ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵੈਤੇ ਯੂਯਂ ਸ਼ृਣੁਤ ਮਦ੍ਵਚਃ
ਸਭ ਮੁਨੀ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।
ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਮਾਮਕੋ ਯਜ੍ਞੋ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨਿਓ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਤਿਆਰ ਹੈ।
ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਕੁਰੁ ਤਂ ਯਤ੍ਨਾਨ੍ਮਾ ਵਿਲਂਬਂ ਵृਥਾ ਕृਥਾਃ
ਹੁਣ ਇਸ ਨੂੰ ਜਤਨ ਨਾਲ ਕਰੋ; ਵਿਅਰਥ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ ਨਾਨਾਸਂਭਾਰਮਧੁਰਂ ਕृਤਸਰ੍ਵਸ੍ਵਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਅਗਸਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਗਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਦਕਸ਼ਣਾ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਨਾਨਾਵਿਧੇਨ ਦਾਨੇਨ ਮੁਨਿਸਂਤੋषਹਰ੍षਕृਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਵੇषੁ ਯਾਤੇषੁ ਪੂਜਿਤੇषੁ ਗृਹਾਨ੍ਸ੍ਵਕਾਨ੍ 2.8.4.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਿਹਿਤੇਨ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਯਗ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ—ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ—
ਤਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਸਮਭ੍ਯਾਯਾਨ੍ਮੁਨਿਰ੍ਯਮਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਯਮ, ਜੋ ਤਪੱਸੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਰ੍ਥਂ ਗੁਰੋਰ੍ਦ੍ਧੀਮਾਨ੍ਪਾਵਿਤੁਂ ਤਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੀ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਦੱਖਣਾ ਲੈਣ ਆਇਆ।
ਮਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਤਿ ਗੁਰੁਣਾ ਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧਾਦ੍ਯਾਚਿਤੋ ਰੁषਾ ਰਘੁਂ ਭੂਪਾਲਤਿਲਕਂ ਦਤ੍ਤਸਰ੍ਵਸ੍ਵਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਗੁਰੂ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਦੱਖਣਾ ਮੰਗੀ, ਤਾਂ ਰਘੁ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਮੋਤੀ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਧਨ ਦੱਖਣਾ ਵਜੋਂ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮਾਗਤਮਭਿਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਰਘੁਰਾਦਰਤਸ੍ਤਦਾ ਸਪਰ੍ਯ੍ਯਾਸੀਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਪਾਤ੍ਰਵਿਹਿਤਕ੍ਰਿਯਾ
ਜਦ ਉਹ ਆਇਆ, ਰਘੁ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਨਿਭਾਈਆਂ।
ਪੂਜਾਸਂਭਾਰਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਤਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਜ੍ਞਾਨਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਉਹ ਪੂਜਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਗੁਰ੍ਵਰ੍ਥਾਹਰਣਾਯੈਵ ਦਤ੍ਤਸਰ੍ਵਸ੍ਵਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਗੁਰੂ ਦੀ ਦੱਖਣਾ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾऽਬ੍ਰਵੀਦੇਨਂ ਵਿਨਯਾਦ੍ਵਿਹਿਤਾਂਜਲਿਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯਾਵਦ੍ਯਤਿष੍ਯੇ ਭਗਵਨ੍ਭਵਦਰ੍ਥਾਰ੍ਥਮੁਚ੍ਚਕੈਃ ।। 2.8.4.
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਚ ਰਘੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਬੇਰਵਿਜਿਗੀषਯਾ
ਫਿਰ ਰਘੁ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਤਮਾਯਾਂਤਂ ਕੁਬੇਰੋऽਥ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਵਚਨੋਦਿਤੈਃ
ਜਦ ਉਹ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਵृष੍ਟਿਰਭੂਦ੍ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣਖਨਿਰੁਤ੍ਤਮਾ
ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਨੇ ਦੀ ਖਾਨ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮੈ ਸਮਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਰਘੁਃ ਖਨਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਰਘੁ ਨੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਖਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਰਾਜ੍ਞੇ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਯਦ੍ਗੁਣਾਧਿਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਇਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਖਨਿਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਨੋਭੀष੍ਟਫਲਪ੍ਰਦਾ
ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਖਾਨ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਭੂਯਾਦਤ੍ਰ ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਸਦਾ
ਇਥੇ ਸਦਾ ਹੀ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਬਣਿਆ ਰਹੇ।
ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਯਾਤ੍ਰਾ ਸਾਂਵਤ੍ਸਰੀ ਸ੍ਮृਤਾ
ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਪੱਖ ਦੀ ਬਾਰਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਸਾਲਾਨਾ ਮੇਲਾ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਨਿਜਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਗੁਰੋਰਾਸ਼੍ਰਮਮੁਤ੍ਸੁਕਃ
ਆਪਣੀ ਮੁਰਾਦ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਰਾਜਾ ਸ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋऽਥ ਸ਼ੇषਂ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਤਦ੍ਧਨਮ੍ 2.8.4.
ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਦੌਲਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲੈਣ ਲੱਗਾ।
ਏਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਖਨੇਰ੍ਜਾਤਂ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਚ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਖਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਨਿਜਂ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਕੌਤ੍ਸਂ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਤਾਦृਸ਼ਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਕਉਤਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਮਰ੍ਥਂ ਯਤ੍ਨੇਨ ਬਹੁ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਵਾਂਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ, ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨਲੋਚਨਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਨਿਜਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਪੋ ਦੁਰ੍ਗਂ ਚਕਾਰ ਪ੍ਰਯਤੋ ਵ੍ਰਤੀ
ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।