ਵਰਂ ਵਿषਮਪਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਵਂ ਨੈਵ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍
ਜ਼ਹਿਰ ਖਾਣਾ ਵੀ ਚੰਗਾ, ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਪਰਿਪੁष੍ਟਾਂਗਾਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੀਯਾ ਨ ਸਾਧੁਭਿਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਗ ਨਾਲ ਪਲੇ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦੇ।
ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਾਕਃ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮਂਡੂਕੀਂ ਤਾਮਿਤਸ੍ਤਤਃ
ਕੋਈ ਕਾਂ, ਉਸ ਮੈਡਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਧਰ-ਉਧਰੋਂ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਵਰ੍षਾਭ੍ਵੀ ਤੇਨ ਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਕਾਕੇਨ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਬਾਹ੍ਯਤਃ
ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮੈਡਕ ਕਾਂ ਵਲੋਂ ਫੜੀ ਗਈ ਤੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕਰਣਤੋ ਲਿਂਗਸ੍ਯਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦਪਿ
ਲਿੰਗ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਣ ਕਰਕੇ,
ਸ਼ੁਭਾਵਯਵਸਂਸ੍ਥਾਨਾ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਮਿਲ ਗਈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ।
ਸਮ੍ਯਗ੍ਗੀਤਰਹਸ੍ਯਜ੍ਞਾ ਨਿਤਰਾਂ ਮਧੁਰਸ੍ਵਰਾ 4.2.74.
ਉਸ ਨੂੰ ਗੀਤ ਦਾ ਭੇਦ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੀ ਸੀ।
ਤਾਨਾ ਏਕੋਨਪਂਚਾਸ਼ ਤਾਲਾ ਏਕੋਤ੍ਤਰਂਸ਼ਤਮ੍
ਉਨਤਾਲੀ ਸੁਰ ਹਨ ਤੇ ਇਕਸੌ ਇੱਕ ਲਯ ਹਨ।
षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਦ੍ਰਾਗਰਾਗਿਣ੍ਯ ਇਤਿ ਰਾਗਿ ਮੁਦਾਵਹਾਃ
ਛੱਬੀਸ ਰਾਗ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸੁਭਾਵ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਰਾਗ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਂਤ ਏਵ ਤਾਲਾਃ ਸ੍ਯੁ ਰਾਗਾਸ੍ਤਾਵਂਤ ਏਵ ਹਿ
ਜਿੰਨੇ ਲਯ ਹਨ, ਉੱਨੇ ਹੀ ਰਾਗ ਹਨ; ਰਾਗਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੀ ਲਯਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਮਾਧਵੀ ਮਧੁਰਾਲਾਪਾ ਸਦੋਂਕਾਰਂ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਮਾਧਵੀ ਆਪਣੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ 'ਓਮ' ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਜਨ੍ਮਵਾਸਨਾਯੋਗਾਦੋਂਕਾਰਂ ਬਹ੍ਵਮਂਸ੍ਤ ਵੈ
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ 'ਓਮ' ਦੀ ਧੁਨੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾਣਦੀ ਸੀ।
ਦਮਨਸ੍ਥੈਰ੍ਯਮਗਮਦ੍ਯੋਗੇਨੇਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਅਤਂਦ੍ਰਿਤਮਨਾ ਆਸੀਤ੍ਸਾ ਤਲ੍ਲਿਂਗ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਬੈਠੀ ਰਹੀ।
ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਸ੍ਤਯਾ ਸਾਧ੍ਵ੍ਯਾ ਮਹਾਨ੍ਵਿਘ੍ਨੋऽਨੁਮੀਯਤੇ ਲਿਂਗਾਨਵੇਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਕਥਂ ਭਵੇਤ
ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਉਹ ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਉਥੇ ਰਹੀ, ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਾ ਤੱਕਣ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਰੁਕਾਵਟ ਆਈ; ਇਸ ਲਈ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਇਤਿ ਸਂਚਿਤਯਂਤ੍ਯੇਵ ਸੇਵਾਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਨੋਂਕृਤੇਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਪਰ 'ਓਮ' ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ।
ਨਾਨ੍ਯ ਦ੍ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਤਸ੍ਯਾ ਅਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਗੇ ਅਪਿ 4.2.74.
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਤੱਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵੀ ਹੋਰ ਕੁਝ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਬ੍ਦਗ੍ਰਹੌ ਨਾਨ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦਗ੍ਰਹਣਤਤ੍ਪਰੌ
ਉਸ ਦੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੰਦਰੀ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ ਰਹੀ, ਨਾ ਹੀ ਹੋਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਸੀ।
ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਚਰਣੌ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਤਃ ਸੁਖਵਾਂਛਯਾ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਸਿਰਫ ਸੁਖ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਹੀ ਚੱਲਦੇ ਸਨ।
ਓਂਕਾਰਂ ਪ੍ਰਣਵਂ ਸਾਰਂ ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਮ੍
'ਓਮ' ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਣ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਮੂਲ ਹੈ ਤੇ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਦਕ੍ਸ਼ਰਂ ਚਾਦਿਰੂਪਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਪਰਾਵਰਮ੍
ਇਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਅੱਖਰ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਉੱਚੇ-ਹੇਠਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਜਨਕਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਰਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਆਦ੍ਯਂਤਰਹਿਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰ੍ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਂਕਰਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਇਹ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਤ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਮੰਗਲਮਈ, ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਨਿਰੁਪਾਧਿਂ ਨਿਰਾਕਾਰਂ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਂ ਨਿਰਂਜਨਮ੍
ਇਹ ਕੋਈ ਲੱਛਣ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਕੋਈ ਆਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਰਾਮਮਨਂਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਗਂ ਸਰ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਨਮ੍
ਉਹ ਅਨੰਤ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਵਾਗਿਂਦ੍ਰਿਯਂ ਤਦੀਯਂ ਚ ਪ੍ਰੋਚ੍ਚਰਤ੍ਤਦਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਲਗਾਤਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਤਨ੍ਨਾਮਾਕ੍ਸ਼ਰਰਸਂ ਰਸਯਂਤੀ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ 4.2.74.
ਜੋ ਲੋਕ ਇਹਨਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਇਹ ਰਸ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।
ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਂ ਰਂਗਮਾਲਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਪਰਿਤਃ ਸਦਾ
ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਫਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਰੰਗ-ਮੰਚ ਲਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਮੰਦਰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾ ਯੇ ਵੈ ਪ੍ਰਣਵੇਸ਼ਾਰ੍ਚਨੇ ਰਤਾਃ
ਉਥੇ, ਜੋ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਣਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਮੇਕਦਾ ਸਾ ਤੁ ਮਾਧਵੀ
ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਾਧਵ ਦਾ ਉਹ ਤਿਉਹਾਰ ਆਇਆ।