ਤਮਾਲਨੀਲਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਫਣਿਵਿਭੂषਣਃ ।4.2.76.
ਤਮਾਲ ਵਰਗਾ ਨੀਲਾ ਗਲਾ, ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ,
ਜਯ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਨਿਲਯ ਜਯ ਵਾਰਾਣਸੀਪ੍ਰਿਯ 4.2.76.
ਜੈ ਹੋ, ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਵਸਣ ਵਾਲੇ! ਜੈ ਹੋ, ਵਾਰਾਨਸੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ!
ਜਨ੍ਮਾਂਤਰੇਪਿ ਮੇ ਸੇਵਾ ਭਵਤੀਭਿਸ਼੍ਚ ਤੇਨ ਚ 4.2.76.
ਇੱਕ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਉਪਰਿष੍ਟਾਦਧਸ੍ਤਾਚ੍ਚ ਕृਤਾ ਬਹ੍ਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ 4.2.76.
ਉਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮ ਕੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੌਵਨਃ ਸੋਥ ਸਮਿਦਾਹਰਣਾਯ ਵੈ 4.2.76.
ਜਵਾਨੀ ਨਾ ਆਈ ਹੋਈ, ਉਹ ਲੱਕੜ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ ਗਿਆ ਸੀ।
ਜਾਤਿਸ੍ਵਭਾਵਚਾਪਲ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਰੀਡਂਤ੍ਯੌ ਚ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ 4.2.76.
ਜਾਤੀ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਕਦਾ ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਮਹਾਯਾਤ੍ਰਾ ਸਮਾਗਤਾ 4.2.76.
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਕਥਾਮੇਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਪਾਨ੍ਵਿਤੋਪ੍ਯਹੋ
ਅਫ਼ਸੋਸ! ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਵੀ ਤ੍ਰਿਨੈਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਲਵੇ—
ਵਦ ਕੇਦਾਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਨੁਕਂਪਯਾ
ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਕੇਦਾਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੋ।
ਤਸ੍ਮਿਁਲ੍ਲਿਂਗੇ ਮਹਾਪ੍ਰੀਤਿਸ੍ਤਵ ਕਾਸ਼੍ਯਾਮਨੁਤ੍ਤਮਾ
ਉਸ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ, ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੇਮ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯਾਪਿ ਯਾਂ ਪਾਪੋਪ੍ਯਪਾਪੋ ਜਾਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੇਦਾਰਂ ਯਾਤੁਕਾਮਸ੍ਯ ਪੁਂਸੋ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਚੇਤਸਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੇਦਾਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ ਤੇ ਮਨ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲਵੇ—
ਗृਹਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤੇ ਪੁਂਸਿ ਕੇਦਾਰਮਭਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਕੇਦਾਰ ਜਾਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਲਵੇ—
ਮਧ੍ਯੇ ਮਾਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਜਨਿਤਂ ਤ੍ਵਘਮ੍
ਰਾਹ ਵਿਚ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ—
ਸਾਯਂਕੇਦਾਰਕੇਦਾਰਕੇਦਾਰੇਤਿ ਤ੍ਰਿਰੁਚ੍ਚਰਨ੍
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ 'ਕੇਦਾਰ, ਕੇਦਾਰ, ਕੇਦਾਰ' ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ—
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੇਦਾਰਸ਼ਿਖਰਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਤ੍ਯਮਂਬੁ ਚ
ਕੇਦਾਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਦੇਖ ਕੇ ਤੇ ਉਥੋਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ—
ਹਰਪਾਪਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕੇਦਾਰੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯ ਚ
ਹਰਾਪਾਪਹਰ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਕੇਦਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ—
ਸਕृਤ੍ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਕੇਦਾਰਂ ਹਰਪਾਪਕृਤੋਦਕਃ 4.2.77.
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਕੇਦਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਰਾ ਵੱਲੋਂ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਪਾਣੀ—
ਹਰਪਾਪਹ੍ਰਦੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਹਰਾਪਾਪਹਰ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰੇ—
ਪੁਰਾ ਰਾਥਂਤਰੇ ਕਲ੍ਪੇ ਯਦਭੂਦਤ੍ਰ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਸੁਣੋ, ਰਾਥੰਤਰੀ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਜੋ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਏਕੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਦਾਯਾਦ ਉਜ੍ਜਯਿਨ੍ਯਾ ਇਹਾਗਤਃ
ਉੱਜੈਨੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੰਸ਼ਜ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਥਲੀਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤੀਂ ਕਾਸ਼ੀਂ ਸ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸਮਂਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤੀ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਕਾਸੀ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵੇਖੀ।
ਕृਤਲਿਂਗਸਮਰ੍ਚੈਸ਼੍ਚ ਭੂਤਿਭੂषਿਤਵਰ੍ष੍ਮਭਿਃ
ਜੋ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਬਭੂਵਾਨਂਦਿਤਮਨਾ ਵ੍ਰਤਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਰਤ ਲਿਆ।
ਸ ਚ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਵਸ਼ਿष੍ਠੋਭੂਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਸ਼ੁਪਤੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ।
ਵਿਭੂਤ੍ਯਾਹਰਹਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਲਿਂਗਮਰ੍ਚਯਨ੍
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਸਮ ਲਾ ਕੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਦੇਸ਼ੀਯੋ ਵਸ਼ਿष੍ਠੋ ਗੁਰੁਣਾ ਸਹ
ਉਹ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉਥੇ ਰਿਹਾ।
ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੋਚਂਤਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਂਸਾਰਿਣਃ ਕ੍ਵਚਿਤ 4.2.77.
ਜਿਥੇ ਜਾ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਅਸਿਧਾਰਂ ਗਿਰਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਸ਼ਿष੍ਠਸ੍ਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਤਲਵਾਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੋ ਤਪਸੀ ਸੀ—
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਤਾਪਸਾਨਾਂ ਚ ਵਿਮਾਨੇ ਸਾਰ੍ਵਕਾਮਿਕੇ
ਜਦ ਤਪਸੀ ਲੋਕ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ—