ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਸ਼ੀਂ ਦृਗਾਨਂਦਾਂ ਤਾਰਕਾਰੇ ਪੁਰਾਰਿਣਾ
ਅਗਸਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਾਸੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਪਿਆਰੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤਾਰਕ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ,
ਮृਗਾਂਕਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋਤ੍ਕਂਠਂ ਕਾਸ਼ੀ ਨੇਤ੍ਰਾਤਿਥੀਕृਤਾ
ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤਰਸ ਨਾਲ, ਕਾਸੀ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਇਆ।
ਅਥ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਨਾਥੇਨ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਚੇਤਸਾ
ਫਿਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ,
ਯਮਨੇਹਸਮਾਰਭ੍ਯ ਮਦਂਰਾਦ੍ਰਿਂ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੌ
ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਸਤ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਤਂ ਵਾਸਰਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਨਿਯਮਂ ਦृਢਮ੍
ਉਹ ਦਿਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੱਕਾ ਨਿਯਮ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਿषਮੇਕ੍ਸ਼ਣ ਪਾਦਾਬ੍ਜਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯੇ ਯਦਾ ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਫੇਰ ਕਦੋਂ ਉਸ ਤਿਰਛੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਪੈਰ ਵੇਖਾਂਗਾ?
ਕੁਤਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਾਰਣਾਯੋਗਾਦਥਵਾ ਸ਼ਂਭ੍ਵਨੁਗ੍ਰਹਾਤ
ਕਦੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਕਸਰਤ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ,
ਤਂ ਸ਼ਂਭੁਰੇਵ ਜਾਨਾਤਿ ਨਾਨ੍ਯੋ ਜਾਨਾਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਇਹ ਗੱਲ ਸਿਰਫ ਸ਼ੰਭੂ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ਼ੁਕ੍ਲਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸੋਮਵਾਰਾਨੁਰਾਧਯੋਃ
ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਸ, ਸੋਮਵਾਰ ਤੇ ਅਨੁਰਾਧਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਾਲੇ ਦਿਨ,
ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਥਾਨਂ ਤਤਃ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਤਦਾਭੂਦਪਿ ਪੁਣ੍ਯਦਮ੍ 4.2.63.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕਾਸੀ ਵਿੱਚ ਜੇਠ ਸਥਾਨ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਲ੍ਲਿਂਗਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਪੁਂਸਾਂ ਪਾਪਂ ਜਨ੍ਮਸ਼ਤਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਵਾਪ੍ਯਾਂ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍
ਜੇਠ ਦੇ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਦੇ ਕੇ,
ਆਵਿਰਾਸੀਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇਸ਼੍ਵਰ ਸਮੀਪਤਃ
ਉਥੇ, ਜੇਠੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਕੋਲ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਮਾਸਿ ਸਿਤਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯੋ ਮਹੋਤ੍ਸਵਃ
ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਅੱਠਮੀ ਨੂੰ, ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਂ ਗੌਰੀਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜ੍ਯੇष੍ਠਵਾਪੀ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੇਠਾ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨਿਵਾਸਂ ਕृਤਵਾਞ੍ਸ਼ਂਭੁਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਾਨੇ ਯਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਸੇਬਾ ਬਣਾਇਆ।
ਨਿਵਾਸੇਸ਼੍ਵਰਲਿਂਗਸ੍ਯ ਸੇਵਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਃ
ਉਸ ਵਸੇਬੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਥਾਨੇ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜੇਠਾ ਥਾਂ ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਾਨਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਜੇਠਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਜ੍ਯੇष੍ਠੇਸ਼੍ਵਰੋ ਰ੍ਚ੍ਯਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋਰ੍ਥਿਭਿਰ੍ਨਰੈਃ 4.2.63.
ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਭੀ ਵਧੀਆ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੇਠੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ।
ਅਥ ਨਂਦਿਨਮਾਹੂਯ ਧੂਰ੍ਜਟਿਃ ਸ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਫਿਰ ਧੂਰਜਟੀ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਂਤਰੇਸ੍ਤਿ ਮੇ ਭਕ੍ਤੋ ਜੈਗੀषਵ੍ਯਸ੍ਤਪੋਧਨਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਭਗਤ ਹੈ, ਜੈਗੀਸ਼ਵਯਾ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਹੈ।
ਮਹਾਨਿਯਮਵਾਨ੍ਨਂਦਿਸ੍ਤ੍ਵਗਸ੍ਥਿਸ੍ਨਾਯੁ ਸ਼ੇषਿਤਃ
ਨੰਦੀ ਵੱਡੀ ਨਿਯਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਸਿਰਫ ਚਮੜੀ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਨਸਾਂ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਯਦਾਪ੍ਰਭृਤ੍ਯਗਾਂ ਕਾਸ਼੍ਯਾ ਮਂਦਰਂ ਸਰ੍ਵਸੁਂਦਰਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਕਾਸ਼ੀ ਮੰਦਰ ਵਰਗੀ ਹੋ ਗਈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੰਦਰ।
ਗृਹਾਣ ਲੀਲਾਕਮਲਮਿਦਂ ਪੀਯੂषਪੋषਣਮ੍
ਇਹ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਲੈ ਲਵੋ।
ਤਤੋ ਨਂਦੀ ਸਮਾਦਾਯ ਤਲ੍ਲੀਲਾਕਮਲਂ ਵਿਭੋਃ
ਫਿਰ ਨੰਦੀ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਉਹ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਲੈ ਲਿਆ।
ਨਂਦੀ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਧਾਰਣਾਦृਢਮਾਨਸਮ੍
ਨੰਦੀ ਨੇ ਉਥੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੱਕੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਪਾਂਤੇ ਵृष੍ਟਿਸਂਯੋਗਾਚ੍ਛਾਲੂਰ ਇਵ ਕੋਟਰੇ
ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦ ਮੀਂਹ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਲੂਰਾ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਨਂਦੀ ਸਮਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਂ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍
ਫਿਰ ਨੰਦੀ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਜੈਗੀषਵ੍ਯੋਥ ਸਂਭ੍ਰਾਂਤਃ ਪੁਰਤੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ 4.2.63.
ਜੈਗੀਸ਼ਵਯਾ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।