ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸਂਭਾਰੈਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਨੇਕੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਅਤਃ ਪ੍ਰਤਿਕृਤਿਃ ਸ੍ਵੀਯਾ ਤਤ੍ਰ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਮੁਰਾਰਿਣਾ 4.2.58.
ਇਸ ਲਈ, ਮੁਰਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਸ਼੍ਯਾ ਉਦੀਚ੍ਯਾਂ ਚ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵੇਨ ਚਕ੍ਰਿਣਾ
ਕਾਸ਼ੀ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਚਕਰ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸੌਗਤਂ ਰੂਪਂ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਾਯ ਸ਼੍ਰੀਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਫਿਰ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪ ਬੁੱਧੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਃ ਪਰਿਵ੍ਰਾਜਿਕਾ ਜਾਤਾ ਨਿਤਰਾਂ ਸੁਭਗਾਕृਤਿਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਨੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦਾ ਰੂਪ ਲਿਆ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵਯੋਨਿਂ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਹਸ੍ਤਾਗ੍ਰਪੁਸ੍ਤਕਾਮ੍
ਉਹ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਜਣਨੀ ਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ, ਹੱਥ ਦੇ ਆਂਗੂਠੇ 'ਤੇ ਪੁਸਤਕ ਰੱਖੀ ਹੋਈ।
ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਨਿਃਸ੍ਪृਹਃ ਸਰ੍ਵਵਸ੍ਤੁषੁ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ ਸੀ, ਬੜਾ ਅਚੰਭਾ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ਪਰਮਂ ਧਰ੍ਮਂ ਸਂਸਾਰਵਿਨਿਮੋਚਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲਂ ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਸ਼ਾਲਿਨਮ੍
ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਸ੍ਤਂਭਨੋਚ੍ਚਾਟਨਾਕृष੍ਟਿ ਵਸ਼ੀਕਰ੍ਮਾਦਿਕੋਵਿਦਮ੍
ਰੋਕਣ, ਭਜਾਉਣ, ਆਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ।
ਪੀਤਤਦ੍ਗੀਤਪੀਯੂष ਮृਗਪੂਗੈਰੁਪਾਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਗੀਤ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰਪਿ ਪਤਤ੍ਪੁष੍ਪਚ੍ਛਲੈਃਕृਤਸਮਰ੍ਚਨਮ੍ 4.2.58.
ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੇ ਵੀ, ਗਿਰਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਵਿਨਯਕੀਰ੍ਤਿਂ ਤਂ ਮਹਾਵਿਨਯਭੂषਣਮ੍
ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਵਿਨਯਕੀਰਤੀ, ਵੱਡੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਅਨਾਦਿਸਿਦ੍ਧਃ ਸਂਸਾਰਃ ਕਰ੍ਤृਕਰ੍ਮਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਸੰਸਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਸਿੱਧ ਹੈ, ਕਰਤਾ ਤੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸ੍ਤਂਬਪਰ੍ਯਂਤਂ ਯਾਵਦ੍ਦੇਹਨਿਬਂਧਨਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਤੰਭਾਂ ਤੱਕ, ਜਦ ਤੱਕ ਦੇਹ ਦਾ ਬੰਧਨ ਹੈ।
ਯਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਰੁਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾਖ੍ਯਾ ਦੇਹਿਨਾਮਿਮਾਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਜਿੰਦ ਵਾਲੇ ਜੀਵ।
ਦੇਹੋ ਯਥਾ ਸ੍ਮਦਾਦੀਨਾਂ ਸ੍ਵਕਾਲੇਨ ਵਿਲੀਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ 'ਚ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਵਿਚਾਰ੍ਯਮਾਣੇ ਦੇਹੇਸ੍ਮਿਨ੍ਨਕਿਂਚਿਦਧਿਕਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਵਧੀਕ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਨਿਜਾਹਾਰਪਰੀਮਾਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵੋਪਿ ਦੇਹਭृਤ੍
ਹਰ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਖੁਰਾਕ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਵਿਤृषਿਤਾਃ ਸ੍ਯਾਮ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪੇਯਂ ਮੁਦਾ ਵਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਪੀ ਕੇ ਪਿਆਸ ਮੁਕਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ,
ਸਂਤੁ ਨਾਰ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਭੂਮਯਃ 4.2.58.
ਚਾਹੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਹੋਣ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਹੋਣ,
ਅਸ਼੍ਵਾਃ ਪਰਃ ਸ਼ਤਾਃ ਸਂਤੁ ਸਂਤ੍ਵਨੇਕੇਪ੍ਯਨੇਕषਾਃ
ਚਾਹੇ ਸੈਂਕੜੇ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹੋਣ,
ਪਰ੍ਯਂਕਸ਼ਾਯਿਨਾਂ ਸ੍ਵਾਪੇ ਸੁਖਂ ਯਦੁਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਸੋਫਿਆਂ 'ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ,
ਯਥੈਵ ਮਰਣਾਦ੍ਭੀਤਿਰਸ੍ਮਦਾਦਿ ਵਪੁष੍ਮਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਹੋਣ ਦੀ ਡਰ ਅਸੀਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ,
ਸਰ੍ਵੇਤਨੁਭृਤਸ੍ਤੁਲ੍ਯਾ ਯਦਿ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਸਮਝ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮੋ ਜੀਵਦਯਾ ਤੁਲ੍ਯੋ ਨ ਕ੍ਵਾਪਿ ਜਗਤੀਤਲੇ
ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਹੀ ਧਰਮ ਹੈ; ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਇਹ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਜੀਵੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਇੱਕ ਜੀਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਹਿਂਸਾ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮ ਇਹੋਕ੍ਤਃ ਪੂਰ੍ਵਸੂਰਿਭਿਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਅਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਨ ਹਿਂਸਾ ਸਦृਸ਼ਂ ਪਾਪਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਚਰਾਚਰੇ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਨਾ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਹਿੰਸਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।
ਸਂਤਿ ਦਾਨਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਕਿਂ ਤੈਸ੍ਤੁਚ੍ਛ ਫਲਪ੍ਰਦੈਃ
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਨਿਕੰਮੇ ਫਲ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੇ ਨਹੀਂ।