ਕਂਦੁਕੇਸ਼੍ਵਰ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਮਾਨਵਾਨਾਂ ਨਿਰੇਨਸਾਮ੍
ਕੰਦੁਕੇਸ਼ਵਰ, ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਮृਡਾਨੀ ਤਸ੍ਯ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਪੂਜਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਦੈਵ ਹਿ 4.2.65.
ਮ੍ਰਿਡਾਨੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਉਸਦੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਂਦੁਕੇਸ਼ਂ ਮਹਾਲਿਂਗਂ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਯੈਰ੍ਨ ਸਮਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਸੀ ਵਿਚ ਕੰਦੁਕੇਸ਼ਾ, ਵੱਡਾ ਲਿੰਗ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ—
ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤਲ੍ਲਿਂਗਂ ਕਂਦੁਕੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਕੰਦੁਕੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਜਤਨ ਕਰਕੇ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਂਦੁਕੇਸ਼੍ਵਰ ਨਾਮਾਪਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵृਜਿਨਸਂਤਤਿਃ
ਕੰਦੁਕੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਾਂਤਮਭੂਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਪਰਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਕृਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਬੜਾ ਅਚੰਭਾ ਹੀ ਸੀ।
ਦਂਡਖਾਤੇ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥੇ ਦੇਵਰ੍षਿਪਿਤृਤृਪ੍ਤਿਦੇ
ਦੰਡਖਾਤ, ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਦੈਤ੍ਯੋ ਦੁਂਦੁਭਿਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦੋ ਦੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਮਾਤੁਲਃ
ਉਥੇ ਦੁੰਧੁਭਿਨਿਰਹ੍ਰਾਦ ਨਾਮ ਦਾ ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦਾ ਮਾਮਾ ਸੀ।
ਕਿਂ ਬਲਾਸ਼੍ਚ ਕਿਮਾਹਾਰਾਃ ਕਿਮਾਧਾਰਾ ਹਿ ਦੇਵਤਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਕੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ?
ਅਵਸ਼੍ਯਮਗ੍ਰਜਨ੍ਮਾਨੋ ਹੇਤਵੋਤ੍ਰ ਵਿਚਾਰਤਃ
ਜਨਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਇੱਥੇ ਜਰੂਰ ਖੋਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਤਃ ਕ੍ਰਤੁਭੁਜੋ ਦੇਵਾਃ ਕ੍ਰਤਵੋ ਵੇਦਸਂਭਵਾਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਤਾ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਯਜਨ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਧਾਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੇਦਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ 4.2.65.
ਪੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਵੇਦ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਯਦਿ ਨष੍ਟਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਵੇਦਾ ਨष੍ਟਾਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਵੇਦ ਵੀ ਆਪ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞੇषੁ ਨਾਸ਼ਂ ਗਚ੍ਛਤ੍ਸੁ ਹृਤਾਹਾਰਾਸ੍ਤਤਃ ਸੁਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਖੁਰਾਕ ਵੀ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਹਮੇਵ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਜਗਤੀਪਤਿਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਣਯੋਗ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਨਿਰ੍ਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੁਖਾਨ੍ਯੇਵ ਰਾਜ੍ਯੇ ਨਿਹਤਕਂਟਕੇ
ਮੈਂ ਰਾਜ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਮਿਟਾ ਕੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗਾ।
ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਕ੍ਵ ਸਂਤਿ ਭੂਯਾਂਸੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜੋਤਿਬृਂਹਿਤਾਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਕਿੱਥੇ ਹਨ?
ਭੂਯਸਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਤੁ ਸ੍ਥਾਨਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਭਵੇਤ੍
ਅਧਿਕਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਵਾਰਾਣਸੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਹਿ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਚ
ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਆਸ਼ਰਮ ਹਨ,
ਇਤਿ ਦੁਂਦੁਭਿਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦੋ ਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਲੋਚਿਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਗਾਰੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਜੋ ਠੀਕ ਸੀ, ਉਹ ਨਿਸਚੇ ਕੀਤਾ।
ਯਥਾ ਕੋਪਿ ਨ ਵੇਤ੍ਤ੍ਯੇਵ ਤਥਾਚ੍ਛਨ੍ਨੋऽਭਵਤ੍ਪੁਨਃ 4.2.65.
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮੁੜ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਰੂਪੀ ਮਾਯਾਵੀ ਦੇਵਾਨਾਮਪ੍ਯਗੋਚਰਃ
ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਮਾਇਆਵਾਨ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਮੁਟਜਾਨਾਂ ਚ ਨਿਰ੍ਗਮਂ ਚ ਵਿਲੋਕਯਨ੍
ਉਹ ਝੋਪੜੀਆਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦਮੇਵ ਨਯਤਿ ਨਤ੍ਯਜੇਦਪਿ ਕੀਕਸਮ੍
ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ।
ਏਕਦਾ ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰੌ ਤੁ ਭਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵੇਕੋ ਨਿਜੋਟਜੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਝੋਪੜੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਸੀ।
ਸ ਚ ਦੁਂਦੁਭਿਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਉਹ ਨਗਾਰੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਂ ਭਕ੍ਤਂ ਧ੍ਯਾਨਮਾਪਨ੍ਨਂ ਦृਢਚਿਤ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵੇਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਉਹ ਭਗਤ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਦਿਲੋਂ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਥ ਸਰ੍ਵਗਤਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਸ਼ਯਂ ਹਰਃ
ਫਿਰ, ਸਭ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਸ਼ੰਭੂ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਰਾ ਨੇ
ਯਾਵਦਾਦਿਤ੍ਸਤਿ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸ੍ਤਾਵਦਾਵਿਰਭੂਦ੍ਧਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਬਾਘ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਹਰਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰੁਦ੍ਰਮਾਯਾਂਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਾਰ੍ਚਿਤ ਲਿਂਗਤਃ
ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਭਗਤ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਲਿੰਗ ਤੋਂ,