ਅਥਨੇਤ੍ਰਾਤਿਥੀਕृਤ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵਂ ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍
ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਨੂੰ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਿਤਾਮਹੋਪਿ ਸ੍ਥਵਿਰੋ ਭृਸ਼ਂ ਨਮ੍ਰਸ਼ਿਰੋਧਰਃ
ਪੁਰਾਣਾ ਪਿਤਾਮਹ ਵੀ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਭ੍ਯੁਦਿਤਪਾਣਿਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਸੂਕ੍ਤੈਰਮਂਤ੍ਰਯਤ੍
ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲਈ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਤਕਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵੰਦਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮੌਲਿਂ ਪਾਦਾਬ੍ਜਯੋਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਣੇਸ਼ਃ ਸਤ੍ਵਰੋ ਨਤਃ
ਗਣੇਸ਼ਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣਾ ਮੋਹਰ ਸਿਰ ਲੋਟਸ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅਭ੍ਯੁਪਾਵੇਸ਼ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਨਿਜਾਸਨੇ
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਅਸਨੀ ਤੇ ਬੈਠਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋਗਿਨ੍ਯੋਪਿ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੇਸ਼ਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਂਗਲਗਾਯਨਮ੍
ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਵੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਖਂਡੇਂਦੁਸ਼ੇਖਰਸ਼੍ਚਾਥ ਉਪਸਿਂਹਾਸਨਂ ਹਰਿਮ੍
ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਟਿਕੀ ਵਾਲਾ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਸਿੰਘ-ਅਸਨ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਭਾਗੇ ਪਰਿਵਿਸ਼੍ਰਾਣਿਤਾਸਨਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਅਸਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਰਾਮ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮੌਲਿਚਾਲਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਯੋਗਿਨ੍ਯੋਪਿ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਾਃ
ਸਿਰ ਤੇ ਮੋਹਰ ਹਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਥ ਸ਼ਂਭੁਂ ਸ਼ਤਧृਤਿਃ ਪ੍ਰਬਦ੍ਧਕਰਸਂਪੁਟਃ 4.2.62.
ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਦਹਂ ਨਾਗਤਃ ਪੁਨਃ
ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਆਇਆ—
ਪ੍ਰਸਂਗਤੋਪਿ ਕਃ ਕਾਸ਼ੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਂਦ੍ਰਵਿਭੂषਣ
ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੌਣ ਕਾਸੀ ਪਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਜਾਣਾ ਚਾਹੇਗਾ?
ਸ੍ਵਰੂਪਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਵਾਦਪਾਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਹਟਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਵਿਭੋਰਪਿ ਸਮਾਜ੍ਞੇਯਂ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਤ੍ਮਾਨੁਸਾਰਿਣਿ
ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਵੀ, ਇਹ ਹੁਕਮ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੰਨਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਤਾਦृਸ਼ਿ ਮਹੀਜਾਨੌ ਪੁਣ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਮਨ੍ਯਤਂਦ੍ਰਿਤੇ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਹ ਤੇ ਅਡੋਲ ਤੇ ਨਿਰਲੱਸ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ?
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੇਤਿ ਵਚਸ੍ਤੁष੍ਟਃ ਸ਼੍ਰੀਕਂਠੋਤਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਧੀਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਾਜਿਮੇਧਾਧ੍ਵਰਾਣਾਂ ਚ ਤਤੋਪਿ ਦਸ਼ਕਂ ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗਨ ਕਰਵਾਏ ਗਏ।
ਤਤੋਪਿ ਵਿਹਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਭਵਤਾ ਪਰਮਂ ਹਿਤਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਕੀਤਾ।
ਯੇਨੈਕਮਪਿ ਮੇ ਲਿਂਗਂ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਯਤ੍ਰ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਲਿੰਗ ਵੀ ਕਿਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ,
ਅਪਰਾਧਸਹਸ੍ਰੇਪਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਯੋਪਰਾਧ੍ਨੁਯਾਤ੍ 4.2.62.
ਜੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹਜ਼ਾਰ ਗਲਤੀਆਂ ਵੀ ਕਰ ਲਵੇ,
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇਪ੍ਯਂਤਰੁਚ੍ਛ੍ਵਸਿਤਂ ਗਣੈਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਗਣਾਂ ਨੇ ਚੈਨ ਦੀ ਸਾਹ ਲਿਆ।
ਅਰ੍ਕੋਪ੍ਯਵਸਰਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਭੁਂ ਵ੍ਯਜਿਜ੍ਞਪਤ੍
ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਮੌਕਾ ਪਾਇਆ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਕਿਂਚਿਤ੍ਕਰਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਹਸ੍ਰਕਰਵਾਨਪਿ
ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਪਾਲਕੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵੋਦਾਸੇ ਧਰਾਪਤੌ
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਿਵੋਦਾਸ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਵਦਾਮਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਮਨੋਰਥਦ੍ਰੁਮਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯ ਫਲਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਦੀਕ੍ਸ਼ਸ਼ਾਤ੍
ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨ ਦীক্ষਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਰੁੱਖ ਫਲ ਲੈ ਆਇਆ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਦੀਰਿਤਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰਵੇਰ੍ਵੈਰਵਿਲੋਚਨਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਵੈਰੀ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ,
ਮਮੈਵ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਹ੍ਤਿਂ ਤ੍ਵਂ ਯਦਤ੍ਰ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੀ ਕੰਮ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸੂਰਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ,
ਯੋਗਿਨ੍ਯੋਪਿ ਸੁਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਸਂਪ੍ਰਸਾਦਿਤਾਃ 4.2.62.
ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ।