ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਧੂਰ੍ਦृਢਾ ਯਤ੍ਰ ਮਖਾ ਯਤ੍ਰਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਕਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਯਗ੍ਯ ਤੇ ਉਹਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹਨ—
ਸਾਂਗਾ ਵ੍ਯਾਹृਤਯੋ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ੁਭਾ ਸੋਪਾਨਵੀਥਿਕਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਪੂਰਨ ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਥੇ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤੇ ਜੁਲੂਸ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਹਨ—
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਮਕਰਤੁਂਡਸ਼੍ਚ ਰਥਭੂਃ ਕੌਮੁਦੀਮਯੀ
ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ ਮਕਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਥ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਚਾਨਣੀ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ—
ਸ੍ਵਯਂ ਵਾਗ੍ਦੇਵਤਾ ਯਤ੍ਰ ਚਂਚਚ੍ਚਾਮਰਧਾਰਿਣੀ ਸ੍ਕਂਦ ਉਵਾਚ ਸ਼ੈਲਾਦਿਨੇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਦੇਵਦੇਵ ਉਮਾਪਤਿਃ
ਜਿੱਥੇ ਵਾਣੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਆਪ, ਹਿਲਦੇ ਚਾਮਰ ਲੈ ਕੇ, ਮੌਜੂਦ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਕੰਦਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸ਼ੈਲਾਦਿਨੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ ਉਮਾ ਪਤੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ—
ਕृਤਨੀਰਾਜਨਵਿਧਿਰष੍ਟਭਿਰ੍ਦੇਵਮਾਤृਭਿਃ
ਅੱਠ ਦੇਵੀ ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਨੀਰਾਜਨ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ।
ਨਿਨਾਦੋ ਦਿਵ੍ਯਵਾਦ੍ਯਾਨਾਂ ਰੋਦਸੀ ਪਰ੍ਯਪੂਰਯਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਭਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯਨਿਨਾਦੇਨ ਬਧਿਰੀਕृਤਦਿਙ੍ਮੁਖਾਃ
ਉਸ ਅਸਲ ਰੂਹਾਨੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਬਹਿਰੇ ਹੋ ਗਏ।
षਡਾਨਨਾਃ ਕੁਮਾਰਾਸ਼੍ਚ ਮਯੂਰਵਰਵਾਹਨਾਃ 4.2.62.
ਛੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਕੁਮਾਰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਮੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ।
ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਪਾਠਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ।। 4.2.62.
ਇਹ ਪਾਠ ਕੇਹ ਕੇ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਲਭ੍ਯਲਾਭੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਜਾਤੋਤ੍ਰ ਹਿ ਯਤਃ ਪਰਃ
ਇਥੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਹ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਈ ਜੋ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਸ਼ੀਂ ਦृਗਾਨਂਦਾਂ ਤਾਰਕਾਰੇ ਪੁਰਾਰਿਣਾ
ਅਗਸਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਾਸੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਪਿਆਰੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤਾਰਕ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ,
ਮृਗਾਂਕਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋਤ੍ਕਂਠਂ ਕਾਸ਼ੀ ਨੇਤ੍ਰਾਤਿਥੀਕृਤਾ
ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤਰਸ ਨਾਲ, ਕਾਸੀ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਇਆ।
ਅਥ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਨਾਥੇਨ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਚੇਤਸਾ
ਫਿਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ,
ਯਮਨੇਹਸਮਾਰਭ੍ਯ ਮਦਂਰਾਦ੍ਰਿਂ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੌ
ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਸਤ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਤਂ ਵਾਸਰਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਨਿਯਮਂ ਦृਢਮ੍
ਉਹ ਦਿਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੱਕਾ ਨਿਯਮ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਿषਮੇਕ੍ਸ਼ਣ ਪਾਦਾਬ੍ਜਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯੇ ਯਦਾ ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਫੇਰ ਕਦੋਂ ਉਸ ਤਿਰਛੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਪੈਰ ਵੇਖਾਂਗਾ?
ਕੁਤਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਾਰਣਾਯੋਗਾਦਥਵਾ ਸ਼ਂਭ੍ਵਨੁਗ੍ਰਹਾਤ
ਕਦੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਕਸਰਤ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ,
ਤਂ ਸ਼ਂਭੁਰੇਵ ਜਾਨਾਤਿ ਨਾਨ੍ਯੋ ਜਾਨਾਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਇਹ ਗੱਲ ਸਿਰਫ ਸ਼ੰਭੂ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ਼ੁਕ੍ਲਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸੋਮਵਾਰਾਨੁਰਾਧਯੋਃ
ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਸ, ਸੋਮਵਾਰ ਤੇ ਅਨੁਰਾਧਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਾਲੇ ਦਿਨ,
ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਥਾਨਂ ਤਤਃ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਤਦਾਭੂਦਪਿ ਪੁਣ੍ਯਦਮ੍ 4.2.63.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕਾਸੀ ਵਿੱਚ ਜੇਠ ਸਥਾਨ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਲ੍ਲਿਂਗਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਪੁਂਸਾਂ ਪਾਪਂ ਜਨ੍ਮਸ਼ਤਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਵਾਪ੍ਯਾਂ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍
ਜੇਠ ਦੇ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਦੇ ਕੇ,
ਆਵਿਰਾਸੀਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇਸ਼੍ਵਰ ਸਮੀਪਤਃ
ਉਥੇ, ਜੇਠੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਕੋਲ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਮਾਸਿ ਸਿਤਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯੋ ਮਹੋਤ੍ਸਵਃ
ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਅੱਠਮੀ ਨੂੰ, ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਂ ਗੌਰੀਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜ੍ਯੇष੍ਠਵਾਪੀ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੇਠਾ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨਿਵਾਸਂ ਕृਤਵਾਞ੍ਸ਼ਂਭੁਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਾਨੇ ਯਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਸੇਬਾ ਬਣਾਇਆ।
ਨਿਵਾਸੇਸ਼੍ਵਰਲਿਂਗਸ੍ਯ ਸੇਵਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਃ
ਉਸ ਵਸੇਬੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਥਾਨੇ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜੇਠਾ ਥਾਂ ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਾਨਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਜੇਠਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਜ੍ਯੇष੍ਠੇਸ਼੍ਵਰੋ ਰ੍ਚ੍ਯਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋਰ੍ਥਿਭਿਰ੍ਨਰੈਃ 4.2.63.
ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਭੀ ਵਧੀਆ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੇਠੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ।