ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯਾਪਿ ਯਾਂ ਪਾਪੋਪ੍ਯਪਾਪੋ ਜਾਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੇਦਾਰਂ ਯਾਤੁਕਾਮਸ੍ਯ ਪੁਂਸੋ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਚੇਤਸਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੇਦਾਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ ਤੇ ਮਨ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲਵੇ—
ਗृਹਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤੇ ਪੁਂਸਿ ਕੇਦਾਰਮਭਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਕੇਦਾਰ ਜਾਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਲਵੇ—
ਮਧ੍ਯੇ ਮਾਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਜਨਿਤਂ ਤ੍ਵਘਮ੍
ਰਾਹ ਵਿਚ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ—
ਸਾਯਂਕੇਦਾਰਕੇਦਾਰਕੇਦਾਰੇਤਿ ਤ੍ਰਿਰੁਚ੍ਚਰਨ੍
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ 'ਕੇਦਾਰ, ਕੇਦਾਰ, ਕੇਦਾਰ' ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ—
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੇਦਾਰਸ਼ਿਖਰਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਤ੍ਯਮਂਬੁ ਚ
ਕੇਦਾਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਦੇਖ ਕੇ ਤੇ ਉਥੋਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ—
ਹਰਪਾਪਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕੇਦਾਰੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯ ਚ
ਹਰਾਪਾਪਹਰ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਕੇਦਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ—
ਸਕृਤ੍ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਕੇਦਾਰਂ ਹਰਪਾਪਕृਤੋਦਕਃ 4.2.77.
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਕੇਦਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਰਾ ਵੱਲੋਂ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਪਾਣੀ—
ਹਰਪਾਪਹ੍ਰਦੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਹਰਾਪਾਪਹਰ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰੇ—
ਪੁਰਾ ਰਾਥਂਤਰੇ ਕਲ੍ਪੇ ਯਦਭੂਦਤ੍ਰ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਸੁਣੋ, ਰਾਥੰਤਰੀ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਜੋ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਏਕੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਦਾਯਾਦ ਉਜ੍ਜਯਿਨ੍ਯਾ ਇਹਾਗਤਃ
ਉੱਜੈਨੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੰਸ਼ਜ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਥਲੀਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤੀਂ ਕਾਸ਼ੀਂ ਸ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸਮਂਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤੀ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਕਾਸੀ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵੇਖੀ।
ਕृਤਲਿਂਗਸਮਰ੍ਚੈਸ਼੍ਚ ਭੂਤਿਭੂषਿਤਵਰ੍ष੍ਮਭਿਃ
ਜੋ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਬਭੂਵਾਨਂਦਿਤਮਨਾ ਵ੍ਰਤਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਰਤ ਲਿਆ।
ਸ ਚ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਵਸ਼ਿष੍ਠੋਭੂਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਸ਼ੁਪਤੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ।
ਵਿਭੂਤ੍ਯਾਹਰਹਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਲਿਂਗਮਰ੍ਚਯਨ੍
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਸਮ ਲਾ ਕੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਦੇਸ਼ੀਯੋ ਵਸ਼ਿष੍ਠੋ ਗੁਰੁਣਾ ਸਹ
ਉਹ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉਥੇ ਰਿਹਾ।
ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੋਚਂਤਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਂਸਾਰਿਣਃ ਕ੍ਵਚਿਤ 4.2.77.
ਜਿਥੇ ਜਾ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਅਸਿਧਾਰਂ ਗਿਰਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਸ਼ਿष੍ਠਸ੍ਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਤਲਵਾਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੋ ਤਪਸੀ ਸੀ—
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਤਾਪਸਾਨਾਂ ਚ ਵਿਮਾਨੇ ਸਾਰ੍ਵਕਾਮਿਕੇ
ਜਦ ਤਪਸੀ ਲੋਕ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ—
ਯਸ੍ਤੁ ਕੇਦਾਰਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਗੇਹਾਦਰ੍ਧਪਥੇਪ੍ਯਹੋ
ਜੋ ਕੋਈ ਘਰ ਤੋਂ ਅੱਧੇ ਰਾਹ ਤੇ ਵੀ ਕੇਦਾਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ—
ਤਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ ਵਸ਼ਿष੍ਠਸ੍ਤਪੋਧਨਃ
ਉਹ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਰਤ ਸੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਕੈਦਾਰੀਂ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਵਾਰਾਣਸੀਮਗਾਤ੍
ਫਿਰ ਕੇਦਾਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰਾਣਸੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿ ਚੈਤ੍ਰਂ ਸਦਾ ਚੈਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਮਹਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹਰ ਸਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੈਤ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਜਿੰਨਾ ਜੀਵਾਂਗਾ ਇਹ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤੇਨ ਯਾਤ੍ਰਾਃ ਕृਤਾਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ षष੍ਟਿਰੇਕਾਧਿਕਾ ਮੁਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਇਕਸਠ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਪੁਨਰ੍ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਸ ਵੈ ਚਕ੍ਰੇ ਮਧੌ ਨਿਕਟਵਰ੍ਤਿਨਿ
ਫਿਰ, ਬਸੰਤ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
ਤਪੋਧਨੈਸ੍ਤਨ੍ਨਿਧਨਂ ਸ਼ਂਕਮਾਨੈਰ੍ਨਿਵਾਰਿਤਃ
ਤਪਸੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋਪਿ ਨ ਤਦੁਤ੍ਸਾਹਭਂਗੋਭੂਦ੍ਦृਢਚੇਤਸਃ 4.2.77.
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪੱਕਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਘਟਿਆ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਚੇਤਸ੍ਕੇ ਵਸ਼ਿष੍ਠੇ ਤਾਪਸੇ ਸ਼ੁਚੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੂੰ—
ਸ੍ਵਪ੍ਰੇਮਯਾ ਸ ਸਂਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵਸ਼ਿष੍ਠਸ੍ਤਾਪਸੋਤ੍ਤਮਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੋ ਤਪਸੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।