ਨਿष੍ਕਾਮਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ
ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਹ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਨਵਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕृਤਾਰ੍ਥਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਚਮੁਚ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਜਲਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਕੁਣ੍ਡਂ ਪਾਪਹਰਂ ਨृਣਾਮ੍
ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਕੂੰਆ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗੋਮਤੀ ਚ ਸਮਾਨੀਤਾ ਤਪਸਾ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਤੇ ਗੋਮਤੀ ਦਰਿਆ ਵੀ ਉਥੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਲਿਆਈ ਗਈ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ऋषਿਧਾਨ੍ਯੇਨ ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਨृਪ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ—
ਅਤ੍ਰ ਗਾਥਾ ਪੁਰਾ ਗੀਤਾ ਨਾਰਦੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮ ਨਾ
ਇਥੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਾਰਦ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਗਾਥਾ ਗਾਈ ਸੀ।
ਕਿਂ ਗਯਾਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦਾਨੇਨ ਕਿਮਨ੍ਯੈਰ੍ਮਖਵਿਸ੍ਤਰੈਃ ਸ ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਾਰਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਤ੍ਮਨਾ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਗਯਾ ਵਿਖੇ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਤਤ੍ਰੈਵਾਰੁਂਧਤੀ ਸਾਧ੍ਵੀ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ
ਉਥੇ ਹੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸਾਧਵੀ ਅਰੁੰਧਤੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਬਾਲ੍ਯੇ ਵਯਸਿ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕੇ ਯੌਵਨੇऽਪਿ ਵਾ
ਜੋ ਪਾਪ ਬਚਪਨ, ਬੁਢਾਪੇ ਜਾਂ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ—
ਦੀਪਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਵਸਿष੍ਠਾਗ੍ਰੇ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਉਪਵਾਸਪਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰੈਕਾ ਰਜਨੀਂ ਨਯੇਤ੍ 7.3.6.
ਜੋ ਉਥੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ—
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਿਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਵਸਿष੍ਠਾਗ੍ਰੇ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਯਸ੍ਤੁ ਮਾਸੋਪਵਾਸਂ ਚ ਵਸਿष੍ਠਾਗ੍ਰੇ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਜੋ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ਼੍ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜੋ ਸ੍ਰਾਵਣ ਦੇ ਚੰਨਣੇ ਪੱਖ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ ਮਨ ਲਾ ਕੇ—
ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯष੍ਟਸ਼ਤਂ ਜਪੇਤ੍
ਜੋ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਅੱਠ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪਦਾ ਹੈ—
ਵਾਮਦੇਵਂ ਯਜੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਯਦਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਉਥੇ ਵਾਮਦੇਵ ਦਾ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋऽਸੌ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਜਤਨ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਰਾਜਨ੍ਵਾਮਦੇਵਂ ਚ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਵਾਮਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸੁਪੁਣ੍ਯਮਚਲੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਅਚਲੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ
ਉਥੇ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਯਸ੍ਤੁ ਪੂਜਯਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਪਂਚਾਮृਤੇਨ ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਰ੍ਪਣਂ ਕੁਰੁ ਤੇ ਨਰਃ
ਤੇ ਉਥੇ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂਤੇ ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ
ਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਦੇ ਆਖਿਰ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਭੂਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਹੋਈ ਸੀ; ਉਹ ਸੱਚ ਸੁਣੋ, ਵੱਡੇ ਬੁਧੀਮਾਨ।
ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁਕੋ ਨੀਡਂ ਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਚੈਵਾਕਰੋਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਥੇ, ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਕ ਤੋਤਾ ਨੇ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਘੋਂਸਲਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਨ ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਾਰਾਜ ਪਕ੍ਸ਼ਿਯੋਨਿਸਮੁਦ੍ਭਵਃ
ਪਰ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਂਜਾਤਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇ ਵਂਸ਼ੇ ਰਾਜਾ ਵੇਣੁਰਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਸੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਵੇਣਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਹਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ 7.3.7.
ਉਹ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਸੀ—
ਨਕ੍ਤਂ ਦਿਨਂ ਮਹਾਰਾਜ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਰੋਤਿ ਸਃ
ਰਾਜਾ, ਉਹ ਦਿਨ ਰਾਤ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਨ ਪੁष੍ਪੇ ਧੂਪਦਾਨੇ ਚ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਪਰਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਧੂਪ ਦੇਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।