ਯਥਾਹਮਰ੍ਬੁਦੇਤ੍ਯੇਵਂ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਭੂਤਲੇ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਅਰਬੁਦ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਖਿਆਤਿ ਹੋਵੇ।
ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਨੋਦਿਤਃ ॥ 7.3.3.
ਉਸਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਇਆ।
ਪਨਸੈਸ਼੍ਚਂਪਕੈਰਾਮ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਿਯਂਗੁਬਿਲ੍ਵਦਾਡਿਮੈਃ
ਕਠਲ, ਚੰਪਾ, ਆੰਬ, ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਬੈਲ ਤੇ ਦਾਦੂਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ—
ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਹ੍ਯਰੁਂਧਤ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਥੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਸਮੇਤ, ਖਲੋਤਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਯਾਂਤਿ ਅਤਿਪਾਪਕृਤੋ ਨਰਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਤੇ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਘਮਾਸੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤਿਲਦਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਇਥੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਬਹੁਨਾ ਕਿਮਿਹੋਕ੍ਤੇਨ ਸ੍ਤਾਨਮਾਤ੍ਰਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਹੋਰ ਵਧੀਕ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮੁਖਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤਤ੍ਰ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾਂਮੁਨੀ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ ਬਭੂਵ ਮੁਨਿਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਫਲਾਹਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਮੁਨੀ ਉੱਥੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਜਲਾਹਾਰਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਵਰ੍षਾਣਿ ਸਂਬਭੂਵ ਹ
ਉਹ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਹੀ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਪਞ੍ਚਾਗ੍ਨਿਸਾਧਕੋ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਹੇਮਨ੍ਤੇ ਸਲਿਲਾਸ਼ਯਃ
ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ।
ਤਤਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਸ੍ਯਰ੍षੇਃ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟੋ ਮੁਨਿਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮੁਦੈਰਯਤ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਯ ਸਰ੍ਵਗਾਯਾऽਮृਤਾਯ ਚ
ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਅਮਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮਃ ਸ੍ਥੂਲਾਯ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਯ ਵ੍ਯਾਪਕਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਜੋ ਥੋੜ੍ਹਾ ਤੇ ਵੱਡਾ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਲਾਧਾਰ ਨਮੋ ਦਿਗ੍ਵਸਨਾਯ ਚ
ਚੰਨਣ ਦੀ ਕਲਾ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਰੂਪਾਯ ਜ੍ਞਾਨਗਮ੍ਯਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਕਾਸ਼ੀਪਤੇ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਗਿਰਿਸ਼ਾਯ ਨਮੋਨਮਃ 7.3.4.
ਕਾਸੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ; ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਗੌਰੀਕਾਨ੍ਤ ਨਮ ਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਨੇ
ਗੌਰੀ ਪਤੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸ਼ੁਭਤਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਯ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਜੋ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਪਰਿਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਭਦ੍ਰਂ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਧੀਰਜਵਾਨ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪੁਰੋ ਲਿਂਗਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਲਿੰਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਨਗਸ੍ਯੇਹ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤ੍ਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਰ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੇਰੇ ਬਚਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੱਚ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਮਾਂ ਸ੍ਤਵਿष੍ਯਤਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਕਰੇਗਾ—
ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕੰਮ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਦੇਵਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਦਿਗ੍ਭਾਗੇ ਕੁਂਡਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਜਰਾਮਰਣਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਚਲਂ ਭੇਦਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਲਿਂਗਮੁਦ੍ਗਤਮ੍ 7.3.4.
ਜਦੋਂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਥੋਂ ਮੇਰਾ ਲਿੰਗ ਉਗ ਆਇਆ।
ਅਸ੍ਯ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਨ੍ਨ ਕਦਾਚਿਚ੍ਚਲਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਿਲੇਗਾ।