ਸ਼ੁਭੇ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਥਾਨੇ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਸ ਉਮਾਪਤਿਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਜੇਠੇਸ਼ਵਰ ਦੇ pavittar ਥਾਂ ਤੇ ਹਨ।
ਆਵਿष੍ਕਰੋਤਿ ਪਥਿਕੋऽਦ੍ਰੀਂਦ੍ਰੋ ਹृष੍ਯੇਤ੍ਤਦਾਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਪਰਬਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਮਾਨਾਮਾਮृਤਂ ਪੀਤਂ ਯੇਨੇਹ ਜਗਤੀਤਲੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਇੱਥੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ।
ਉਮੇਤਿਦ੍ਵ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਯੋऽਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮਨੁਸ੍ਮਰੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਿਨ ਰਾਤ 'ਉਮਾ' ਇਹ ਦੋ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਪੁਨਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਹਿਮਵਾਨ੍ਹृष੍ਟਃ ਕਾਰ੍ਪਟਿਕੋਦਿਤਮ੍ ਕਾਰ੍ਪਟਿਕ ਉਵਾਚ ਰਾਜਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਾਰ੍ਥੇਯਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦੋ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਫਿਰ ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ। ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਨ, ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ,
ਨਿਰ੍ਮੀਯਤੇ ਸੁਨਿਰ੍ਮਾਣੋ ਜਨ੍ਮਿ ਨਿਰ੍ਵਾਣਦਾਯਿਨਃ
ਉਹ ਮੰਦਰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਜਨਮ ਲਈ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰਾਤਿਮਿਤ੍ਰਤੇਜੋਭਿਃ ਸ਼ਲਾਕਾਭਿਃ ਸਮਂਤਤਃ 4.2.66.
ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਲੰਬੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹਨ,
ਯਤ੍ਰ ਸਂਤਿ ਸ਼ਤਂ ਸ੍ਤਂਭਾ ਭਾਸ੍ਵਂਤੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੋਤ੍ਤਰਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਸੌ ਬਾਰਾਂ ਚਮਕਦੇ ਥੰਮ ਹਨ,
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਸੁ ਯਾ ਸ਼ੋਭਾ ਵਿष੍ਟਪੇषੁ ਸਮਂਤਤਃ
ਤੇ ਚੌਦਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਿਹੜੀ ਸੋਭਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ,
ਚਂਦ੍ਰਕਾਂਤਮਣੀਨਾਂ ਚ ਸ੍ਤਂਭਾਧਾਰ ਸ਼ਿਲਾਸ਼੍ਚ ਯਾਃ
ਉਥੇ ਥੰਮਾਂ ਦੀ ਨੀਂਹ ਚੰਨਣੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ,
ਪਦ੍ਮਰਾਗੇਂਦ੍ਰਨੀਲਾਨਾਂ ਸ਼ਾਲੀਨਾਃ ਸ਼ਾਲਭਂਜਿਕਾਃ
ਅਤੇ ਲਾਲ ਤੇ ਨੀਲੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਥੰਮ ਤੇ ਮੂਰਤੀਆਂ ਹਨ,
ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਸ੍ਫਟਿਕਨਿਰ੍ਮਾਣ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣ ਪਦ੍ਮਸ਼ਿਲਾਤਲੇ
ਚਮਕਦੇ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ, ਕੋਮਲ ਕਮਲ-ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਹਨ,
ਆਰਕ੍ਤਪੀਤਮਂਜਿष੍ਠ ਨੀਲਕਿਰ੍ਮੀਰਵਰ੍ਣਕੈਃ
ਜਿੱਥੇ ਗੂੜ੍ਹਾ ਲਾਲ, ਪੀਲਾ, ਮੰਜਿਠ ਤੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਨੀਲੇ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਛਟਾ ਹੈ,
ਦृਕ੍ਪਿਚ੍ਛਿਲਾ ਵਿਲੋਕ੍ਯਂਤੇ ਮਾਣਿਕ੍ਯਸ੍ਤਂਭਰਾਜਯਃ
ਮਾਣਕ ਦੇ ਥੰਮ, ਰਾਜਸੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਫਿਸਲਦੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ,
ਰਤ੍ਨਾਕਰੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਗਣਾ ਰਤ੍ਨੋਚ੍ਚਯਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਰਤਨ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਯਤ੍ਰ ਪਾਤਾਲਤਲਤੋ ਨਾਗਾਨਾਂ ਕੋਸ਼ਵੇਸ਼੍ਮਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ,
ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਯਤ੍ਰ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਃ ਸ੍ਵਦ੍ਰਿਕੂਟਤਃ 4.2.66.
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ, ਪੌਲਸਤਿਆ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਆਪ ਆਇਆ,
ਪ੍ਰਾਸਾਦਨਿਰ੍ਮਿਤਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਾ ਦ੍ਵੀਪਾਂਤਰਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਮਹਲ ਦੀ ਬਣਤਰ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਹੋਰ ਟਾਪੂਆਂ 'ਚ ਵੱਸਦੇ ਭਗਤ ਵੀ ਆ ਗਏ,
ਚਿਂਤਾਮਣਿਃ ਸ੍ਵਯਂ ਯਤ੍ਰ ਕਮਰ੍ਣੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣੇ
ਜਿੱਥੇ ਚਿੰਤਾਮਣਿ ਆਪ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਲਈ ਹੈ,
ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਰ ਕਲ੍ਪਮਹੀਰੁਹਃ
ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਲਹਿਰਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਿਖਸ਼ ਖੜੇ ਹਨ,
ਅਬ੍ਧਯੋ ਯਤ੍ਰ ਸਤਤਂ ਦਧਿਕ੍ਸ਼ੀਰੇਕ੍ਸ਼ੁਸਰ੍ਪਿषਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਸਮੁੰਦਰ ਸਦਾ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਯਤ੍ਰ ਕਾਮਦੁਘਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਨਪਯੇਨ੍ਮਧੁਧਾਰਯਾ
ਜਿੱਥੇ ਕਾਮਧੇਨੂ ਗਾਂਵਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਧੂ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ,
ਗਂਧਸਾਰਰਸੈਰ੍ਯਂ ਚ ਸੇਵਤੇ ਮਲਯਾਚਲਃ
ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਮਲਯਾਚਲ ਪਹਾੜ ਸੁਗੰਧੀ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਇਤ੍ਯਾਦ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸ਼ਂਕਰਾਲਯੇ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਸਮृਦ੍ਧਿਂ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਾਮਾਤੁਰਦ੍ਰਿਰਾਟ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਜਾਮਾਤਾ ਦੀ ਉਹ繁ਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ
ਤਸ੍ਮੈ ਕਾਰ੍ਪਟਿਕਾਯਾਥ ਸ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਰਿਤੋषਿਕਮ੍
ਉਸ ਭਿਖਾਰੀ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੱਤਾ।
ਉਵਾਚੇਤਿ ਮਨਸ੍ਯੇਵ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ 4.2.66.
ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਅਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ।
ਯਸ੍ਯ ਦੇਸ਼ੋ ਨ ਵਿਦਿਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਵृਤ੍ਤਿਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ 4.2.66.
ਜਿਸਦਾ ਦੇਸ਼ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਤੋਂ ਮੁੱਖ ਫੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਸੁਪਰ੍ਵਣਿ ਸੁਪਾਤ੍ਰਾਯ ਸੁਤਾਥ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਧਿਕਮ੍ 4.2.66.
ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਤੇ, ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ, ਵਧੀਕ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਧੀ—
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦਂਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟੌ ਗਣੌ 4.2.66.
ਭੂਮਿ ਉੱਤੇ ਦੰਡਵਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸੇਵਕ—