ਸੁਖਸਂਤਾਨਪੀਯੂष ਹ੍ਰਦੇ ਪਰਿਨਿਮਜ੍ਯ ਵੈ
ਸੁਖ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਜਲ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ,
ਕਿਂਕੁਲੀਯਃ ਸ ਨੋ ਵੇਦ੍ਮਿ ਕਿਂਦੇਸ਼ੀਯਃ ਕਿਮਾਖ੍ਯਕਃ 4.2.67.
ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ—ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਕਿਹੜੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ?
ਅਨਲ੍ਪੋਤ੍ਕਲਿਤਂ ਚੇਤਃ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਸਂਗਮਾਸ਼ਯਾ
ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਵੱਡੀ ਉਲਝਣ ਵਿਚ, ਫਿਰ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਯਸ੍ਯਾ ਨਿਸ਼ਿਭੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੈਵ ਪੁਨਰੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜੋ ਦੋਸਤ ਉਸ ਨਾਲ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰ ਚੁੱਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹਨ।
ਕਾऽਲੀਕਮਾਲਯੋ ਵਕ੍ਤਿ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮੁਗ੍ਧੇਸਖੀਜਨੇ
ਕਾਲਿਕਾ ਮਾਲਯਾ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਮਾਸੂਮ ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚ।
ਦਸ਼ਮ੍ਯਵਸ੍ਥਾ ਸਨ੍ਨਹ੍ਯੇਦ੍ਬਾਧਿਤੁਂ ਮਾਧੁਨਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਦਸਵੀਂ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰੇਮ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵੇਪਮਾਨਹृਦਯਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਕੰਪਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਕਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਭਦ੍ਰੇ ਕ ਉਪਾਯੋ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੀ? ਕੋਈ ਢੰਗ ਸੋਚੋ।
ਇਤਿ ਰਤ੍ਨਾਵਲੀ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਸਂਦੇਹਾਂ ਚ ਤਦ੍ਗਿਰਮ੍
ਰਤਨਾਵਲੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਲਝਣ,
ਇਤ੍ਯਰ੍ਧੋਕ੍ਤੇਨ ਸਾ ਬਾਲਾ ਯੂਯਂ ਕੁਂਠਿਤਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਇਹ ਅਧੂਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਬੇਬਸ ਹੋ।'
ਤਤਸ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਸਖ੍ਯਃ ਪਰਿਤਾਪੋਪਹਾਰਕਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਸਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦਾ ਇਲਾਜ ਲਿਆਏ।
ਵ੍ਯਪੈਤਿ ਨ ਯਦਾ ਮੂਰ੍ਛਾ ਤਤ੍ਤਚ੍ਛੀਤੋਪਚਾਰਤਃ 4.2.67.
ਜਦੋਂ ਠੰਢੇ ਇਲਾਜਾਂ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਈ,
ਤਦੁਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਤਨ੍ਮੂਰ੍ਛਾ ਵਿਰਰਾਮ ਹ
ਉਸ ਛਿੜਕਾਅ ਨਾਲ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਤਾਂ ਸ੍ਵਭਕ੍ਤਾਨਾਮੁਪਸਰ੍ਗੇ ਮਹਤ੍ਯਪਿ
ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਵਿਚ ਵੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ,
ਯੇ ਵ੍ਯਾਧਯੋਪਿ ਦੁਃਸਾਧ੍ਯਾ ਬਹਿਰਂਤਃ ਸ਼ਰੀਰਗਾਃ
ਜੋ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਬਹੁਤ ਔਖੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦੋਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉਪਜਦੀਆਂ ਹਨ,
ਸੇਵਿਤਂ ਯੇਨ ਸਤਤਂ ਭਗਵਚ੍ਚਰਣੋਦਕਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਦਾ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਵਰਤਿਆ,
ਆਧਿਭੌਤਿਕਤਾਪਂ ਚ ਤਾਪਂ ਵਾਪ੍ਯਾਧਿਦੈਵਿਕਮ੍
ਜੋ ਦੁੱਖ ਭੌਤਿਕ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿਵਿਆ ਸਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ,
ਵ੍ਯਪੇਤਸਂਜ੍ਵਰਾ ਚਾਥ ਗਂਧਰ੍ਵਤਨਯਾ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਸਭ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮুনি, ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਬੁਖ਼ ਵੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੂਯਂ ਕੁਂਠਿਤਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਾਃ ਕੁਤੋ ਵਸ੍ਤਾਃ ਕਲਾਃ ਕ੍ਵ ਵਾ
ਤੁਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ—ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸਮਰਥਾਵਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹਨ?
ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੇ ਸਮ੍ਯਗੁਪਾਯੋऽਸ੍ਤਿ ਮਯੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਇੱਕ ਠੀਕ ਰਸਤਾ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ਸ਼ਿਲੇਖੇਭਿਲषਿਤਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯੈ ਲੇਖਾਂਸ੍ਤ੍ਵਮਾਲਿਖ
ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਇੱਛਤ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਤੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਿਖ।
ਚਿਤ੍ਰਗੇ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖੇ ਤ੍ਵਂ ਪਾਤਾਲਤਲਸ਼ਾਯਿਨਃ 4.2.67.
ਹੇ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਚਿੱਤਰਾਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਉਹ ਹੈਂ ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਤਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਅਥਾਕਣ੍ਯੇਤਿ ਤਾਃ ਸਖ੍ਯਸ੍ਤਚ੍ਚਾਤੁਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਣ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ, ਅਕਨਯਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ, ਉਹ ਚਤੁਰਾਈ ਦੱਸ ਕੇ,
ਨਿਰ੍ਯਤ੍ਕੌਮਾਰਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਾਨ੍ਪੁਂਵਤ੍ਤ੍ਵ ਸ਼੍ਰੀਸਮਾਵृਤਾਨ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਮਾਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਲਕੜੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਤੇ ਪੁਰਸ਼ੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ,
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸੁਰਨਿਕਾਯਾਨ੍ਸਾ ਵ੍ਯਲੋਕਤ ਸ਼ੁਭੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਉਹ, ਸ਼ੁਭ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਮਧ੍ਯਮਲੋਕਸ੍ਥਾਨ੍ਮੁਨਿਰਾਜਕੁਮਾਰਕਾਨ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੇ ਮੁਨੀ ਜੋ ਮੱਧ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ,
ਅਥ ਰਤ੍ਨਾਵਲੀ ਬਾਲਾ ਕਰ੍ਣਾਭ੍ਯਰ੍ਣਵਿਲੋਚਨਾ
ਤੇ ਰਤਨਾਵਲੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸਨ,
ਦਿਤਿਜਾਨ੍ਦਨੁਜਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਾ ਗਂਧਰ੍ਵੀ ਕੁਮਾਰਕਾਨ੍
ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਗੰਧਰਵ ਕੁੜੀ,
ਸੁਧਾਕਰ ਕਰਸ੍ਪृष੍ਟਾਪ੍ਯਤਿਦੂਨਾਂਗਯष੍ਟਿਕਾ
ਸੁਧਾਕਰ ਦੇ ਹੱਥ ਲੱਗਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਲੀ ਦੇਹ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਰਹੀ।
ਭੋਗਿਨਸ੍ਤਾਨ੍ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਪਿ ਚਿਤ੍ਰਂਚਿਤ੍ਰਗਤਾਨਥ
ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਚਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ,