ਏਕੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਦਾਯਾਦ ਉਜ੍ਜਯਿਨ੍ਯਾ ਇਹਾਗਤਃ
ਉੱਜੈਨੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੰਸ਼ਜ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਥਲੀਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤੀਂ ਕਾਸ਼ੀਂ ਸ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸਮਂਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤੀ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਕਾਸੀ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵੇਖੀ।
ਕृਤਲਿਂਗਸਮਰ੍ਚੈਸ਼੍ਚ ਭੂਤਿਭੂषਿਤਵਰ੍ष੍ਮਭਿਃ
ਜੋ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਬਭੂਵਾਨਂਦਿਤਮਨਾ ਵ੍ਰਤਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਰਤ ਲਿਆ।
ਸ ਚ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਵਸ਼ਿष੍ਠੋਭੂਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਸ਼ੁਪਤੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ।
ਵਿਭੂਤ੍ਯਾਹਰਹਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਲਿਂਗਮਰ੍ਚਯਨ੍
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਸਮ ਲਾ ਕੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਦੇਸ਼ੀਯੋ ਵਸ਼ਿष੍ਠੋ ਗੁਰੁਣਾ ਸਹ
ਉਹ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉਥੇ ਰਿਹਾ।
ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੋਚਂਤਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਂਸਾਰਿਣਃ ਕ੍ਵਚਿਤ 4.2.77.
ਜਿਥੇ ਜਾ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਅਸਿਧਾਰਂ ਗਿਰਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਸ਼ਿष੍ਠਸ੍ਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਤਲਵਾਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੋ ਤਪਸੀ ਸੀ—
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਤਾਪਸਾਨਾਂ ਚ ਵਿਮਾਨੇ ਸਾਰ੍ਵਕਾਮਿਕੇ
ਜਦ ਤਪਸੀ ਲੋਕ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ—
ਯਸ੍ਤੁ ਕੇਦਾਰਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਗੇਹਾਦਰ੍ਧਪਥੇਪ੍ਯਹੋ
ਜੋ ਕੋਈ ਘਰ ਤੋਂ ਅੱਧੇ ਰਾਹ ਤੇ ਵੀ ਕੇਦਾਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ—
ਤਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ ਵਸ਼ਿष੍ਠਸ੍ਤਪੋਧਨਃ
ਉਹ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਰਤ ਸੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਕੈਦਾਰੀਂ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਵਾਰਾਣਸੀਮਗਾਤ੍
ਫਿਰ ਕੇਦਾਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰਾਣਸੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿ ਚੈਤ੍ਰਂ ਸਦਾ ਚੈਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਮਹਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹਰ ਸਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੈਤ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਜਿੰਨਾ ਜੀਵਾਂਗਾ ਇਹ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤੇਨ ਯਾਤ੍ਰਾਃ ਕृਤਾਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ षष੍ਟਿਰੇਕਾਧਿਕਾ ਮੁਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਇਕਸਠ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਪੁਨਰ੍ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਸ ਵੈ ਚਕ੍ਰੇ ਮਧੌ ਨਿਕਟਵਰ੍ਤਿਨਿ
ਫਿਰ, ਬਸੰਤ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
ਤਪੋਧਨੈਸ੍ਤਨ੍ਨਿਧਨਂ ਸ਼ਂਕਮਾਨੈਰ੍ਨਿਵਾਰਿਤਃ
ਤਪਸੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋਪਿ ਨ ਤਦੁਤ੍ਸਾਹਭਂਗੋਭੂਦ੍ਦृਢਚੇਤਸਃ 4.2.77.
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪੱਕਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਘਟਿਆ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਚੇਤਸ੍ਕੇ ਵਸ਼ਿष੍ਠੇ ਤਾਪਸੇ ਸ਼ੁਚੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੂੰ—
ਸ੍ਵਪ੍ਰੇਮਯਾ ਸ ਸਂਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵਸ਼ਿष੍ਠਸ੍ਤਾਪਸੋਤ੍ਤਮਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੋ ਤਪਸੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਭੀष੍ਟਂ ਚ ਵਰਂ ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸ੍ਵਾਵਿਚਾਰਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਵਰ ਮੈਨੂੰ ਬਿਨਾ ਝਿਝਕ ਮੰਗ ਲੈ।
ਤਤੋਪਿ ਸ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਮਿਥ੍ਯਾऽਸ਼ੁਚਿष੍ਮਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਸੁਪਨਾ ਝੂਠਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ।'
ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋਸ੍ਮਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨਸ਼ਂਕਾਂ ਤ੍ਯਜ ਦ੍ਵਿਜ
ਆਪਣਾ ਵਰ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਰਾਜ਼ੀ ਹਾਂ; ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਸ਼ੰਕਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਮੇ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਰਯਾਮਾਸ ਮਾਮਿਤਿ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਯਦਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਦੇਵੇਸ਼ ਤਦਾ ਮੇ ਸਾਨੁਗਾ ਇਮੇ
ਜੇ ਤੂੰ ਸਚਮੁਚ ਰਾਜ਼ੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵਰ ਪਾ ਲੈਣ।
ਦੇਵਿ ਤਸ੍ਯੇਦਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪਰੋਪਕृਤਿਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ—
ਪੁਨਃ ਪਰੋਪਕਰਣਾਤ੍ਤਤ੍ਤਪੋ ਦ੍ਵਿਗੁਣੀਕृਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਤਪ ਦੋਹਣਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਵਸ਼ਿष੍ਠੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਦृਢ ਪਾਸ਼ੁਪਤਵ੍ਰਤਃ 4.2.77.
ਉਹ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਵਿਚ ਪੱਕਾ—
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਤਪਸਾਕृष੍ਟਃ ਕਲਾਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਤ੍ਰ ਹਿ
ਫਿਰ, ਉਸ ਤਪ ਦੀ ਖਿੱਚ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੀ ਉਥੇ—
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਸਂਜਾਤੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮਹਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ—