ਰਮ੍ਯਾ ਰਤ੍ਨਾਵਲੀ ਨਾਮ ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਉਹ ਰਤਨਾਵਲੀ ਨਾਮ ਦੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਲਾਵਣਯ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਪਿਤੁਰਾਨਂਦਕृਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਸੁਭੂਤੇਰ੍ਘਟੋਦ੍ਭਵ 4.2.67.
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਵਸੁਭੂਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਮੁਨੇ ਸਖੀਤ੍ਰਯਂ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਰੁ ਚਾਤੁਰ੍ਯਭਾਜਨਮ੍
ਮੁਨਿ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਸਹੇਲੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਤਿਸृਭਿਸ੍ਤਾਭਿਰੇਕਤ੍ਰ ਵਾਗ੍ਦੇਵੀਪਰਿਸ਼ੀਲਿਤਾ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਕ ਦੀਵੀ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਤ੍ਨਾਵਲੀ ਗੌਰਿ ਸਾ ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਵਾਸਨਾਮ੍
ਗੌਰੀ, ਰਤਨਾਵਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਮਿਲ ਗਈ।
ਰਤ੍ਨਭੂਤਸ੍ਯ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਰਤ੍ਨੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਵੈ
ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰਤਨੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਰਤਨ-ਰੂਪ ਲਿੰਗ ਦੀ—
ਇਤ੍ਥਂ ਨਿਯਮਵਤ੍ਯਾਸੀਤ੍ਸਾ ਗਂਧਰ੍ਵਸੁਤੋਤ੍ਤਮਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਯਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੰਧਰਵ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧੀ ਬਣ ਗਈ।
ਏਕਦਾਰਾਧ੍ਯ ਰਤ੍ਨੇਸ਼ਂ ਮਮੈਤਲ੍ਲਿਂਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤਮ ਲਿੰਗ ਰਤਨੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸਖ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕਰ੍ਤੁਂ ਲਿਂਗਂ ਤਿਸ੍ਰੋऽਪ੍ਯੁਮੇ ਗਤਾਃ
ਉਹ ਤਿੰਨੋ ਦੋਸਤ ਵੀ ਲਿੰਗ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਂਸ੍ਯਤੇ ਰਾਤ੍ਰਾਵਦ੍ਯ ਗਂਧਰ੍ਵਕਨ੍ਯਕੇ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਧੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਰਾਤ ਦਾ ਸੁਖ ਮਨਾਵੇਂਗੀ—
ਇਤਿ ਲਿਂਗਾਂਬੁਧੇਰ੍ਜਾਤਾਂ ਪਰਿਪੀਯ ਵਚਃਸੁਧਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਿੰਗ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਉਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ—
ਗਤਾਥ ਵ੍ਯੋਮਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸਖੀਭਿਃ ਸ੍ਵਪਿਤੁਰ੍ਗृਹਮ੍ 4.2.67.
ਫਿਰ, ਅਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੌਂਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਾਭਿਰ੍ਦਿष੍ਟ੍ਯੇਤਿ ਦਿष੍ਟ੍ਯੇਤਿ ਸਖੀਭਿਃ ਪਰਿਨਂਦਿਤਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ 'ਕਿਸਮਤ! ਕਿਸਮਤ!' ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਯਦ੍ਯਾਯਾਤਿ ਸ ਤੇ ਰਾਤ੍ਰਾਵਦ੍ਯ ਕੌਮਾਰਹਾਰਕਃ
ਜੇ ਉਹ ਆਵੇ, ਨਿਰਮਲ, ਉਹ ਰਾਤ ਦੀ ਕੁਆਰੀਅਤ ਲੈਣ ਵਾਲਾ—
ਗੋਚਰੀਕ੍ਰਿਯਤੇਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਯਥਾ ਸ ਸੁਕृਤੈਕਭੂਃ
ਅਸੀਂ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਇਕਲਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਯਾਤਾਸ੍ਵਸ੍ਮਾਸੁ ਹृष੍ਟਾਸੁ ਭਵਤੀ ਸ਼ਯਗੌਰਵਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂ, ਤੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਭਾਰੀਅਤ ਕਰਕੇ—
ਅਹੋਭਾਗ੍ਯੋਦਯੋ ਨृਣਾਮਹੋ ਪੁਣ੍ਯਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯਃ
ਵਾਹ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕਿੰਨੀ ਵਧੀਅਾ ਕਿਸਮਤ ਚੜ੍ਹੀ! ਵਾਹ, ਕਿੰਨਾ ਪੂਨ ਦਾ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ!
ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਂਤਿ ਨਾਸਤ੍ਯਂ ਦੈਵਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯਵਾਦਿਨਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਭਾਗ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ।
ਭਵਤ੍ਯਾ ਅਪਿ ਚਾਸ੍ਮਾਕਮੇਕ ਏਵ ਹਿ ਚੋਦ੍ਯਮਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕੋ ਹੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ।
ਲੋਕਾਨਾਂ ਵ੍ਯਵਹਾਰੋਯਮਾਲਿਪ੍ਰੋਕ੍ਤਪ੍ਰਸਂਗਤਃ
ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਇਤਿ ਸਂਵ੍ਯਾਹਰਂਤੀਨਾਮਨਂਤੋਧ੍ਵਾऽਤਿਤੁਚ੍ਛਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਅੰਤਹੀਨ ਰਾਹ ਬਿਲਕੁਲ ਅਣਮਤਲਬਾ ਜਾਪਿਆ।
ਅਥ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਪੁਨਰੇਕਤ੍ਰ ਸਂਗਤਾਃ ।। 4.2.67.
ਫਿਰ, ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਉਹ ਫੇਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇਕ ਥਾਂ ਮਿਲੇ।
ਤੂष੍ਣੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਥ ਕਾਸ਼ੀਂ ਸਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਂਦਾਕਿਨੀਜਲੇ
ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਕਾਸੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਈ।
ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਯ ਨਿਯਮਂ ਸਾਥ ਲਜ੍ਜਾਮੁਕੁਲਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਨੈਣ ਖਿਲਾਏ ਹੋਏ—
ਭਵਤੀषੁ ਸ੍ਮਰਂਤ੍ਯੇਵ ਤਦ੍ਰਤ੍ਨੇਸ਼ਵਚੋऽਮृਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਰਤਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਸਵਿਸ਼ੇषਾਂਗਸਂਸ੍ਕਾਰਾऽਵਿਸ਼ਂ ਸਂਵੇਸ਼ਮਂਦਿਰਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਰੀਰਕ ਸਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਘਰ ਅੰਦਰ ਗਈ।
ਬਲਾਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਨਦਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਭਾਵਿਨੋਰ੍ਥਸ੍ਯ ਗੌਰਵਾਤ੍
ਜੋ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀਤਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਂਦ੍ਰੀ ਤਦਂਗਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੌ ਮਮ ਬੋਧਾਪਹਾਰਕੌ
ਉਂਘ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਛੂਹਾ, ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਲੈ ਗਏ।
ਨ ਜਾਨੇ ਤ੍ਵਥ ਕਿਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਕਾਹਂ ਕ੍ਵਾਹਂ ਸ ਚਾਥ ਕਃ
ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ।
ਦੋਃ ਕਂਕਣੇਨ ਰਿਪੁਣਾ ਕ੍ਵਣਿਤਂ ਤਾਵਦੁਤ੍ਕਟਮ੍
ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਕੜਾ ਇੰਨਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਝੰਕਾਰਿਆ।