ਅਭੀष੍ਟਂ ਚ ਵਰਂ ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸ੍ਵਾਵਿਚਾਰਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਵਰ ਮੈਨੂੰ ਬਿਨਾ ਝਿਝਕ ਮੰਗ ਲੈ।
ਤਤੋਪਿ ਸ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਮਿਥ੍ਯਾऽਸ਼ੁਚਿष੍ਮਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਸੁਪਨਾ ਝੂਠਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ।'
ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋਸ੍ਮਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨਸ਼ਂਕਾਂ ਤ੍ਯਜ ਦ੍ਵਿਜ
ਆਪਣਾ ਵਰ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਰਾਜ਼ੀ ਹਾਂ; ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਸ਼ੰਕਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਮੇ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਰਯਾਮਾਸ ਮਾਮਿਤਿ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਯਦਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਦੇਵੇਸ਼ ਤਦਾ ਮੇ ਸਾਨੁਗਾ ਇਮੇ
ਜੇ ਤੂੰ ਸਚਮੁਚ ਰਾਜ਼ੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵਰ ਪਾ ਲੈਣ।
ਦੇਵਿ ਤਸ੍ਯੇਦਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪਰੋਪਕृਤਿਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ—
ਪੁਨਃ ਪਰੋਪਕਰਣਾਤ੍ਤਤ੍ਤਪੋ ਦ੍ਵਿਗੁਣੀਕृਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਤਪ ਦੋਹਣਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਵਸ਼ਿष੍ਠੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਦृਢ ਪਾਸ਼ੁਪਤਵ੍ਰਤਃ 4.2.77.
ਉਹ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਵਿਚ ਪੱਕਾ—
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਤਪਸਾਕृष੍ਟਃ ਕਲਾਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਤ੍ਰ ਹਿ
ਫਿਰ, ਉਸ ਤਪ ਦੀ ਖਿੱਚ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੀ ਉਥੇ—
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਸਂਜਾਤੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮਹਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ—
ਵਸ਼ਿष੍ਠਂ ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸਾਰ੍ਥਸਮਾਯੁਤਮ੍
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ—
ਮਤ੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰਪਾਪੇ ਕृਤੋਦਕਾਃ
ਮੇਰੀ ਸਵੀਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਹਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਲਈ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਲਿਂਗੇਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਾਧਕਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਇਸ ਲਿੰਗ ਵਿਚ ਸਾਧਕਾਂ ਦੀ ਸਿਧੀ ਲਈ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤੁषਾਰਾਦ੍ਰਿਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਕੇਦਾਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਤੁਸ਼ਾਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕੇਦਾਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਗੌਰੀਕੁਂਡਂ ਯਥਾ ਤਤ੍ਰ ਹਂਸਤੀਰ੍ਥਂ ਚ ਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਉਥੇ ਗੌਰੀ ਦਾ ਕੁੰਡ ਹੈ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੰਸ ਤੀਰਥ ਹੈ—
ਇਦਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਹਰਪਾਪਂ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਾਘਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਤੀਰਥ ਹਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੇ ਪਾਪ ਤੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਗਨ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਕਾਕੋਲੌ ਯੁਧ੍ਯਤੌ ਖਾਨ੍ਨਿਪੇਤਤੁਃ
ਇਥੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕਾਂ ਅਤੇ ਉੱਲੂ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਖਾਂਦੇ-ਖਾਂਦੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਸਨ।
ਗੌਰਿ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ੍ਨਾਨਮਤ੍ਰ ਮਹਾਹ੍ਰਦੇ 4.2.77.
ਗੌਰੀ, ਤੂੰ ਇਥੇ ਇਸ ਵੱਡੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਅਤ੍ਰਾਮृਤਸ੍ਰਵਾ ਗਂਗਾ ਮਹਾਮੋਹਾਂਧਕਾਰਹृਤ੍
ਇਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਹਾਉਂਦੀ ਗੰਗਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਮੋਹ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਰਸਾ ਮਾਨਸੇਨਾਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਪ੍ਤਂ ਮਹਾਤਪਃ
ਇਥੇ ਮਾਨਸਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਅਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਂ ਜਨਃ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣੈਵ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਥੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਗਮਿष੍ਯਂਤਿ ਯਦਿ ਦੇਵੇਹ ਮਾਨਵਾਃ
ਇਥੇ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਵਰ੍ਣਾਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਚ ਧਰ੍ਮਿਣਾਮ੍
ਹਰ ਵਰਗ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਦੁਪਰੋਧੇਨ ਤਥੇਤਿ ਚ ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ।
ਸਮਰ੍ਚਨਾਚ੍ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵੈ ਮਮ ਨਾਮ ਜਪਾਦਪਿ
ਸਮਰਪਣ, ਭਗਤੀ ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਜਪਣ ਨਾਲ ਵੀ।
ਕੇਦਾਰਤੀਰ੍ਥੇ ਯਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪਿਂਡਾਨ੍ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਚਾਤ੍ਵਰਃ
ਕੇਦਾਰ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਜੋ ਚੌਕ 'ਤੇ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭੌਮਵਾਰੇ ਯਦਾ ਦਰ੍ਸ਼ਸ੍ਤਦਾ ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦੋ ਨਰਃ
ਮੰਗਲਵਾਰ ਨੂੰ, ਜਦ ਨਵਾਂ ਚੰਦ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕੇਦਾਰਂ ਗਂਤੁਕਾਮਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਦੇਯਾ ਨਰੈਰਿਯਮ੍ 4.2.77.
ਜੋ ਕੇਦਾਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚੈਤ੍ਰਕृष੍ਣਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਮੁਪਵਾਸਂ ਵਿਧਾਯ ਚ
ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ।
ਕੇਦਾਰੋਦਕਪਾਨੇਨ ਯਥਾ ਤਤ੍ਰ ਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਕੇਦਾਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।