ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਮਿਹ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਗਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ
ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ?
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਤਾਪਸਾਨਾਂ ਚ ਨ ਭਯਂ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧਾਨ੍ਮਨਾਕ੍
ਸਾਡੇ ਵਰਗੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਾਪਸੋਦੀਰਿਤਮਿਤਿ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਵਰ੍ਕਮ੍
ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਰੱਖਸ਼ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ੋਸ੍ਤਿ ਯਦਿ ਤੇ ਭਗਵਂਸ੍ਤਾਪਸੋਤ੍ਤਮ
ਜੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਵਡੇ ਤਪਸਵੀ!
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਾਭਿਧਾਨੋਸ੍ਤਿ ਦੇਸ਼ੋ ਗੋਦਾਵਰੀ ਤਟੇ
ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਨਾਂਕਾ ਇਕ ਥਾਂ ਹੈ।
ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਗਤਿਮੀਦृਸ਼ੀਮ੍
ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਗਤੋ ਬਹੁਤਰਃ ਕਾਲਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਵਸਤੋ ਮੁਨੇ
ਮੁਨੇ, ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਵਰ੍षਤ੍ਯਪਿ ਮਹਾਮੇਘੇ ਧਾਰਾਸਾਰੈਰ੍ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ 4.2.54.
ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਭਾਰੀ ਮੀਂਹ ਪਾਈ, ਫਿਰ ਵੀ—
ਪਰ੍ਵਣ੍ਯਦਤ੍ਤਦਾਨਾ ਯੇ ਕृਤਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤੀਰਥ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ—
ਗਤੇ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਮਰੁਭੂਮੌ ਮੁਨੇ ਮਯਾ
ਮੁਨੇ, ਉਥੇ ਮਰੂਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯੋਦਯਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਂਧ੍ਯਾਵਿਧਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰਕੇ—
ਮੁਕ੍ਤਕਚ੍ਛਮਸ਼ੌਚਂ ਚ ਸਂਧ੍ਯਾਕਰ੍ਮਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਢਿੱਲੇ ਕੱਪੜੇ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ—
ਸ ਦ੍ਵਿਜੋ ਮਂਦਭਾਗ੍ਯਾਨ੍ਮੇ ਕੇਨਚਿਦ੍ਵਣਿਜਾ ਸਹ
ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਿਆ ਮਨੁੱਖ, ਮੇਰੇ ਮੰਦ ਭਾਗ ਲਈ, ਇਕ ਵਪਾਰੀ ਨਾਲ—
ਅਂਤਃਪੁਰਿ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋਭੂਤ੍ਸ ਦ੍ਵਿਜੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਵਡੇ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਿਆ ਮਨੁੱਖ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰੇਤਾਨਾਂ ਤਪਸਾਂ ਨਿਧੇ
ਹੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਅਸੀਂ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ।
ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਤਾਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਤਦ੍ਬਹਿਰ੍ਨਿਰ੍ਗਮੇਚ੍ਛਯਾ
ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਪਾਪ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ।
ਅਦ੍ਯ ਸ਼੍ਵੋ ਵਾ ਪਰਸ਼੍ਵੋ ਵਾ ਸ ਬਹਿਰ੍ਨਿਰ੍ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਅੱਜ, ਕੱਲ੍ਹ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ, ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇਗਾ।
ਨਾਦ੍ਯਾਪਿ ਸ ਬਹਿਰ੍ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਾਦ੍ਯਾਪ੍ਯਾਸ਼ਾ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਨਃ 4.2.54.
ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਆਸ ਵੀ ਅਜੇ ਤਕ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟੀ।
ਚਿਤ੍ਰਮਦ੍ਯਤਨਂ ਵਚ੍ਮਿ ਤਪਸ੍ਵਿਂਸ੍ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਅੱਜ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਘਟਨਾ ਮੈਂ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਤਪਸਵੀ।
ਆਪ੍ਰਯਾਗਂ ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਪ੍ਰਯਾਮਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾ ਵਯਮ੍
ਅਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭੁੱਖੇ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਸਂਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਫਲਿਨਃ ਪਾਦਪਾਃ ਪ੍ਰਤਿਕਾਨਨਮ੍
ਹਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਲ ਲੱਗੇ ਰੁੱਖ ਹਰ ਥਾਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸੁਲਭਾਨ੍ਯਹੋ
ਹੋਰ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਸਾਰੇ ਲਈ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਵਾਹ!
ਪਰਂ ਨੋ ਦृਗ੍ਗਤਾਨ੍ਯੇਵ ਦੂਰੇ ਦੂਰੇ ਵ੍ਰਜਂਤ੍ਯਹੋ
ਪਰ ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਹਰ ਵਾਰੀ ਦੂਰ ਦੂਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਹ!
ਤਸ੍ਯਾਂਤਿਕਮਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪਰਿਪੀਡਿਤਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ,
ਯਾਵਤ੍ਤਂ ਤੁ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਾਮਿ ਤਾਵਤ੍ਤਦ੍ਵਦਨਾਂਬੁਜਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦੇ ਕੌਲ-ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ
ਸ਼ਿਵਨਾਮਸ੍ਮਰਣਤੋ ਮਦੀਯਮਪਿ ਪਾਤਕਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪਾਪ ਵੀ
ਸੀਮਸ੍ਥੈਃ ਪ੍ਰਮਥੈਰ੍ਨਾਹਂ ਸਦ੍ਯੋ ਦृਗ੍ਗੋਚਰੀਕृਤਃ
ਸੀਮਾ ਤੇ ਖੜੇ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਅਂਤਰ੍ਗੇਹਸ੍ਯ ਸੀਮਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਸਹਾਧੁਨਾ 4.2.54.
ਹੁਣ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਦੀ ਸੀਮਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਬਹੁਮਨ੍ਯੇਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਧੁਨਾ ਮੁਨੇ
ਮੁਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਪ੍ਰੇਤਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਕृਪਾਲੁਸ੍ਤਪੋਧਨਃ
ਇਹ ਪ੍ਰੇਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਇਆਲੂ ਤਪਸਵੀ