ਤ੍ਵਂ ਹਂਸਿ ਪਾਸਿ ਸृਜਸਿ ਕ੍ਸ਼ਣਤਃ ਸ੍ਵਲੀਲਾ ਲੀਲਾਵਪੁਰ੍ਧਰ ਵਿਰਿਂਚਿਨਤਾਂਘ੍ਰਿਯੁਗ੍ਮ
ਤੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਵਿਚ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ; ਤੂੰ ਲੀਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤੋਤਾ ਤ੍ਵਮੇਵ ਦਨੁਜੇਂਦ੍ਰਰਿਪੋ ਸ੍ਤੁਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਸਕਲਂ ਹਿ ਭਵਾਨਿਹੈਕਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਤੁਤੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਇਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈਂ, ਹੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ।
ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ਮਗ੍ਨਿਬਿਂਦੁਰ੍ਮਹਾਤਪਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਅਗਨਿਬਿੰਦੂ ਮਹਾਤਪਸੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਵਾਦੇਯਂ ਨ ਕਿਂਚਨ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇੱਛਾ ਪੁੱਛ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।'
ਅਗ੍ਨਿਬਿਂਦੁਰੁਵਾਚ ਯਦਿ ਪ੍ਰੀਤੋਸਿ ਭਗਵਨ੍ਵੈਕੁਂਠੇਸ਼ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਅਗਨਿਬਿੰਦੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਹੇ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਪਤੀ—'
ਕृਤਾਨੁਜ੍ਞੋਥ ਹਰਿਣਾ ਭ੍ਰੂਭਂਗੇਨ ਸ ਤਾਪਸਃ
ਫਿਰ, ਹਰੀ ਵਲੋਂ ਭ੍ਰੂ-ਭੰਗ ਨਾਲ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਤਪਸੀ—
ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵਗੋਪੀਹ ਤਿष੍ਠ ਪਂਚਨਦੇ ਹ੍ਰਦੇ
ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇੱਥੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਪੰਜ ਦਰਿਆ ਦੇ ਝੀਲ ਵਿਚ ਰਹੋ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼ੇ ਨ ਵਰੋ ਮਹ੍ਯਮੇष ਦੇਯੋऽਵਿਚਾਰਤਃ
ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਵਰ ਮੈਨੂੰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਬਿਂਦੋਰ੍ਮਧੁਸੂਦਨਃ 4.2.60.
ਉਸ ਦੀ ਵਰ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਅਗਨਿਬਿੰਦੂ ਦੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੀ।
ਕਾਸ਼ੀਭਕ੍ਤਿਮਤਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਰ੍ਗਂ ਸਮਾਦਿਸ਼ਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਾਸੀ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਦੱਸਿਆ।
ਮੁਨੇ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋਸ੍ਮਿ ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦਦਾਮਿ ਤੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਜੋ ਵਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਆਦਾਵੇਵ ਹਿ ਤਿष੍ਠਾਸੁਰਹਮਤ੍ਰ ਤਪੋਨਿਧੇ
ਹੇ ਤਪ ਦੀ ਖਜਾਨਾ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਾਸ਼ੀਂ ਸੁਦੁਰ੍ਮੇਧਾਃ ਕਸ੍ਤ੍ਯਜੇਜ੍ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ਯਦਿ
ਕੌਣ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਕਾਸੀ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭਟਕਾ ਕੇ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਅਲ੍ਪੀਯਸਾ ਸ਼੍ਰਮੇਣੇਹ ਵਪੁषੋ ਵ੍ਯਯਮਾਤ੍ਰਤਃ
ਇੱਥੇ, ਸਿਰਫ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ।
ਵਿਨਿਮਯ੍ਯ ਜਰਾਜੀਰ੍ਣਂ ਦੇਹਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮਤ੍ਰ ਵੈ
ਇੱਥੇ, ਜਰ-ਜੀਰਣ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਵਾਂ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤਪੋਭਿਰ੍ਨ ਵਾ ਦਾਨੈਰ੍ਨ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਬਹੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਨਾ ਤਪ ਨਾਲ, ਨਾ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਨਾ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਪਿ ਯੋਗਂ ਹਿ ਯੁਂਜਾਨਾ ਯੋਗਿਨੋ ਯਤਮਾਨਸਾਃ
ਯੋਗੀ ਵੀ, ਜੋ ਯੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਪਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਇਦਮੇਵ ਮਹਾਦਾਨਮਿਦਮੇਵ ਮਹਤ੍ਤਪਃ
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਹੈ, ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤਪ ਹੈ।
ਸ ਏਵ ਵਿਦ੍ਵਾਞ੍ਜਗਤਿ ਸ ਏਵ ਵਿਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ 4.2.60.
ਉਹੀ ਜਗਤ ਵਿਚ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਚਾਤ੍ਰ ਯਾਵਤ੍ਕਾਸ਼ੀ ਮੁਨੇ ਤ੍ਵਿਹ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜਦ ਤਕ ਕਾਸੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਗਿਰਂ ਵਿष੍ਣੋਰਗ੍ਨਿਬਿਂਦੁਰ੍ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਗਨਿਬਿੰਦੂ ਮਹਾ ਮੁਨੀ ਨੇ
ਮਾਪਤੇ ਮਮ ਨਾਮ੍ਨਾਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪਂਚਨਦੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਹੇ ਮਾਪਤ, ਪੰਜ ਦਰਿਆ ਦੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ।
ਯੇਤ੍ਰ ਪਂਚਨਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਸ਼ਾਂਤਰੇष੍ਵਪਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਪੰਜ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਯੇਤੁ ਪਂਚਨਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਭਜਿष੍ਯਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੰਜ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਭਜਦੇ ਹਨ,
ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਮ੍ਨੋऽਰ੍ਧੇਨ ਮੇ ਨਾਮ ਮਯਾ ਸਹ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਹੇਗਾ।
ਬਿਂਦੁਮਾਧਵ ਇਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾ ਮਮ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਮੇਰਾ ਨਾਮ 'ਬਿੰਦੁਮਾਧਵ' ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ।
ਯੇ ਮਾਮਤ੍ਰ ਨਰਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯੇ ਪਂਚਨਦੇ ਹ੍ਰਦੇ
ਜੋ ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ, ਪੰਜ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਵਸੁਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਨਿਰ੍ਵਾਣਸਂਜ੍ਞਿਕਾ
ਲਕਸ਼ਮੀ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਯੈਰ੍ਨ ਪਂਚਨਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਸੁਭਿਃ ਪ੍ਰੀਣਿਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ 4.2.60.
ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਏ ਹਨ, ਪੰਜ ਨਦੀਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵਸੂਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਤ ਏਵ ਧਨ੍ਯਾ ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਨ੍ਕृਤਕृਤ੍ਯਾਸ੍ਤ ਏਵ ਹਿ
ਇਹੀ ਲੋਕ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਧਨਵੰਤ ਹਨ, ਇਹੀ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।