ਲਿਂਗਂ ਸਮਰ੍ਚਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਣਤਿਂ ਸਕृਤ੍
ਜੋ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਲਿਂਗਂ ਯਃ ਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਕृਤਾਦਘਾਤ੍
ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਚਾਰ੍ਯੇਤਿ ਗਣੈਃ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਮਿਦ੍ਰੋਹੋਪਸ਼ਾਂਤਯੇ
ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਗਣਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ,
ਕੁਂਡੋਦਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਂਗਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੋਲਾਰ੍ਕਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਕੁੰਡੋਦਰੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਚਲਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ,
ਕੁਂਡੋਦਰੇਸ਼੍ਵਰਾਲ੍ਲਿਂਗਾਤ੍ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਮਸਿਰੋਧਸਿ
ਕੁੰਡੋਦਰੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਤੇ,
ਮਯੂਰੇਸ਼ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਂ ਚ ਲਿਂਗਂ ਬਾਣੇਸ਼੍ਵਰਂ ਮਹਤ੍ 4.2.53.
ਮਯੂਰੇਸ਼ਾ ਦੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਵੱਡਾ ਲਿੰਗ ਜੋ ਬਾਣੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ,
ਗੋਕਰ੍ਣੇਸ਼ਂ ਮਹਾਲਿਂਗਮਂਤਰ੍ਗੇਹਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ
ਗੋਕਰਣੇਸ਼ਾ ਵੱਡਾ ਲਿੰਗ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ ਹੈ।
ਗੋਕਰ੍ਣੇਸ਼੍ਵਰ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਪਂਚਤ੍ਵ ਸਮਯੇ ਸਤਿ
ਗੋਕਰਣੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਭਗਤ ਲਈ, ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ,
ਮਹਿਮਾਨਂ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਤਤ੍ਕਾਸ਼੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਯਵਰ੍ਣਯਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ।
ਵੈष੍ਣਵ੍ਯਾ ਮਾਯਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯੇਤਾਤ੍ਰ ਯਯਾਖਿਲਮ੍
ਵੈਸ਼ਣਵ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ, ਇੱਥੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਅਪਾਸ੍ਯ ਸੋਦਰਾਨ੍ਦਾਰਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਗृਹਂ ਵਸੁ
ਭਰਾ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ, ਜ਼ਮੀਨ, ਘਰ ਤੇ ਦੌਲਤ ਛੱਡ ਕੇ,
ਮਰਣਾਦਪਿ ਨੋ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਭਯਂ ਯਤ੍ਰ ਮਨਾਗਪਿ
ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਮਰਣਂ ਮਂਗਲਂ ਯਤ੍ਰ ਵਿਭੂਤਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਭੂषਣਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਹੀ ਗਹਿਣਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਨਿਰ੍ਵਾਣਰਮਣੀ ਯਤ੍ਰ ਰਂਕਂ ਵਾऽਰਂਕਮੇਵ ਵਾ
ਜਿੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਸੁਖਦਾਈ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਗਰੀਬ।
ਮृਤਾਨਾਂ ਯਤ੍ਰ ਜਂਤੂਨਾਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਪਦਮृਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਜੀਵ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ,
ਯਤ੍ਰ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਮृਤੋ ਜਂਤੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਾਰਾਯਣਾਦਿਭਿਃ 4.2.53.
ਜਿੱਥੇ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾਰਾਇਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਯਤ੍ਰ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼ਵਤ੍ਵੇਪਿ ਜਂਤੁਰ੍ਨਾਸ਼ੁਚਿਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਲਾਸ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜੀਵ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ,
ਯਸ੍ਤੁ ਕਾਸ਼ੀਤਿ ਕਾਸ਼ੀਤਿ ਦ੍ਵਿਸ੍ਤ੍ਰਿਰ੍ਜਪਤਿ ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ 'ਕਾਸ਼ੀ, ਕਾਸ਼ੀ' ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ,
ਯੇਨ ਕਾਸ਼ੀ ਹृਦਿ ਧ੍ਯਾਤਾ ਯੇਨ ਕਾਸ਼ੀਹ ਸੇਵਿਤਾ
ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਧਿਆਇਆ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ,
ਕਾਸ਼ੀਂ ਯਃ ਸੇਵਤੇ ਜਂਤੁਰ੍ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਜੋ ਜੀਵ ਅਟੱਲ ਮਨ ਨਾਲ ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਵਯਂ ਵਸ੍ਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤੋਪਿ ਵਾਸਯੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਵਾਸਿਨਮ੍
ਜੇਕਰ ਉਹ ਆਪ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੀਰਥ ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਵਸਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ,
ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਵਸਂਤਿ ਯੇ ਧੀਰਾ ਆਪਂਚਤ੍ਵ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ
ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਧੀਰ ਜੀਵ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਮੌਤ ਦੇ ਆਉਣ ਦਾ ਯਕੀਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ,
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਬਹੁਸ਼ਃ ਸ੍ਥਾਣੁਰ੍ਵਾਰਾਣਸੀਗੁਣਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਥਾਣੁ (ਸ਼ਿਵ) ਨੇ,
ਤਾਰਕਤ੍ਵਂ ਸਮਾਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛਾਤਿ ਸ੍ਵਚ੍ਛਮਾਨਸ
ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਿਆ,
ਤਿਲਪਰ੍ਣ ਸ੍ਧੂਲਕਰ੍ਣ ਦृਮਿਚਂਡ ਪ੍ਰਭਾਮਯ
ਤਿਲਪਰਨ, ਧੂਲਕਰਨ, ਦ੍ਰਿਮਚੰਡ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਹਨ,
ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਕਿਰਾਤਾਖ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖ ਨਿਕੁਂਭਕ 4.2.53.
ਵੀਰਭਦਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿਰਾਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਤੁਰਮੁਖ, ਨਿਕੁੰਭਕ,
ਨਾਦ੍ਰੀਣਾਂ ਨ ਸਮੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਨ ਦ੍ਰੁਮਾਣਾਂ ਮਹੀਯਸਾਮ੍ 4.2.53.
ਨਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ, ਨਾ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ, ਨਾ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ,
ਤਾਰਕੇਸ਼ਂ ਮਹਾਲਿਂਗਂ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੋ ਗਣੋਤ੍ਤਮਃ 4.2.53.
ਤਾਰਕੇਸ਼, ਮਹਾ ਲਿੰਗ, ਅਤੇ ਤਾਰਕ, ਜੋ ਗਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ,
ਸ੍ਕਂਦ ਉਵਾਚ ਕੁਂਭਸਂਭਵ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੋਤ੍ਵਵਹਿਤੋ ਭਵਾਨ੍
ਸਕੰਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕੁੰਭ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ ਸੁਣ।
ਕਪਰ੍ਦੀ ਨਾਮ ਗਣਪਃ ਸ਼ਂਭੋਰਤ੍ਯਂਤਵਲ੍ਲਭਃ
ਕਪਰਦੀ ਨਾਮ ਦਾ ਗਣਪ, ਸ਼ੰਭੂ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।