ਮਾਧਵੀ ਮਧੁਰਾਲਾਪਾ ਸਦੋਂਕਾਰਂ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਮਾਧਵੀ ਆਪਣੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ 'ਓਮ' ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਜਨ੍ਮਵਾਸਨਾਯੋਗਾਦੋਂਕਾਰਂ ਬਹ੍ਵਮਂਸ੍ਤ ਵੈ
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ 'ਓਮ' ਦੀ ਧੁਨੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾਣਦੀ ਸੀ।
ਦਮਨਸ੍ਥੈਰ੍ਯਮਗਮਦ੍ਯੋਗੇਨੇਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਅਤਂਦ੍ਰਿਤਮਨਾ ਆਸੀਤ੍ਸਾ ਤਲ੍ਲਿਂਗ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਬੈਠੀ ਰਹੀ।
ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਸ੍ਤਯਾ ਸਾਧ੍ਵ੍ਯਾ ਮਹਾਨ੍ਵਿਘ੍ਨੋऽਨੁਮੀਯਤੇ ਲਿਂਗਾਨਵੇਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਕਥਂ ਭਵੇਤ
ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਉਹ ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਉਥੇ ਰਹੀ, ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਾ ਤੱਕਣ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਰੁਕਾਵਟ ਆਈ; ਇਸ ਲਈ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਇਤਿ ਸਂਚਿਤਯਂਤ੍ਯੇਵ ਸੇਵਾਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਨੋਂਕृਤੇਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਪਰ 'ਓਮ' ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ।
ਨਾਨ੍ਯ ਦ੍ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਤਸ੍ਯਾ ਅਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਗੇ ਅਪਿ 4.2.74.
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਤੱਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵੀ ਹੋਰ ਕੁਝ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਬ੍ਦਗ੍ਰਹੌ ਨਾਨ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦਗ੍ਰਹਣਤਤ੍ਪਰੌ
ਉਸ ਦੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੰਦਰੀ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ ਰਹੀ, ਨਾ ਹੀ ਹੋਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਸੀ।
ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਚਰਣੌ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਤਃ ਸੁਖਵਾਂਛਯਾ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਸਿਰਫ ਸੁਖ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਹੀ ਚੱਲਦੇ ਸਨ।
ਓਂਕਾਰਂ ਪ੍ਰਣਵਂ ਸਾਰਂ ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਮ੍
'ਓਮ' ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਣ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਮੂਲ ਹੈ ਤੇ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਦਕ੍ਸ਼ਰਂ ਚਾਦਿਰੂਪਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਪਰਾਵਰਮ੍
ਇਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਅੱਖਰ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਉੱਚੇ-ਹੇਠਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਜਨਕਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਰਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਆਦ੍ਯਂਤਰਹਿਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰ੍ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਂਕਰਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਇਹ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਤ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਮੰਗਲਮਈ, ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਨਿਰੁਪਾਧਿਂ ਨਿਰਾਕਾਰਂ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਂ ਨਿਰਂਜਨਮ੍
ਇਹ ਕੋਈ ਲੱਛਣ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਕੋਈ ਆਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਰਾਮਮਨਂਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਗਂ ਸਰ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਨਮ੍
ਉਹ ਅਨੰਤ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਵਾਗਿਂਦ੍ਰਿਯਂ ਤਦੀਯਂ ਚ ਪ੍ਰੋਚ੍ਚਰਤ੍ਤਦਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਲਗਾਤਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਤਨ੍ਨਾਮਾਕ੍ਸ਼ਰਰਸਂ ਰਸਯਂਤੀ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ 4.2.74.
ਜੋ ਲੋਕ ਇਹਨਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਇਹ ਰਸ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।
ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਂ ਰਂਗਮਾਲਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਪਰਿਤਃ ਸਦਾ
ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਫਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਰੰਗ-ਮੰਚ ਲਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਮੰਦਰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾ ਯੇ ਵੈ ਪ੍ਰਣਵੇਸ਼ਾਰ੍ਚਨੇ ਰਤਾਃ
ਉਥੇ, ਜੋ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਣਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਮੇਕਦਾ ਸਾ ਤੁ ਮਾਧਵੀ
ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਾਧਵ ਦਾ ਉਹ ਤਿਉਹਾਰ ਆਇਆ।
ਯਾਤ੍ਰਾਮਿਲਿਤਭਕ੍ਤੇषੁ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਯਾਤੇषੁ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਜਦੋਂ ਭਗਤ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਹਰ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਗਾਯਂਤੀ ਮਧੁਰਂ ਗੀਤਂ ਨृਤ੍ਯਂਤੀ ਨਿਜਲੀਲਯਾ
ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦੇ ਹਨ।
ਅਨੇਨੈਵ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਇਸੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਯਲ੍ਲਿਂਗਾਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਜਟਿਲਿਤਾਂਬਰਮ੍
ਉਹ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ।
ਰਾਧਸ਼ੁਕ੍ਲਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਮਦ੍ਯਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਾਸਿਨਃ
ਅੱਜ ਵੀ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਸੁੱਕਲੇ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੇ ਵਸਨੀਕ।
ਤਤ੍ਰ ਜਾਗਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਮੁਪੋषਿਤਾਃ
ਉਥੇ, ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਜਾਗ ਕੇ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਭਗਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡੋਦਰ ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਰ੍ਵਤਃ 4.2.74.
ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਾਯਤਨਾਨ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸਾਬ੍ਧੀਨਿ ਸ ਗਿਰੀਣ੍ਯਪਿ ।। 4.2.74.
ਸਾਰੇ ਮੰਦਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਥੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਨਿਂਦਂਤਿ ਮਹਾਦੇਵਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਨਿਂਦਂਤਿ ਯੇऽਧਿਯਃ 4.2.74.
ਜੋ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ।
ਓਂਕਾਰਸਦृਸ਼ਂ ਲਿਂਗਂ ਨ ਕ੍ਵਚਿਜ੍ਜਗਤੀਤਲੇ
ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਓਂਕਾਰ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਲਿੰਗ ਨਹੀਂ।