ਸਰ੍ਵਭੁਕ੍ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਸਂਹਾਰਕਾਰਕ 4.2.73.
ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਹਿ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਮੇ ਤ੍ਵਮੇਵ ਹਿ ਗਤਿਃ ਪਰਾ 4.2.73.
ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈਂ।
ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਪਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਰ੍ਵਾਮ੍ਨਾਯ ਨਿਧਿਰ੍ਭਵ 4.2.73.
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹੇ ਤਪ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਬਣ।
ਅष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਹ ਸਾਗਰੈਃ 4.2.73.
ਅੱਠਵੀਂ ਤੇ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਪਲੱਬਧ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕੇਵਲਂ ਭੂਮਿਭਾਰਾਯ ਜਨ੍ਮਿਨੋ ਜਨ੍ਮ ਤਸ੍ਯ ਵੈ 4.2.73.
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜੀਵ ਸਿਰਫ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋਣ ਲਈ ਹੀ ਜੰਮਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ੍ਤਵੇਨੈਵ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਵਿਹਿਤੇਨ ਹਿ ।।4.2.73.
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਤਵਮਿਮਂ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਪਰਿਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਰੋਜ਼ ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਜਪੇ—
ਪਦ੍ਮਕਲ੍ਪੇ ਤੁ ਯਾ ਵृਤ੍ਤਾ ਦਮਨਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਃ
ਹੁਣ, ਪਦਮ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਦਮਨ ਨਾਮ ਦੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਾਪਰੀ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਤਨਯੋ ਦਮਨੋ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ
ਦਮਨ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਵੀ ਦਮਨ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਸਂਸਾਰਦੁਃਖਬਹੁਲਂ ਜੀਵਿਤਂ ਚਾਪਿ ਚਂਚਲਮ੍
ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਸਥਿਰ ਹੈ।
ਕਾਂਚਿਦ੍ਦਿਸ਼ਂ ਸਮਾਲਂਬ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵੇਦਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ
ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪਾਸਾ ਫੜ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਉਬਾਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿਨਦਿ ਸ ਬਭ੍ਰਾਮ ਤਪੋਯੁਤਃ
ਉਹ ਤਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਹਰ ਦਰਿਆ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਧ੍ਯੁਵਾਸ ਸ ਤਾਵਂਤਿ ਸਂਯਤੇਂਦ੍ਰਿਯਮਾਨਸਃ
ਉਹ ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਰਿਹਾ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ।
ਮਨੋਰਥੋਪਦੇष੍ਟਾ ਚ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ਕ੍ਵਾਪਿ ਨੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ।
ਰੇਵਾਤਟੇ ਨਿਰੈਕ੍ਸ਼ਿष੍ਟ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚਾਮਰਕਂਟਕਮ੍
ਰੇਵਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਉਸਨੇ ਅਮਰਕੰਟਕ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹृष੍ਟਮਨਾ ਆਸੀਚ੍ਚੇਤਃ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਮਵਾਪ ਹ
ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੇ ਦਿਲ ਦੀ ਥਿਰਤਾ ਪਾ ਲਈ।
ਵਿਭੂਤਿਭੂषਿਤਤਨੂਨ੍ਕृਤਲਿਂਗਸਮਰ੍ਚਨਾਨ੍ 4.2.74.
ਉਸਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਜੋ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ੍ਵਸ੍ਥੋਪਵਿष੍ਟਾਨ੍ਸ੍ਵਪੁਰੋਰਗ੍ਰਤੋऽਚਲਮਾਨਸਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅਡੋਲ ਸਨ।
ਪ੍ਰਬਦ੍ਧਹਸ੍ਤਯੁਗਲਃ ਪ੍ਰਣਮਤਰਕਂਧਰਃ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਾਰ੍ਧਕੇਨ ਸਮਾਕ੍ਰਾਂਤਸ੍ਤਪਸਾ ਕृਸ਼ਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਮਰ ਦੀ ਵਧਾਪੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਪ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਦਮਨਂ ਚੇਤਿ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਮਾਦਿਹਾਗਤਃ
ਉਸਨੇ ਦਮਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?'
ਭਗੋਃ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਚਾਰ੍ਯ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਰਾਧਨਪ੍ਰਿਯ
ਉਹ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਮਾਰਗ ਦੇ ਅਚਾਰਯ ਸਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਭਗਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਕਥਯਾਮਿ ਯਥਾਰ੍ਥਂ ਤੇ ਨਿਜਚੇਤੋਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਾਲਾਤ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸਂਸਾਰਾਸਾਰਤਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਮਸ਼ਿਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨਿਰਥਕਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਨਾਤਂ ਬਹੁषੁ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਮਂਤ੍ਰਾ ਜਪ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਕੋਟਿਸ਼ਃ
ਮੈਂ ਕਈ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਮੰਤਰ ਜਪੇ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਿਤਾਸ਼੍ਚ ਗੁਰਵੋ ਬਹਵੋ ਬਹ੍ਵਨੇਹਸਮ੍
ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਧਤਰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਨ।
ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਗਿਰੀਂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਯਾ ਚਾਧ੍ਯੁषਿਤਾਨ੍ਯਹੋ 4.2.74.
ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਵਾਸ ਕੀਤਾ।
ਰਸਾਯਨਾਨਿ ਬਹੁਸ਼ਃ ਸੇਵਿਤਾਨਿ ਮਯਾ ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਰਸਾਇਣੀਆਂ ਦੀ ਕਸਰਤ ਕੀਤੀ।
ਮਯਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਬਹੁਸ਼ਃ ਕृਤਾਂਤਵਦਨੋਪਮਾਃ
ਮੈਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਰਗਾ ਡਰ ਸੀ।
ਪਰਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਨੈਕ੍ਸ਼ਿ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਂਕੁਰਮਪਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਅਸਲ ਸਿੱਧੀ ਦਾ ਇਕ ਰਤਾ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।