ਕਾਲਾਕ੍ਸ਼ੋਰਣ ਭਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕੌਲੇਯਃ ਕਾਲਕਂਪਨਃ
ਕਾਲਾਕਸ਼ਾ, ਰਣ ਜੀ, ਭਲਿਆਈ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਕੌਲੇਯਾ ਤੇ ਕਾਲਕੰਪਨ ਵੀ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਨਭਸ਼੍ਚੈਵ ਕਰ੍ਦਮਾਲਿਪ੍ਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਵੀਰਭਦਰ ਤੇ ਨਭਸ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਭੀਮਃ ਕੁਂਡੋਦਰਮਹੋਦਰੌ
ਵਿਸ਼ਾਲਆੱਖ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਕੁੰਡੋਦਰ ਤੇ ਮਹੋਦਰ।
ਨਂਦਿਸੇਨਸ਼੍ਚ ਪਂਚਾਲਃ ਖਰਪਾਦਕਰਂਟਕਃ
ਨੰਦੀਸੇਨ ਤੇ ਪੰਚਾਲਾ, ਖਰਪਾਦ ਤੇ ਕਰੰਟਕ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇ ਲਿਂਗਮੋਂਕਾਰਸਂਜ੍ਞਕਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਂਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਓਂਕਾਰ ਨਾਮ ਦਾ ਲਿੰਗ ਹੈ।
ਕਪਿਲਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਵਰ੍ਣਿਃ ਸ਼੍ਰੀਕਂਠਃ ਪਿਗਲੋਂਸ਼ੁਮਾਨ੍
ਕਪਿਲ ਤੇ ਸਾਵਰਣੀ, ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ, ਪਿਗਲ ਤੇ ਉਂਸ਼ੁਮਾਨ।
ਏਕਦਾ ਤਸ੍ਯ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਂਚਾਪਿਪੂਜਨਮ੍ 4.2.74.
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੰਜ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਰ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਮੁਨੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਉਥੇ ਵਾਪਰੀ।
ਏਕਾ ਭੇਕੀ ਮੁਨੇ ਤਤ੍ਰ ਚਰਂਤੀ ਲਿਂਗ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਮੈਡਕ, ਹੇ ਮੁਨੇ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਕੋਲ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਨ ਪ੍ਰਾਪ ਸ਼ਿਵਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਗ ਖਾਧੇ ਸਨ।
ਵਰਂ ਵਿषਮਪਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਵਂ ਨੈਵ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍
ਜ਼ਹਿਰ ਖਾਣਾ ਵੀ ਚੰਗਾ, ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਪਰਿਪੁष੍ਟਾਂਗਾਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੀਯਾ ਨ ਸਾਧੁਭਿਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਗ ਨਾਲ ਪਲੇ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦੇ।
ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਾਕਃ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮਂਡੂਕੀਂ ਤਾਮਿਤਸ੍ਤਤਃ
ਕੋਈ ਕਾਂ, ਉਸ ਮੈਡਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਧਰ-ਉਧਰੋਂ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਵਰ੍षਾਭ੍ਵੀ ਤੇਨ ਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਕਾਕੇਨ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਬਾਹ੍ਯਤਃ
ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮੈਡਕ ਕਾਂ ਵਲੋਂ ਫੜੀ ਗਈ ਤੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕਰਣਤੋ ਲਿਂਗਸ੍ਯਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦਪਿ
ਲਿੰਗ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਣ ਕਰਕੇ,
ਸ਼ੁਭਾਵਯਵਸਂਸ੍ਥਾਨਾ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਮਿਲ ਗਈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ।
ਸਮ੍ਯਗ੍ਗੀਤਰਹਸ੍ਯਜ੍ਞਾ ਨਿਤਰਾਂ ਮਧੁਰਸ੍ਵਰਾ 4.2.74.
ਉਸ ਨੂੰ ਗੀਤ ਦਾ ਭੇਦ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੀ ਸੀ।
ਤਾਨਾ ਏਕੋਨਪਂਚਾਸ਼ ਤਾਲਾ ਏਕੋਤ੍ਤਰਂਸ਼ਤਮ੍
ਉਨਤਾਲੀ ਸੁਰ ਹਨ ਤੇ ਇਕਸੌ ਇੱਕ ਲਯ ਹਨ।
षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਦ੍ਰਾਗਰਾਗਿਣ੍ਯ ਇਤਿ ਰਾਗਿ ਮੁਦਾਵਹਾਃ
ਛੱਬੀਸ ਰਾਗ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸੁਭਾਵ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਰਾਗ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਂਤ ਏਵ ਤਾਲਾਃ ਸ੍ਯੁ ਰਾਗਾਸ੍ਤਾਵਂਤ ਏਵ ਹਿ
ਜਿੰਨੇ ਲਯ ਹਨ, ਉੱਨੇ ਹੀ ਰਾਗ ਹਨ; ਰਾਗਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੀ ਲਯਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਮਾਧਵੀ ਮਧੁਰਾਲਾਪਾ ਸਦੋਂਕਾਰਂ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਮਾਧਵੀ ਆਪਣੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ 'ਓਮ' ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਜਨ੍ਮਵਾਸਨਾਯੋਗਾਦੋਂਕਾਰਂ ਬਹ੍ਵਮਂਸ੍ਤ ਵੈ
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ 'ਓਮ' ਦੀ ਧੁਨੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾਣਦੀ ਸੀ।
ਦਮਨਸ੍ਥੈਰ੍ਯਮਗਮਦ੍ਯੋਗੇਨੇਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਅਤਂਦ੍ਰਿਤਮਨਾ ਆਸੀਤ੍ਸਾ ਤਲ੍ਲਿਂਗ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਬੈਠੀ ਰਹੀ।
ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਸ੍ਤਯਾ ਸਾਧ੍ਵ੍ਯਾ ਮਹਾਨ੍ਵਿਘ੍ਨੋऽਨੁਮੀਯਤੇ ਲਿਂਗਾਨਵੇਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਕਥਂ ਭਵੇਤ
ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਉਹ ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਉਥੇ ਰਹੀ, ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਾ ਤੱਕਣ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਰੁਕਾਵਟ ਆਈ; ਇਸ ਲਈ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਇਤਿ ਸਂਚਿਤਯਂਤ੍ਯੇਵ ਸੇਵਾਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਨੋਂਕृਤੇਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਪਰ 'ਓਮ' ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ।
ਨਾਨ੍ਯ ਦ੍ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਤਸ੍ਯਾ ਅਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਗੇ ਅਪਿ 4.2.74.
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਤੱਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵੀ ਹੋਰ ਕੁਝ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਬ੍ਦਗ੍ਰਹੌ ਨਾਨ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦਗ੍ਰਹਣਤਤ੍ਪਰੌ
ਉਸ ਦੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੰਦਰੀ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ ਰਹੀ, ਨਾ ਹੀ ਹੋਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਸੀ।
ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਚਰਣੌ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਤਃ ਸੁਖਵਾਂਛਯਾ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਸਿਰਫ ਸੁਖ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਹੀ ਚੱਲਦੇ ਸਨ।
ਓਂਕਾਰਂ ਪ੍ਰਣਵਂ ਸਾਰਂ ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਮ੍
'ਓਮ' ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਣ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਮੂਲ ਹੈ ਤੇ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।