ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤੇ ਰਮ੍ਯੇ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਚ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਤੋऽਰ੍ਬੁਦਮਥਾਗਮਤ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਰਬੁਦਾ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਕੇਦਾਰਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕੇਦਾਰ ਬਾਰੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਮਾਘਫਾਲ੍ਗੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀ
ਮਾਘ ਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ,
ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਥਾ ਰਾਜਨ੍ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਤਸ੍ਯ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਸ ਦਿਨ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਰਾਜਯਾਤਰਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਾਘਕृष੍ਣਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਜਾਗਰਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਮਾਘ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਉਥੇ ਜਾਗ ਕੇ ਰਾਤ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗਂਗਾਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯੋਃ ਸਂਗਮੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦੇ
ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਕੁਣ੍ਡੇ ਕੇਦਾਰਸਂਜ੍ਞੇ ਯਃ ਪ੍ਰਪਿਬੇਦ੍ਵਿਮਲਂ ਜਲਮ੍ 7.3.9.
ਤੇ ਕੇਦਾਰ ਨਾਮ ਦੇ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਜਲ ਪੀਂਦਾ ਹੈ,
ਯਸ਼੍ਚੈਤਚ੍ਛृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਨृਪ
ਅਤੇ ਜੋ ਇਹ ਕਥਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ,
ਗਂਗਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਪੂਰ੍ਵਸਾਗਰਮ੍
ਉਥੋਂ ਗੰਗਾ ਨਿਕਲ ਕੇ ਪੂਰਬੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੈਸ਼ ਕਰ ਗਈ।
ਤਥਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਦੇਵੀ ਚੂਤਵृਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਵੀ ਅੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਈ।
ਕਥਮਤ੍ਰ ਸਮਾਯਾਤਃ ਕੇਦਾਰਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਕੌਤੁਕਮ੍
ਕੇਦਾਰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ? ਇਹ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁष੍ਵਾਵਹਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਥਾ ਜਾਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤੁ ਵੈ
ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਗਂਗਾਦ੍ਯਾਨਿ ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਕੇਦਾਰਾਦ੍ਯਾ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਗੰਗਾ ਆਦਿਕ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਕੇਦਾਰ ਆਦਿਕ ਦੇਵ ਲੋਕ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਤਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਗਏ।
ਸਮੁਦਾਯੇ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਹੇ ਰਾਜਨ,
ਤਤਃ ਕਥਾਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਹ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਮ੍
ਫਿਰ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦਿਆਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਚੌਂਮੁਖੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਭਗਵਨ੍ਪੁਣ੍ਯਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਾਤਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਹਸ੍ਰੈਃ ਕृਤਮੁਚ੍ਯਤੇ ॥ 7.3.10.
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਅਠਾਈ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯੁਗਂ ਤ੍ਰੇਤਾਭਿਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੀ ਮਿਆਦ ਬਾਰਾਂ ਲੱਖ ਸਾਲ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼ਾਣ੍ਯष੍ਟੌ ਚਤੁਃषष੍ਟਿਸਹਸ੍ਰੈਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਇਹ ਯੁਗ ਅੱਠ ਲੱਖ ਚੌਂਠੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਭਿਃ ਕਲਿਸ੍ਤਥਾ
ਕਲਿਯੁਗ ਚਾਰ ਲੱਖ ਬੱਤੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਚਤੁष੍ਪਦਃ ਕृਤੇ ਧਰ੍ਮਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਰ੍ਣੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਰੰਗ ਚਿੱਟਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਚ ਤਦਾ ਧਰ੍ਮੋ ਨਾਕਾਲੇ ਮਰਣਂ ਨृਣਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੋਕ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਕਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧੋ ਭਯਂ ਲੋਭੋ ਮਤ੍ਸਰਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਸੂਯਤਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਡਰ, ਲਾਲਚ, ਵੈਰ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਜਾਤਸ੍ਤ੍ਰਿਪਾਦੋ ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਚ
ਫਿਰ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜ੍ਞਾਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਂਤੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਿष੍ਟਦਾਯਿਨਃ
ਉਸ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਜੀਵ ਜਗ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਪਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਸ੍ਨਾਨੈਰ੍ਦਾਨੈਃ ਪृਥਗ੍ਵਿਧੈਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਾਪਰਂ ਨਾਮ ਤृਤੀਯਂ ਯੁਗ ਮੁਚ੍ਯਤੇ 7.3.10.
ਫਿਰ ਤੀਜਾ ਯੁਗ ਦੁਆਪਰ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਫਲਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ਾਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਨਿ ਜਪਯਜ੍ਞਤਪਾਂਸਿ ਚ
ਉਥੇ ਜਪ, ਯਜ, ਤੇ ਤਪ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਵਾਸਤੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।