ਨਾਰਦਃ ਸ਼ੌਨਕਸ਼੍ਚੈਵ ਹਾਰੀਤੋ ਦੇਵਲਸ੍ਤਥਾ
ਨਾਰਦ, ਸ਼ੌਨਕ, ਹਾਰੀਤ ਤੇ ਦੇਵਲ ਵੀ—
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਦੇਵਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾਃ
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ—
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਵਿਵਿਧਾਂ ਪੂਜਾਂ ਜਪਮਨ੍ਯੇ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਬਲਿਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਚਾਪਰੇ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਬਲੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪਰਂ ਕੌਤੁਕਮਾਪਨ੍ਨਾ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ:
ऋषਯ ਊਚੁਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਪਰਃ ਸਦਾ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੁਸੀਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਦਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹੋ?
ਨ ਦਦਾਸਿ ਜਲਂ ਲਿਂਗੇ ਪ੍ਰਭੂਤਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੁਹਣਾ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ—
ਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਤਥਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਦਾਨਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮਹੀਪਤੇ 7.3.7.
ਪਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।
ਪੂਰ੍ਵਦੇਹਾਂਤਰੇ ਵृਤ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਮੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸੱਚ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰਾ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਸ਼ੁਕੋऽਹਂ ਸ੍ਥਿਤਵਾਂਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਪੰਛੀ—ਤੋਤਾ—ਵਜੋਂ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਕृਪਯਾऽਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਾਚ੍ਚ ਜਾਤੋ ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਸ੍ਤ੍ਵਹਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਦਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਪਿਛਲਾ ਜਨਮ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਜਨਮਿਆ।
ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਂ ਫਲਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਅੱਜ ਇਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ ਵੇਣੁਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਯਃ ਸ਼ਂਸਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਵੇਣੂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ—
ਤਤਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣ ਪਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਰ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ।
ਸੋऽਪਿ ਰਾਜਾ ਮਹਾਭਾਗੋ ਵੇਣੁਃ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਉਹ ਧਨਵੰਤ ਰਾਜਾ ਵੇਣੂ ਵੀ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ—
ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਭਾਃ ਸ਼ਿਲਾ ਯਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇऽਦ੍ਯਾਪਿ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਉਥੇ, ਅੱਜ ਵੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਭਾਗੇ ਲਿਂਗਮਸ੍ਤਿ ਪਿਨਾਕਿਨਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ, ਪਿਨਾਕੀ ਦਾ ਲਿੰਗ ਹੈ।
ਭਦ੍ਰਕਰ੍ਣਗਣੋਨਾਮ ਪੁਰਾਸੀਚ੍ਛਿਵਵਲ੍ਲਭਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਭਦਰਕਰਨ ਗਣ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਸੀ।
ਕੇਨਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲੇਨ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ
ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਕਂਦੇ ਹਤੇ ਸੈਨ੍ਯੇ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇ ਪਰਾਜਿਤੇ
ਜਦੋਂ ਸਕੰਦੇ ਗੁਆਚ ਗਿਆ, ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਤੇ ਵੀਰਭਦਰ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ—
ਬਲਵਾਨ੍ਨਮੁਚਿਰ੍ਨਾਮ ਦਾਨਵੋ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਤਾਕਤਵਰ ਦਾਨਵ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਨਾਮੁਚਿ ਸੀ, ਜੋ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਭਦ੍ਰਕਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵਂ ਤਦਨਂਤਰਮ੍
ਭਦਰਕਰਨ ਨੇ ਉਹ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਵੇਖਿਆ—
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾऽਸਿਮਸਿਨਾ ਤਸ੍ਯ ਚਰ੍ਮ ਚਾਪਿ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਬਕਤਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਸੌ ਨਿਹਤਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਤਮਃ ਵਧਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੋऽਸੌ ਨਤ੍ਵਾ ਹਰਮਸੌ ਸ੍ਥਿਤਃ 7.3.8.
ਫਿਰ, ਉਸ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਦੈਤ ਗਹਿਰੀ ਹਨੇਰੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਮਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯੋ ਹृਦਯੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
‘ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਭਲੇ ਜੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ।’
ਅਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਤਵ ਸਾਂਨਿਧ੍ਯਂ ਹ੍ਰਦੇऽਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ
‘ਇਥੇ ਤੇਰਾ ਹਾਜ਼ਰੀ ਰਹੇ, ਤੇ ਇਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਥਿਰ ਰਹੋ।’
ਸਾਂਨਿਧ੍ਯਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਹ੍ਰਦੇ ਲਿਂਗੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਤੇ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਖ਼ਾਸ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਭਦ੍ਰਕਰ੍ਣਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਯਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜੋ ਭਦਰਕਰਨ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਚਿੱਤ ਲਾ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ,
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਯਤ੍ਨੇਨ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਹਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੇਦਾਰਮਿਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਨृਣਾਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਕੇਦਾਰ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।