤ੍ਰ ਪਰਮਾ ਮਣਿਕਰ੍ਣਿਕਾ
ਇਥੇ ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਲਈ ਭਲਾਈ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਵਾਣਸ਼੍ਰਾਣਨੇ ਯਤ੍ਰ ਪਾਤ੍ਰਾਪਾਤ੍ਰਂ ਨ ਚਿਂਤਯੇ
ਇਸ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਜਾਂ ਅਯੋਗਤਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਭਵਾਂਬੁਧੌ ਮਹਾਗਾਧੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਪਰਿਮਜ੍ਜਤਃ
ਜੀਵ ਇਸ ਵੱਡੀ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੌਭਾਗ੍ਯਭਾਗ੍ਯਭੂਰ੍ਯਾ ਵੈ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਮਣਿਕਰ੍ਣਿਕਾ
ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਭੂਮੀ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਮਹਾਸਮਾਧਿਸਂਪਨ੍ਨੈਰ੍ਵੇਦਾਂਤਾਰ੍ਥ ਨਿषੇਵਿਭਿਃ
ਜੋ ਵੱਡੀ ਸਮਾਧੀ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਵਾ ਦਿਵਾਕੀਰ੍ਤਿਃ ਪਂਡਿਤੋ ਵਾਪ੍ਯਪਂਡਿਤਃ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਦীক্ষਿਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਪੰਡਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਣਪੜ੍ਹ, ਸਭ ਲਈ ਇਹ ਥਾਂ ਖੁੱਲੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤ੍ਯਾਗੇਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕृਪਣਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਣਿਕਰ੍ਣਿਕਾਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਵੀ ਤਿਆਗ ਨਾਲ ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਦੈਵਾਦਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਿਸਂਯੋਗੋऽਤਿਦੁਰ੍ਘਟਃ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭਾਗ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲੱਭ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰਮਥ ਸਂਪਤ੍ਤਿਰਥ ਸਾ ਮਣਿਕਰ੍ਣਿਕਾ
ਚਾਹੇ ਸਰੀਰ ਹੋਵੇ, ਧਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਆਪ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਹਨ।
ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ਵਿਚਾਰ੍ਯੇਤਿ ਜਂਤੁਮਾਤ੍ਰੇਭ੍ਯ ਏਵ ਚ 4.2.79.
ਇਹ ਗੱਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਮੁਕ੍ਤਿਦਾ ਨ ਮਹੀ ਸਾ ਮੇ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਮਹੀਯਸੀ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ; ਮੇਰੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੀ ਧਰਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ।
ਪਰਂ ਲਿਂਗਾਰ੍ਚਨਸ੍ਥਾਨਮਵਿਮੁਕ੍ਤੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਅਵਿਮੁਕਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਸਾਯਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤੀਂ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਪਸ਼ੁਪਤੀਸ਼੍ਵਰੇ
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਸ਼ੁਪਤਿ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਸ਼ੁਪਤਿ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਤਃਸਧ੍ਯਾਕਰੋਮ੍ਯੇਵ ਸਦੋਂਕਾਰਨਿਕੇਤਨੇ
ਸਵੇਰੇ ਮੈਂ ਓਂਕਾਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੰਧਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵਸਾਮਿ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸੇਹਂ ਸਦਾ ਪ੍ਰਤਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਿ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹਰ ਚੌਦਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਰਤ੍ਨੇਸ਼੍ਵਰੋਰ੍ਚਿਤੋ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਰਤ੍ਨਾਨਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਜੋ ਭਗਤ ਰਤਨੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਰਤਨ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਵਿष੍ਟਪਤ੍ਰਿਤਯਾਂਤਃਸ੍ਥੋਪ੍ਯਹਂ ਲਿਂਗੇ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ
ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਤ੍ਰਿਵਿਸ਼ਟਪ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਵਿਰਜਸ੍ਕਂ ਮਹਾਪੀਠਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਸੇਵ੍ਯ ਮਾਨਵਃ
ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਵੱਡੇ ਆਸਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਿਤृਪ੍ਰੀਤਿਪ੍ਰਦਂ ਪੀਠਂ ਵृषਭਧ੍ਵਜਸਂਜ੍ਞਕਮ੍ 4.2.79.
ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਨਾਮਕ ਪੀਠ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਮਮਾਨੁਗ੍ਰਹਤਃ ਕੀਰਾਨੇਤਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯ ਰਵੇਃ ਸੁਤ 4.2.79.
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਤੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ।
ਆਰੁਹ੍ਯਤੇ ਨ ਯਾਨੇਨ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਵਰਾਃ ਖਗਾਃ
ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਕਿਸੇ ਰਥ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦੇ।
ਉਵਾਚ ਸ਼ਂਭੁਂ ਪ੍ਰਣਤਾ ਪ੍ਰਣਤਾਰ੍ਤਿਹਰਂ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਝੁਕ ਕੇ, ਦੁਖ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਂ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।