ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਦਹਂ ਨਾਗਤਃ ਪੁਨਃ
ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਇਆ—
ਪ੍ਰਸਂਗਤੋਪਿ ਕਃ ਕਾਸ਼ੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਂਦ੍ਰਵਿਭੂषਣ
ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੌਣ ਕਾਸੀ ਪਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਜਾਣਾ ਚਾਹੇਗਾ?
ਸ੍ਵਰੂਪਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਵਾਦਪਾਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਹਟਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਵਿਭੋਰਪਿ ਸਮਾਜ੍ਞੇਯਂ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਤ੍ਮਾਨੁਸਾਰਿਣਿ
ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਵੀ, ਇਹ ਹੁਕਮ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੰਨਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਤਾਦृਸ਼ਿ ਮਹੀਜਾਨੌ ਪੁਣ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਮਨ੍ਯਤਂਦ੍ਰਿਤੇ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਹ ਤੇ ਅਡੋਲ ਤੇ ਨਿਰਲੱਸ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ?
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੇਤਿ ਵਚਸ੍ਤੁष੍ਟਃ ਸ਼੍ਰੀਕਂਠੋਤਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਧੀਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਾਜਿਮੇਧਾਧ੍ਵਰਾਣਾਂ ਚ ਤਤੋਪਿ ਦਸ਼ਕਂ ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗਨ ਕਰਵਾਏ ਗਏ।
ਤਤੋਪਿ ਵਿਹਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਭਵਤਾ ਪਰਮਂ ਹਿਤਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਕੀਤਾ।
ਯੇਨੈਕਮਪਿ ਮੇ ਲਿਂਗਂ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਯਤ੍ਰ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਲਿੰਗ ਵੀ ਕਿਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ,
ਅਪਰਾਧਸਹਸ੍ਰੇਪਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਯੋਪਰਾਧ੍ਨੁਯਾਤ੍ 4.2.62.
ਜੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹਜ਼ਾਰ ਗਲਤੀਆਂ ਵੀ ਕਰ ਲਵੇ,
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇਪ੍ਯਂਤਰੁਚ੍ਛ੍ਵਸਿਤਂ ਗਣੈਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਗਣਾਂ ਨੇ ਚੈਨ ਦੀ ਸਾਹ ਲਿਆ।
ਅਰ੍ਕੋਪ੍ਯਵਸਰਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਭੁਂ ਵ੍ਯਜਿਜ੍ਞਪਤ੍
ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਮੌਕਾ ਪਾਇਆ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਕਿਂਚਿਤ੍ਕਰਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਹਸ੍ਰਕਰਵਾਨਪਿ
ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਪਾਲਕੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵੋਦਾਸੇ ਧਰਾਪਤੌ
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਿਵੋਦਾਸ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਵਦਾਮਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਮਨੋਰਥਦ੍ਰੁਮਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯ ਫਲਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਦੀਕ੍ਸ਼ਸ਼ਾਤ੍
ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨ ਦীক্ষਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਰੁੱਖ ਫਲ ਲੈ ਆਇਆ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਦੀਰਿਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰਵੇਰ੍ਵੈਰਵਿਲੋਚਨਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਵੈਰੀ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ,
ਮਮੈਵ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਹ੍ਤਿਂ ਤ੍ਵਂ ਯਦਤ੍ਰ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੀ ਕੰਮ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸੂਰਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ,
ਯੋਗਿਨ੍ਯੋਪਿ ਸੁਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਸਂਪ੍ਰਸਾਦਿਤਾਃ 4.2.62.
ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਪਾਰਯਾਂਚਕ੍ਰੇ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਨੇਤ੍ਰਾਣਿ ਚਕ੍ਰਿਣਿ
ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਚਕਰਧਾਰੀ ਵੱਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਈਸ਼ੋਪਿ ਸ਼੍ਰੁਤਵृਤ੍ਤਾਂਤਸ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਦ੍ਗਣਪ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣੋਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਤਾਰਕਸ਼, ਗਣਪਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ ਤੋਂ ਘਟਨਾ ਸੁਣ ਕੇ,
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਗੋਲੋਕਾਤ੍ਪਂਚ ਧੇਨਵਃ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਪੰਜ ਗਾਂਵਾਂ ਆ ਪਹੁੰਚੀਆਂ।
ਪਂਚਮੀ ਕਪਿਲਾ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਾਘੌਘਵਿਘਟ੍ਟਿਨੀ
ਪੰਜਵੀਂ ਗਾਂ ਕਪਿਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਵਵਰ੍षੁਃ ਪਯਸਾਂ ਪੂਰੈਸ੍ਤਦੂਧਾਂਸਿ ਪਯੋਧਰਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਥਣਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਪਯਃਪਯੋਧਿਰਿਵ ਸ ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਪ੍ਰੈਕ੍ਸ਼ਿ ਪਾਰ੍षਦੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਕਪਿਲਾ ਹ੍ਰਦ ਇਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਸ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉਸ ਝੀਲ ਦਾ ਨਾਮ 'ਕਪਿਲਾ ਹ੍ਰਦ' ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਆਵਿਰਾਸੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਦਥ ਦਿਵ੍ਯਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੋਂ ਦਿਵਿਆ ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ।
ਅਗ੍ਨਿष੍ਵਾਤ੍ਤਾ ਬਰ੍ਹਿषਦ ਆਜ੍ਯਪਾਃ ਸੋਮਪਾਸ੍ਤਥਾ
ਅੱਗਨਿਸ਼ਵਾਤ, ਬਰਹਿਸ਼ਦ, ਆਜ੍ਯਪਾ ਅਤੇ ਸੋਮਪਾ ਵੀ ਆਏ।
ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਭਯਪ੍ਰਦ 4.2.62.
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।