ਸਮੀਰਾਭ੍ਯਵਹਰ੍ਤਾਸੀਦ੍ਬਹੁਦਿष੍ਟਂ ਸਦਿष੍ਟਵਾਨ੍ 4.2.78.
ਉਹ ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗੀਮਿਤ੍ਥਂ ਸ ਨਿਨਾਯ ਤਪਸ਼੍ਚਰਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਮਿਆਦ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋਹਂ ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਾ ਸਂਤੁष੍ਟਃ ਸ੍ਥਿਰਚੇਤਸਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਅਟੱਲ ਚਿੱਤ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਟਃ ਕਾਂਚਨਸ਼ਾਖਾਖ੍ਯੋ ਯਸ੍ਤਪਸ੍ਤਾਪਸਂਤਤਿਮ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਵਟ ਦਾ ਰੁੱਖ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਾਂਚਨਸ਼ਾਖਾ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਲੜੀ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ ਬਣਿਆ।
ਮਂਦਮਦ ਮਰੁਲ੍ਲੋਲ ਪਲ੍ਲਵੈਃ ਕਰਪਲ੍ਲਵੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਨਰਮ ਪੱਤੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਝੂਮਦੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਸਤ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਸ੍ਵਾਨੁਰਾਗੈਃ ਸੁਰਭਿਭਿਃ ਸ੍ਵਾਦੁਭਿਸ਼੍ਚ ਪਚੇਲਿਮੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਜਤਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਤਦਧਸ੍ਤਾਤ੍ਪਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਮਹਂ ਤਪਨਾਂਗਜਮ੍
ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਮੈਂ ਤਪਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਪਸ੍ਤੇਜੋਭਿਰੁਦ੍ਯਦ੍ਭਿਃ ਪਰਿਤਃ ਪਰਿਧੀਕृਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਵਾਖ੍ਯਾਂਕਿਤਂ ਮਹਾਲਿਂਗਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯਾਤਿਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਾਨ ਲਿੰਗ ਵੱਡੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ੀਕृਤ੍ਯੇਵ ਤਲ੍ਲਿਂਗਂ ਤਪ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਤ੍ਤਪਃ
ਉਸ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਸਾਕਸ਼ੀ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਅਲਂ ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋਸ੍ਮਿ ਸ਼ੁਭਵ੍ਰਤ 4.2.78.
ਹੁਣ ਤੂੰ ਕਾਫੀ ਤਪ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ।
ਚਕਾਰ ਸ੍ਤਵਨਂ ਚਾਪਿ ਪਰਿਹृष੍ਟੇਂਦ੍ਰਿਯੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਵਿਚ ਰੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ ਨਮੋਨਮਃ ਕਾਰਣਕਾਰਣਾਨਾਂ ਨਮੋਨਮਃ ਕਾਰਣਵਰ੍ਜਿਤਾਯ
ਧਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਰੂਪਰੂਪਾਯ ਸਮਸ੍ਤਰੂਪਿਣੇ ਪਰਾਣੁਰੂਪਾਯ ਪਰਾਪਰਾਯ
ਜੋ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਅਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਨੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗੁਣਾਤ੍ਮਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗੁਣਵਰ੍ਜਿਤਸ੍ਤ੍ਵਮ੍
ਤੂੰ ਆਪ ਤਾਂ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਨਿਰ੍ਵਾਣਪਦ ਪ੍ਰਦੋਸਿ ਤ੍ਵਮੇਵ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨਂਤਸ਼ਕ੍ਤੇ
ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ। ਅਨੰਤ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਜਗਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜਗਦੇਵਸਾਕ੍ਸ਼ਾਜ੍ਜਗਤ੍ਤ੍ਵਦੀਯਂ ਜਗਦੇਕਬਂਧੋ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਉਪਜੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪ ਦੁਨੀਆ ਹੈਂ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਏਕਲਾ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ।
ਮृਡਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਸ਼੍ਰੁਤਿਵਰ੍ਤ੍ਮਗੇषੁ ਤ੍ਵਮੇਵ ਭੀਮੋऽਸ਼੍ਰੁਤਿਵਰ੍ਤ੍ਮਗੇषੁ
ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਹੀ ਮ੍ਰਿਡਾ ਹੈਂ। ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਹੀ ਭੀਮ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਸ਼ੂਲੀ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਤ੍ਵਮੇਵ ਵਿਨਮ੍ਰਚੇਤੋ ਵਚਸਾਂ ਸ਼ਿਵੋਸਿ
ਤੂੰ ਹੀ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਲਈ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਨਿਮਰ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤੂੰ ਹੀ ਵਚਨ ਵਿਚ ਸ਼ੁਭ ਹੈਂ।
ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸ਼ਂਕਰ ਸ਼ਾਂਤਸ਼ਂਭੋ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਚਂਦ੍ਰਕਲਾਵਤਂਸ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਲ੍ਹਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸ ਏਵ ਧਨ੍ਯਸ੍ਤਵ ਭਕ੍ਤਿਭਾਗ੍ਯਸ੍ਤਵਾਰ੍ਚਕੋ ਯਃ ਸੁਕृਤੀ ਸ ਏਵ 4.2.78.
ਜੋ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਨਸੀਬ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਪੂਜਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਧਨਿਆ ਤੇ ਸਚਾ ਨੇਕ ਹੈ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਾਮਿਹ ਸ੍ਤੋਤੁਮਨਂਤਸ਼ਕ੍ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਮਾਦृਗ੍ਲਘੁਬੁਦ੍ਧਿਵੈਭਵਃ
ਇਥੇ ਕੌਣ, ਹੇ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਮੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਇਨੀ ਥੋੜੀ ਹੈ?
ਸ੍ਕਂਦ ਉਵਾਚ ਉਦੀਰ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਤੋਤਿਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯੇਤਿ ਸਮੁਚ੍ਚਰਨ੍ਸਃ
ਸਕੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ 'ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਂ ਤਪਸਾਤਿਖਿਨ੍ਨਂ ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਤਾਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਣਤਿਭ੍ਯ ਈਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਉਸ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਮਸਕਾਰਾਂ ਕਬੂਲ ਕੀਤੀਆਂ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਧਰ੍ਮਾਧਿਕृਤੌ ਸਮਸ੍ਤ ਸ਼ਰੀਰਿਣਾਂ ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਾਨਾਮ੍
ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਲਈ ਧਰਮ ਦਾ ਮੂਲ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਾਸ਼੍ਚ ਦਿਸ਼ੋਧਿਨਾਥਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਭਵ ਸਰ੍ਵਜਂਤੋਃ
ਤੂੰ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਯਾ ਯਦੇਤਨ੍ਮਮਭਕ੍ਤਿਭਾਜਾ ਲਿਂਗਂ ਸਮਾਰਾਧਿਤਮਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮ
ਧਰਮ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਨੇ ਇਥੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮੇਸ਼੍ਵਰਂ ਯਃ ਸਕृਦੇਵ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿਲੋਕਯਿष੍ਯਤ੍ਯਵਦਾਤਬੁਦ੍ਧਿਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਮਰਤਭੂਮੀ ਦਾ ਜੀਵ, ਸਾਫ ਮਨ ਨਾਲ ਧਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਕृਤ੍ਵਾਪ੍ਯਘਾਨਾਮਿਹ ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਦੈਵਯੋਗਾਤ੍
ਇੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰੱਬ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਵੇ—
ਯੋ ਧਰ੍ਮਪੀਠਂ ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਸ਼੍ਰੇਯਸੇ ਨੋ ਯਤਤੇऽਤ੍ਰ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਤ੍ਵਯਾ ਯਥਾਪ੍ਤਾ ਇਹ ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਮਨੋਰਥਾਸ੍ਤੇ ਗੁਰੁਭਿਸ੍ਤਪੋਭਿਃ 4.2.78.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਸੀ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਉਸਦੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।