ਇਤਿ ਲਿਂਗਾਂਬੁਧੇਰ੍ਜਾਤਾਂ ਪਰਿਪੀਯ ਵਚਃਸੁਧਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਿੰਗ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਉਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ—
ਗਤਾਥ ਵ੍ਯੋਮਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸਖੀਭਿਃ ਸ੍ਵਪਿਤੁਰ੍ਗृਹਮ੍ 4.2.67.
ਫਿਰ, ਅਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੌਂਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਾਭਿਰ੍ਦਿष੍ਟ੍ਯੇਤਿ ਦਿष੍ਟ੍ਯੇਤਿ ਸਖੀਭਿਃ ਪਰਿਨਂਦਿਤਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ 'ਕਿਸਮਤ! ਕਿਸਮਤ!' ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਯਦ੍ਯਾਯਾਤਿ ਸ ਤੇ ਰਾਤ੍ਰਾਵਦ੍ਯ ਕੌਮਾਰਹਾਰਕਃ
ਜੇ ਉਹ ਆਵੇ, ਨਿਰਮਲ, ਉਹ ਰਾਤ ਦੀ ਕੁਆਰੀਅਤ ਲੈਣ ਵਾਲਾ—
ਗੋਚਰੀਕ੍ਰਿਯਤੇਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਯਥਾ ਸ ਸੁਕृਤੈਕਭੂਃ
ਅਸੀਂ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਇਕਲਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਯਾਤਾਸ੍ਵਸ੍ਮਾਸੁ ਹृष੍ਟਾਸੁ ਭਵਤੀ ਸ਼ਯਗੌਰਵਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂ, ਤੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਭਾਰੀਅਤ ਕਰਕੇ—
ਅਹੋਭਾਗ੍ਯੋਦਯੋ ਨृਣਾਮਹੋ ਪੁਣ੍ਯਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯਃ
ਵਾਹ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕਿੰਨੀ ਵਧੀਅਾ ਕਿਸਮਤ ਚੜ੍ਹੀ! ਵਾਹ, ਕਿੰਨਾ ਪੂਨ ਦਾ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ!
ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਂਤਿ ਨਾਸਤ੍ਯਂ ਦੈਵਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯਵਾਦਿਨਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਭਾਗ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ।
ਭਵਤ੍ਯਾ ਅਪਿ ਚਾਸ੍ਮਾਕਮੇਕ ਏਵ ਹਿ ਚੋਦ੍ਯਮਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕੋ ਹੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ।
ਲੋਕਾਨਾਂ ਵ੍ਯਵਹਾਰੋਯਮਾਲਿਪ੍ਰੋਕ੍ਤਪ੍ਰਸਂਗਤਃ
ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਇਤਿ ਸਂਵ੍ਯਾਹਰਂਤੀਨਾਮਨਂਤੋਧ੍ਵਾऽਤਿਤੁਚ੍ਛਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਅੰਤਹੀਨ ਰਾਹ ਬਿਲਕੁਲ ਅਣਮਤਲਬਾ ਜਾਪਿਆ।
ਅਥ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਪੁਨਰੇਕਤ੍ਰ ਸਂਗਤਾਃ ।। 4.2.67.
ਫਿਰ, ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਉਹ ਫੇਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇਕ ਥਾਂ ਮਿਲੇ।
ਤੂष੍ਣੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਥ ਕਾਸ਼ੀਂ ਸਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਂਦਾਕਿਨੀਜਲੇ
ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਕਾਸੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਈ।
ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਯ ਨਿਯਮਂ ਸਾਥ ਲਜ੍ਜਾਮੁਕੁਲਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਨੈਣ ਖਿਲਾਏ ਹੋਏ—
ਭਵਤੀषੁ ਸ੍ਮਰਂਤ੍ਯੇਵ ਤਦ੍ਰਤ੍ਨੇਸ਼ਵਚੋऽਮृਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਰਤਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਸਵਿਸ਼ੇषਾਂਗਸਂਸ੍ਕਾਰਾऽਵਿਸ਼ਂ ਸਂਵੇਸ਼ਮਂਦਿਰਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਰੀਰਕ ਸਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਘਰ ਅੰਦਰ ਗਈ।
ਬਲਾਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਨਦਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਭਾਵਿਨੋਰ੍ਥਸ੍ਯ ਗੌਰਵਾਤ੍
ਜੋ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀਤਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਂਦ੍ਰੀ ਤਦਂਗਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੌ ਮਮ ਬੋਧਾਪਹਾਰਕੌ
ਉਂਘ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਛੂਹਾ, ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਲੈ ਗਏ।
ਨ ਜਾਨੇ ਤ੍ਵਥ ਕਿਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਕਾਹਂ ਕ੍ਵਾਹਂ ਸ ਚਾਥ ਕਃ
ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ।
ਦੋਃ ਕਂਕਣੇਨ ਰਿਪੁਣਾ ਕ੍ਵਣਿਤਂ ਤਾਵਦੁਤ੍ਕਟਮ੍
ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਕੜਾ ਇੰਨਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਝੰਕਾਰਿਆ।
ਸੁਖਸਂਤਾਨਪੀਯੂष ਹ੍ਰਦੇ ਪਰਿਨਿਮਜ੍ਯ ਵੈ
ਸੁਖ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਜਲ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ,
ਕਿਂਕੁਲੀਯਃ ਸ ਨੋ ਵੇਦ੍ਮਿ ਕਿਂਦੇਸ਼ੀਯਃ ਕਿਮਾਖ੍ਯਕਃ 4.2.67.
ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ—ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਕਿਹੜੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ?
ਅਨਲ੍ਪੋਤ੍ਕਲਿਤਂ ਚੇਤਃ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਸਂਗਮਾਸ਼ਯਾ
ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਵੱਡੀ ਉਲਝਣ ਵਿਚ, ਫਿਰ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਯਸ੍ਯਾ ਨਿਸ਼ਿਭੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੈਵ ਪੁਨਰੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜੋ ਦੋਸਤ ਉਸ ਨਾਲ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰ ਚੁੱਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹਨ।
ਕਾऽਲੀਕਮਾਲਯੋ ਵਕ੍ਤਿ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮੁਗ੍ਧੇਸਖੀਜਨੇ
ਕਾਲਿਕਾ ਮਾਲਯਾ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਮਾਸੂਮ ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚ।
ਦਸ਼ਮ੍ਯਵਸ੍ਥਾ ਸਨ੍ਨਹ੍ਯੇਦ੍ਬਾਧਿਤੁਂ ਮਾਧੁਨਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਦਸਵੀਂ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰੇਮ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵੇਪਮਾਨਹृਦਯਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਕੰਪਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਕਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਭਦ੍ਰੇ ਕ ਉਪਾਯੋ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੀ? ਕੋਈ ਢੰਗ ਸੋਚੋ।
ਇਤਿ ਰਤ੍ਨਾਵਲੀ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਸਂਦੇਹਾਂ ਚ ਤਦ੍ਗਿਰਮ੍
ਰਤਨਾਵਲੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਲਝਣ,
ਇਤ੍ਯਰ੍ਧੋਕ੍ਤੇਨ ਸਾ ਬਾਲਾ ਯੂਯਂ ਕੁਂਠਿਤਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਇਹ ਅਧੂਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਬੇਬਸ ਹੋ।'