ਸੂਰ੍ਯੋਦਯਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਂਧ੍ਯਾਵਿਧਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰਕੇ—
ਮੁਕ੍ਤਕਚ੍ਛਮਸ਼ੌਚਂ ਚ ਸਂਧ੍ਯਾਕਰ੍ਮਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਢਿੱਲੇ ਕੱਪੜੇ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ—
ਸ ਦ੍ਵਿਜੋ ਮਂਦਭਾਗ੍ਯਾਨ੍ਮੇ ਕੇਨਚਿਦ੍ਵਣਿਜਾ ਸਹ
ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਿਆ ਮਨੁੱਖ, ਮੇਰੇ ਮੰਦ ਭਾਗ ਲਈ, ਇਕ ਵਪਾਰੀ ਨਾਲ—
ਅਂਤਃਪੁਰਿ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋਭੂਤ੍ਸ ਦ੍ਵਿਜੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਵਡੇ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਿਆ ਮਨੁੱਖ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰੇਤਾਨਾਂ ਤਪਸਾਂ ਨਿਧੇ
ਹੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਅਸੀਂ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ।
ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਤਾਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਤਦ੍ਬਹਿਰ੍ਨਿਰ੍ਗਮੇਚ੍ਛਯਾ
ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਪਾਪ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ।
ਅਦ੍ਯ ਸ਼੍ਵੋ ਵਾ ਪਰਸ਼੍ਵੋ ਵਾ ਸ ਬਹਿਰ੍ਨਿਰ੍ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਅੱਜ, ਕੱਲ੍ਹ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ, ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇਗਾ।
ਨਾਦ੍ਯਾਪਿ ਸ ਬਹਿਰ੍ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਾਦ੍ਯਾਪ੍ਯਾਸ਼ਾ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਨਃ 4.2.54.
ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਆਸ ਵੀ ਅਜੇ ਤਕ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟੀ।
ਚਿਤ੍ਰਮਦ੍ਯਤਨਂ ਵਚ੍ਮਿ ਤਪਸ੍ਵਿਂਸ੍ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਅੱਜ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਘਟਨਾ ਮੈਂ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਤਪਸਵੀ।
ਆਪ੍ਰਯਾਗਂ ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਪ੍ਰਯਾਮਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾ ਵਯਮ੍
ਅਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭੁੱਖੇ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਸਂਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਫਲਿਨਃ ਪਾਦਪਾਃ ਪ੍ਰਤਿਕਾਨਨਮ੍
ਹਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਲ ਲੱਗੇ ਰੁੱਖ ਹਰ ਥਾਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸੁਲਭਾਨ੍ਯਹੋ
ਹੋਰ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਸਾਰੇ ਲਈ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਵਾਹ!
ਪਰਂ ਨੋ ਦृਗ੍ਗਤਾਨ੍ਯੇਵ ਦੂਰੇ ਦੂਰੇ ਵ੍ਰਜਂਤ੍ਯਹੋ
ਪਰ ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਹਰ ਵਾਰੀ ਦੂਰ ਦੂਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਹ!
ਤਸ੍ਯਾਂਤਿਕਮਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪਰਿਪੀਡਿਤਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ,
ਯਾਵਤ੍ਤਂ ਤੁ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਾਮਿ ਤਾਵਤ੍ਤਦ੍ਵਦਨਾਂਬੁਜਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦੇ ਕੌਲ-ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ
ਸ਼ਿਵਨਾਮਸ੍ਮਰਣਤੋ ਮਦੀਯਮਪਿ ਪਾਤਕਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪਾਪ ਵੀ
ਸੀਮਸ੍ਥੈਃ ਪ੍ਰਮਥੈਰ੍ਨਾਹਂ ਸਦ੍ਯੋ ਦृਗ੍ਗੋਚਰੀਕृਤਃ
ਸੀਮਾ ਤੇ ਖੜੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਅਂਤਰ੍ਗੇਹਸ੍ਯ ਸੀਮਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਸਹਾਧੁਨਾ 4.2.54.
ਹੁਣ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਦੀ ਸੀਮਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਬਹੁਮਨ੍ਯੇਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਧੁਨਾ ਮੁਨੇ
ਮੁਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਪ੍ਰੇਤਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਕृਪਾਲੁਸ੍ਤਪੋਧਨਃ
ਇਹ ਪ੍ਰੇਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਇਆਲੂ ਤਪਸਵੀ
ਸ੍ਵੋਦਰਂ ਭਰ ਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਸ਼ੁਪਕ੍ਸ਼ਿਮृਗਾਦਯਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ, ਮ੍ਰਿਗ ਆਦਿ—ਆਪਣੀ ਪੇਟ ਦੀ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਪਸਾਦ੍ਯ ਨਿਜੇਨਾਹਂ ਪ੍ਰੇਤਮੇਤਮਘਾਤੁਰਮ੍
ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਸ ਪਾਪੀ ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿਵਾਂਗਾ।
ਵਿਮृਸ਼੍ਯੇਤਿ ਸ ਵੈ ਚਿਤ੍ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਨੇ ਪਿਸਾਚ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪਿਸ਼ਾਚ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਂ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਪਿਸਾਚ, ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਪਿਸਾਚ-ਹੋਣਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਤਿ ਸ ਮੁਨੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰੇਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਮ੍
ਮੁਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਤ ਨੇ ਓਹਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ।
ਪਾਨੀਯਂ ਪਾਤੁਮਪਿ ਨੋ ਲਭੇਯਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਸ੍ਨਾਨਸ੍ਯ ਕਾ ਕਥਾ ਨਾਥ ਰਕ੍ਸ਼ੇਯੁਰ੍ਜਲਦੇਵਤਾਃ
ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦਾ; ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ, ਜਦ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਾਨਸ੍ਯਾਪ੍ਯਤ੍ਰ ਕਾ ਵਾਰ੍ਤਾ ਜਲਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਃ
ਇੱਥੇ ਪੀਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ, ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ।
ਉਵਾਚ ਚ ਤਪਸ੍ਵੀ ਤਂ ਜਗਦੁਦ੍ਧਰਣਕ੍ਸ਼ਮਃ 4.2.54.
ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਭੂਤਿਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰੇਤ ਕੋਪਿ ਨ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਇਸ ਵਿਭੂਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਭਾਲਂ ਵਿਭੂਤਿਧਵਲਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਵਿਭੂਤੀ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਲਕੀਰ ਦੇਖੀ,