ਯਤਃ ਕ੍ਰਤੁਭੁਜੋ ਦੇਵਾਃ ਕ੍ਰਤਵੋ ਵੇਦਸਂਭਵਾਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਤਾ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਯਜਨ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਧਾਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੇਦਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ 4.2.65.
ਪੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਵੇਦ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਯਦਿ ਨष੍ਟਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਵੇਦਾ ਨष੍ਟਾਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਵੇਦ ਵੀ ਆਪ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞੇषੁ ਨਾਸ਼ਂ ਗਚ੍ਛਤ੍ਸੁ ਹृਤਾਹਾਰਾਸ੍ਤਤਃ ਸੁਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਖੁਰਾਕ ਵੀ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਹਮੇਵ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਜਗਤੀਪਤਿਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਣਯੋਗ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਨਿਰ੍ਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੁਖਾਨ੍ਯੇਵ ਰਾਜ੍ਯੇ ਨਿਹਤਕਂਟਕੇ
ਮੈਂ ਰਾਜ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਮਿਟਾ ਕੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗਾ।
ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਕ੍ਵ ਸਂਤਿ ਭੂਯਾਂਸੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜੋਤਿਬृਂਹਿਤਾਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਕਿੱਥੇ ਹਨ?
ਭੂਯਸਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਤੁ ਸ੍ਥਾਨਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਭਵੇਤ੍
ਅਧਿਕਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਵਾਰਾਣਸੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਹਿ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਚ
ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਆਸ਼ਰਮ ਹਨ,
ਇਤਿ ਦੁਂਦੁਭਿਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦੋ ਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਲੋਚਿਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਗਾਰੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਜੋ ਠੀਕ ਸੀ, ਉਹ ਨਿਸਚੇ ਕੀਤਾ।
ਯਥਾ ਕੋਪਿ ਨ ਵੇਤ੍ਤ੍ਯੇਵ ਤਥਾਚ੍ਛਨ੍ਨੋऽਭਵਤ੍ਪੁਨਃ 4.2.65.
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮੁੜ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਰੂਪੀ ਮਾਯਾਵੀ ਦੇਵਾਨਾਮਪ੍ਯਗੋਚਰਃ
ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਮਾਇਆਵਾਨ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਮੁਟਜਾਨਾਂ ਚ ਨਿਰ੍ਗਮਂ ਚ ਵਿਲੋਕਯਨ੍
ਉਹ ਝੋਪੜੀਆਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦਮੇਵ ਨਯਤਿ ਨਤ੍ਯਜੇਦਪਿ ਕੀਕਸਮ੍
ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ।
ਏਕਦਾ ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰੌ ਤੁ ਭਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵੇਕੋ ਨਿਜੋਟਜੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਝੋਪੜੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਸੀ।
ਸ ਚ ਦੁਂਦੁਭਿਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਉਹ ਨਗਾਰੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਂ ਭਕ੍ਤਂ ਧ੍ਯਾਨਮਾਪਨ੍ਨਂ ਦृਢਚਿਤ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵੇਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਉਹ ਭਗਤ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਦਿਲੋਂ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਥ ਸਰ੍ਵਗਤਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਸ਼ਯਂ ਹਰਃ
ਫਿਰ, ਸਭ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਸ਼ੰਭੂ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਰਾ ਨੇ
ਯਾਵਦਾਦਿਤ੍ਸਤਿ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸ੍ਤਾਵਦਾਵਿਰਭੂਦ੍ਧਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਬਾਘ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਹਰਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰੁਦ੍ਰਮਾਯਾਂਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਾਰ੍ਚਿਤ ਲਿਂਗਤਃ
ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਭਗਤ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਲਿੰਗ ਤੋਂ,
ਸਾਵਜ੍ਞਮਥਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਯਾਵਤ੍ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਦਾਨਵਃ 4.2.65.
ਦੈਤ ਨੇ ਤਿਰਸਕਾਰ ਨਾਲ, ਸਰਵਜਨ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।
ਪਂਚਾਸ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਥ ਪਂਚਾਸ੍ਯਂ ਮੁष੍ਟ੍ਯਾ ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਯਤਾਡਯਤ੍
ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ।
ਅਤ੍ਯਾਰ੍ਤਮਰਟਦ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਰੋਦਸੀ ਪਰਿਪੂਰਯਨ੍
ਬਾਘ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਗਰਜਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਪੋਧਨਾਃ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਿਸ਼ਿ ਸ਼ਬ੍ਦਾਨੁਸਾਰਤਃ
ਤਪਸਵੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪ੍ਰਣਤਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਜਯਜਯਾਕ੍ਸ਼ਰੈਃ
ਸਭ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ 'ਜੈ ਜੈ' ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਸਲਾਹਿਆ।
ਅਨੁਗ੍ਰਹਂ ਕੁਰੁਧ੍ਵੇਸ਼ ਤਿष੍ਠਾਤ੍ਰੈਵ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ
ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਪ੍ਰਭੂ; ਇੱਥੇ ਹੀ ਟਿਕੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ।
ਕੁਰੁ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਮਹਾਦੇਵ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਥਾਨਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਸਦਾ ਜੇਠੇ ਸਥਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਦੇਵਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਵਿਭੂषਣਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਪ੍ਰਭੂ,
ਯੋ ਮਾਮਨੇਨ ਰੂਪੇਣ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਤ੍ਰ ਵੈ
ਜੋ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਵੇਖੇਗਾ,
ਏਤਲ੍ਲਿਂਗਂ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਯੋ ਯਾਤਿ ਪਥਿ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲੇਗਾ,