ਤਦਾ ਹਿਤਂ ਤੇ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੁਰੁ ਚੈਵਾਵਿਚਾਰਿਤਮ੍ 4.2.76.
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ ਕਰ ਲੈ।
ਯਾਵਦਾਸ੍ਯਗਤਾਸ੍ਮ੍ਯਸ੍ਯ ਯਾਵਤ੍ਖਸ੍ਥੋ ਨ ਭੂਮਿਗਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਹਾਲੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ—
ਸਪੀਡਿਤੋ ਦृਢਂ ਪਾਦੇ ਸ਼੍ਯੇਨਸ਼੍ਚੀਤ੍ਕृਤਵਾਨ੍ਬਹੁ
ਬਾਜ ਦੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਤੇਨ ਚੀਤ੍ਕਰਣੇਨਾਥ ਮੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਮੁਖਸਂਪੁਟਾਤ੍
ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਬਾਜ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਪਕੜ ਤੋਂ ਛੁਟ ਗਈ।
ਵਿਪਦ੍ਯਪਿ ਚ ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੈਃ ਸਂਤ੍ਯਾ ਜ੍ਯਃ ਕ੍ਵਚਿਦੁਦ੍ਯਮਃ
ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਵ ਚ ਦ੍ਵਯੋਸ੍ਤਥਾਭੂਤਾ ਦਰੇਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਮੌਤ ਦੇ ਜਬੜਿਆਂ ਤੋਂ ਦੋਨਾਂ ਦੀ ਐਸੀ ਅਜੀਬ ਬਚਤ ਹੋਰ ਕਿੱਥੇ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਾਗ੍ਯਾਨੁਸਾਰੇਣ ਫਲਤ੍ਯੇਵ ਸਦੋਦ੍ਯਮਃ
ਇਸ ਲਈ, ਭਾਗ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਲਗਾਤਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਤੌ ਕਾਲਯੋਗੇਨ ਵਿਪਨ੍ਨੌ ਸਰਯੂਤਟੇ
ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸਰਯੂ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਮृਤਾਨਾਂ ਯਤ੍ਰ ਜਂਤੂਨਾਂ ਕਾਸ਼ੀਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਕਾਸੀ ਪਹੁੰਚਣਾ ਪੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਕਵਿਦ੍ਯਾਨਿਲਯਃ ਕਲਾਕੌਸ਼ਲਭਾਜਨਮ੍
ਇਹ ਥਾਂ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਹੈ, ਤੇ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀ ਮਹਾਰਤ ਦਾ ਘਰ।
ਨਿਯਮਂ ਚਾਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਮਾਨਸਃ 4.2.76.
ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਨਿਯਮ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਪਰਯੋषਿਤ੍ਸਮਾਸਕ੍ਤਿਰਾਯੁਃ ਕੀਰ੍ਤਿ ਬਲਂ ਸੁਖਮ੍
ਪਰਾਈ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਆਯੁ, ਇਜ਼ਤ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸੁਖ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਪਰਂ ਚਾਪਿ ਨਿਯਮਂ ਸ ਸ਼ੁਚਿष੍ਮਾਨ੍ਸਮਾਦਦੇ
ਉਹ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਹੋਰ ਨਿਯਮ ਵੀ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਸਮਸ੍ਤਪੁਣ੍ਯਨਿਲਯਂ ਸਮਸ੍ਤਾਰ੍ਥਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਮ੍
ਇਹ ਥਾਂ ਸਭ ਪੁਣਾਂ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਲਕੜੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਚ੍ਛਰੀਰਮਰੁਜਂ ਯਾਵਨ੍ਨੇਂਦ੍ਰਿਯਵਿਪ੍ਲਵਃ
ਜਦ ਤਕ ਸਰੀਰ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਠੀਕ ਹਨ,
ਇਤ੍ਥਂ ਮਾਂਦਾਰਦਾਮਿਃ ਸ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਿਮਲਾਲਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਂਦਾਰਦਾਮੀ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਗੰਧ ਦਾ ਵਾਸਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਰਾਵਤ੍ਯਪਿ ਸਾ ਜਾਤਾ ਰਤ੍ਨਦੀਪਸ੍ਯ ਮਂਦਿਰੇ
ਪਾਰਾਵਤੀ ਵੀ ਰਤਨਦੀਪ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਜਨਮੀ ਸੀ।
ਸਮਸ੍ਤਨਾਗਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਰੂਪਸ਼ੀਲਕਲਾਗੁਣੈਃ
ਸਾਰੇ ਨਾਗਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਵਿਚ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚਲਣ, ਹੁਨਰ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ,
ਤਸ੍ਯਾ ਸਖੀਦ੍ਵਯਂ ਚਾਸੀਦੇਕਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸਖੀਆਂ ਸਨ; ਇੱਕ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਸੀ।
ਸ੍ਵਦੇਹਾਦਨਪਾਯਿਨ੍ਯੌ ਛਾਯਾਕਾਂਤੀ ਯਥਾ ਤਯਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਛਾਂ ਤੇ ਚਮਕ।
ਸਾ ਤੁ ਬਾਲ੍ਯੇ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਂਤੇ ਕਿਂਚਿਦੁਦ੍ਰਿਨ੍ਨਯੌਵਨਾ 4.2.76.
ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਬਚਪਨ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਤੇ ਨਵੀਂ ਜਵਾਨੀ ਆਈ,
ਪਿਤਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਂ ਕਾਸ਼੍ਯਾਮਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਾਸੀ ਵਿਚ ਤ੍ਰਿਨੇਤਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਨਾਗਕੁਮਾਰੀ ਸਾ ਸਖੀਦ੍ਵਯਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਨਾਗ ਕੁਮਾਰੀ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ,
ਦਿਨੇਦਿਨੇ ਸਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰੈਃ ਕੁਸੁਮੈਰਿष੍ਟਗਂਧਿਭਿਃ
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨਵੇਂ ਤੇ ਮਨਪਸੰਦ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ,
ਤਿਸ੍ਰੋਪਿ ਗੀਤਂ ਗਾਯਂਤਿ ਲਸਦ੍ਗਾਂਧਾਰਸੁਂਦਰਮ੍
ਉਹ ਤਿੰਨੋ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਰੀਲੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਗੀਤ ਗਾਂਦੀਆਂ।
ਵੀਣਾਵੇਣੁਮृਦਂਗਾਂਸ਼੍ਚ ਲਯਤਾਲਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਲੈ ਤੇ ਤਾਲ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਹ ਵੀਣਾ, ਵਾਂਸਰੀ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵਜਾਉਂਦੀਆਂ।
ਇਤ੍ਥਮਾਰਾਧਯਂਤੀਸ਼ਂ ਤਿਸ੍ਰੋ ਨਾਗਕੁਮਾਰਿਕਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਨਾਗ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੀਆਂ।
ਏਕਦਾ ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਤृਤੀਯਾਯਾਮੁਪੋषਿਤਾਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ, ਤੀਜੇ ਦਿਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥੀਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਥ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੈਲਿਪਿਲੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਪੈਲੀਪਿਲੇ ਘਾਟ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ,
ਸੁਪ੍ਤਾਸੁ ਤਾਸੁ ਬਾਲਾਸੁ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਃ ਸ਼ਸ਼ਿਭੂषਣਃ
ਜਦ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਸੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤ੍ਰਿਨੇਤਰ, ਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ,