ਸੁਖੇਨ ਤਿष੍ਠ ਕਾ ਚਿਂਤਾ ਮਯਿ ਜੀਵਤਿ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿ, ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ।
ਅਪਰੇਦ੍ਯੁਰਪਿ ਸ਼੍ਯੇਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਸ਼ਿਲਾਤਲੇ 4.2.76.
ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਿਨ, ਬਾਜ਼ ਫਿਰ ਉਸ ਪੱਥਰ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਆਯਾਮਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕੁਲਾਯਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਚ
ਉਥੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਖੜਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਘੋਂਸਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਥਾਨਮਿਦਂ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਦੁष੍ਟਦृष੍ਟਿਵਿਦੂषਿਤਮ੍
ਇਹ ਪਿਆਰਾ ਥਾਂ ਛੱਡਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਾੜੇ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਇਹ ਨਾਪਾਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਾਵਜ੍ਞਂ ਸ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤ੍ਯਸੌ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਉਹ ਫਿਰ ਤਿਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਬੋਲੀ: ਉਹ ਕੀ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ?
ਇਤਰੇਦ੍ਯੁਰਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ ਚ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਿਨ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਜ਼ ਫਿਰ ਆ ਗਿਆ।
ਪੁਨਰ੍ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤਦ੍ਵਰ੍ਤ੍ਮ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਾਤੋ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਉਸ ਰਾਹ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਾਥ ਸ੍ਥਾਨਾਂਤਰਂ ਯਾਵੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਨੌ ਨਿਕਟੋਤ੍ਰ ਯਤ੍
ਪ੍ਰਭੂ, ਆਓ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚੱਲੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਮੌਤ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯ ਯਸ੍ਯ ਸਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਗਤਿਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਿਦਾ
ਜਿਸਦਾ ਸਾਥੀ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਉਸਦੀ ਹਰ ਥਾਂ ਚਲਣੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸੋਪਸਰ੍ਗਂ ਨਿਜਂ ਦੇਸ਼ਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯੋਨ੍ਯਤ੍ਰ ਨ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਆਪਣੇ ਪੀੜਤ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪ੍ਰਿਯੋਦਿਤਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੇਤਿ ਸ ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਦਸ਼ਾਰ੍ਦਿਤਃ
ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਅਥਾਪਰਸ੍ਮਿਨ੍ਨਹਨਿ ਸ ਸ਼੍ਯੇਨਃ ਪ੍ਰਾਤਰੇਵ ਹਿ 4.2.76.
ਫਿਰ, ਇਕ ਹੋਰ ਦਿਨ, ਉਹ ਬਾਜ਼ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਆ ਗਿਆ।
ਅਸ੍ਤਾਚਲਸ੍ਯ ਸ਼ਿਖਰਂ ਯਾਤੇ ਭਾਨੌ ਗਤੇ ਖਗੇ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਗਿਆ,
ਨਾਥ ਨਿਰ੍ਗਮਨਸ੍ਯਾਯਂ ਕਾਲਃ ਕਾਲੋऽਤਿਦੂਰਤਃ
ਮਾਲਕ, ਇਹ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ; ਸਮਾਂ ਹਾਲੇ ਦੂਰ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਿ ਜੀਵਤਿ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਨ ਕਿਂਚਿਜ੍ਜਗਤੀਤਲੇ
ਜਦ ਤੂੰ ਜੀਵਦਾ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਪੁਂਸਾ ਦਾਰੈਰਪਿ ਧਨੈਰਪਿ
ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਚਾਹੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜਾਂ ਧਨ ਨਾਲ,
ਅਯਮਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਿਯੋ ਬਂਧੁਰਯਮਾਤ੍ਮਾ ਮਹਦ੍ਧਨਮ੍
ਇਹ ਆਤਮਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਇਹ ਆਤਮਾ ਆਪਣਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ, ਇਹ ਆਤਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਨ ਹੈ।
ਯਾਵਦਾਤ੍ਮਨਿ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਤਾਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਜਦ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸੁਖ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਤਿੰਨ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਹੈ।
ਯਸ਼ੋਹੀਨਂ ਤੁ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਮਾਨ੍ਨਿਧਨਂ ਵਰਮ੍
ਪਰ ਜਿਸ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਸੁਖ ਨਾਲੋਂ ਮੌਤ ਚੰਗੀ ਹੈ।
ਅਤੋ ਨੀਤਿਪਥਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਥ ਸ੍ਥਾਨਾਦਿਤੋ ਵ੍ਰਜ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਨੀਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਲਕ, ਇਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਜਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋਪਿ ਸ ਵੈ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਪਾਰਾਵਤ੍ਯਾ ਸੁਮੇਧਯਾ
ਅਜਿਹੇ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਸਮਝਦਾਰ ਪਤਨੀ ਪਾਰਾਵਤੀ ਵਲੋਂ,
ਅਥੋषਸਿ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਸ਼੍ਯੇਨੇਨ ਬਲਿਨਾ ਤਦਾ 4.2.76.
ਫਿਰ, ਸਵੇਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਜ਼ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਦਿਨਾਨਿ ਕਤਿਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਕੁਝ ਦਿਨ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਬਾਜ਼
ਕਿਂਵਾ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਕਿਂਵਾ ਨਿਰ੍ਯਾਹਿ ਮੇ ਗਿਰਾ
ਮੂਰਖ, ਜਾਂ ਤਾਂ ਲੜ, ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਇਥੋਂ ਚੱਲ ਜਾ।
ਦ੍ਵੌ ਭਵਂਤਾਵਹਂ ਚੈਕਸ਼੍ਚਲੌ ਜਯਪਰਾਜਯੌ !। ਸ੍ਥਾਨਾਰ੍ਥਂ ਯੁਧ੍ਯਤਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਵਾ ਦੁਰ੍ਗਮੇਵ ਵਾ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਕਠੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹਾਂ; ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਹਾਰ ਅਣਕਹੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਲਈ ਦਿਲੇਰੀ ਨਾਲ ਲੜੋ—ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰੁਪਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਲਂਬ੍ਯ ਯੇ ਯਤਂਤੇ ਮਹਾਧਿਯਃ
ਜੋ ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਅਪਣਾ ਕੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਇਤ੍ਥਂ ਸ ਸ਼੍ਯੇਨਸਂਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾਪ੍ਯੁਤ੍ਸਾਹਿਤਃ ਖਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਜ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੰਛੀ—
ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਸ੍ਤृषਿਤਃ ਸੋਥ ਸ਼੍ਯੇਨੇਨ ਬਲਿਨਾ ਧृਤਃ
ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਪਿਆਸਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਬਾਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਾਵਾਦਾਯੋਡ੍ਡਯਾਂਚਕ੍ਰੇ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਵ੍ਯੋਮਨਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਬਾਜ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਅਥ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਕਲਰਵਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਮੇਧਯਾ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਸਮਝਦਾਰ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਥੇ ਦੁੱਖ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ।