ਪ੍ਰਮਾਦੇਨਾਪਿ ਯੈਰ੍ਗੌਰਿ ਲਿਂਗਂ ਰਤ੍ਨੇਸ਼ਮਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਗੌਰੀ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਭੁੱਲ ਚੁੱਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰਤਨੇਸ਼ ਦੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਯਾਨਿ ਵਸ੍ਤੂਨਿ ਰਤ੍ਨਭੂਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਤੁ 4.2.67.
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰਤਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ—
ਪੂਜਯਿष੍ਯਂਤਿ ਯੇ ਲਿਂਗਂ ਰਤ੍ਨੇਸ਼ਂ ਕਾਮਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਰਤਨੇਸ਼ ਦੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਕੋਟਿਜਪ੍ਯੇਨ ਯਤ੍ਫਲਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਲਿਂਗੇ ਚਾਨਾਦਿਸਂਸਿਦ੍ਧੇ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਜੋ ਆਦਿ ਤੋਂ ਹੀ ਸਿਧ ਲਿੰਗ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਜੋ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਪੁਰੇਹ ਨਰ੍ਤਕੀ ਕਾਚਿਦਾਸੀਨ੍ਨਾਟ੍ਯਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਾ
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਨਾਚਣ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਸੀ, ਜੋ ਨਾਚ ਦੇ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਨਨਰ੍ਤ ਜਾਗਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਗੌ ਗੀਤਂ ਚ ਪੇਸ਼ਲਮ੍
ਉਹ ਰਾਤ ਭਰ ਨੱਚੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।
ਤੇਨ ਤੌਰ੍ਯਤ੍ਰਿਕੇਣਾਪਿ ਪ੍ਰੀਣਯਿਤ੍ਵਾਥ ਸਾ ਨਟੀ
ਉਸ ਨਾਚ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਟਨੀ—
ਕਾਲਧਰ੍ਮਵਸ਼ਂਯਾਤਾ ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਵਰਨਰ੍ਤਕੀ
ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਨਰਤਕੀ ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਮੁਕਾ ਗਈ।
ਸਂਗੀਤਸ੍ਯ ਸਵਾਦ੍ਯਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਲਾਸ੍ਯਸ੍ਯਪੁਣ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਸੰਗੀਤ, ਵਾਦਯ ਤੇ ਨਾਚ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ—
ਰਮ੍ਯਾ ਰਤ੍ਨਾਵਲੀ ਨਾਮ ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਉਹ ਰਤਨਾਵਲੀ ਨਾਮ ਦੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਲਾਵਣਯ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਪਿਤੁਰਾਨਂਦਕृਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਸੁਭੂਤੇਰ੍ਘਟੋਦ੍ਭਵ 4.2.67.
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਵਸੁਭੂਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਮੁਨੇ ਸਖੀਤ੍ਰਯਂ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਰੁ ਚਾਤੁਰ੍ਯਭਾਜਨਮ੍
ਮੁਨਿ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਸਹੇਲੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਤਿਸृਭਿਸ੍ਤਾਭਿਰੇਕਤ੍ਰ ਵਾਗ੍ਦੇਵੀਪਰਿਸ਼ੀਲਿਤਾ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਕ ਦੀਵੀ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਤ੍ਨਾਵਲੀ ਗੌਰਿ ਸਾ ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਵਾਸਨਾਮ੍
ਗੌਰੀ, ਰਤਨਾਵਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਮਿਲ ਗਈ।
ਰਤ੍ਨਭੂਤਸ੍ਯ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਰਤ੍ਨੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਵੈ
ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰਤਨੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਰਤਨ-ਰੂਪ ਲਿੰਗ ਦੀ—
ਇਤ੍ਥਂ ਨਿਯਮਵਤ੍ਯਾਸੀਤ੍ਸਾ ਗਂਧਰ੍ਵਸੁਤੋਤ੍ਤਮਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਯਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੰਧਰਵ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧੀ ਬਣ ਗਈ।
ਏਕਦਾਰਾਧ੍ਯ ਰਤ੍ਨੇਸ਼ਂ ਮਮੈਤਲ੍ਲਿਂਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤਮ ਲਿੰਗ ਰਤਨੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸਖ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕਰ੍ਤੁਂ ਲਿਂਗਂ ਤਿਸ੍ਰੋऽਪ੍ਯੁਮੇ ਗਤਾਃ
ਉਹ ਤਿੰਨੋ ਦੋਸਤ ਵੀ ਲਿੰਗ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਂਸ੍ਯਤੇ ਰਾਤ੍ਰਾਵਦ੍ਯ ਗਂਧਰ੍ਵਕਨ੍ਯਕੇ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਧੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਰਾਤ ਦਾ ਸੁਖ ਮਨਾਵੇਂਗੀ—
ਇਤਿ ਲਿਂਗਾਂਬੁਧੇਰ੍ਜਾਤਾਂ ਪਰਿਪੀਯ ਵਚਃਸੁਧਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਿੰਗ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਉਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ—
ਗਤਾਥ ਵ੍ਯੋਮਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸਖੀਭਿਃ ਸ੍ਵਪਿਤੁਰ੍ਗृਹਮ੍ 4.2.67.
ਫਿਰ, ਅਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੌਂਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਾਭਿਰ੍ਦਿष੍ਟ੍ਯੇਤਿ ਦਿष੍ਟ੍ਯੇਤਿ ਸਖੀਭਿਃ ਪਰਿਨਂਦਿਤਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ 'ਕਿਸਮਤ! ਕਿਸਮਤ!' ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਯਦ੍ਯਾਯਾਤਿ ਸ ਤੇ ਰਾਤ੍ਰਾਵਦ੍ਯ ਕੌਮਾਰਹਾਰਕਃ
ਜੇ ਉਹ ਆਵੇ, ਨਿਰਮਲ, ਉਹ ਰਾਤ ਦੀ ਕੁਆਰੀਅਤ ਲੈਣ ਵਾਲਾ—
ਗੋਚਰੀਕ੍ਰਿਯਤੇਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਯਥਾ ਸ ਸੁਕृਤੈਕਭੂਃ
ਅਸੀਂ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਇਕਲਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਯਾਤਾਸ੍ਵਸ੍ਮਾਸੁ ਹृष੍ਟਾਸੁ ਭਵਤੀ ਸ਼ਯਗੌਰਵਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂ, ਤੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਭਾਰੀਅਤ ਕਰਕੇ—
ਅਹੋਭਾਗ੍ਯੋਦਯੋ ਨृਣਾਮਹੋ ਪੁਣ੍ਯਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯਃ
ਵਾਹ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕਿੰਨੀ ਵਧੀਅਾ ਕਿਸਮਤ ਚੜ੍ਹੀ! ਵਾਹ, ਕਿੰਨਾ ਪੂਨ ਦਾ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ!
ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਂਤਿ ਨਾਸਤ੍ਯਂ ਦੈਵਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯਵਾਦਿਨਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਭਾਗ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ।
ਭਵਤ੍ਯਾ ਅਪਿ ਚਾਸ੍ਮਾਕਮੇਕ ਏਵ ਹਿ ਚੋਦ੍ਯਮਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕੋ ਹੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ।
ਲੋਕਾਨਾਂ ਵ੍ਯਵਹਾਰੋਯਮਾਲਿਪ੍ਰੋਕ੍ਤਪ੍ਰਸਂਗਤਃ
ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।